Μανώλης Ροσμαράκης

Μανώλης Ροσμαράκης

rozanis1Γιάννης Πανταζόπουλος: Ένας αόρατος εχθρός. Μια πανδημία. Αυστηροί περιορισμοί, ακινησία και φόβος. Μια εκκωφαντική ησυχία. Εποχή απαγορεύσεων και μετακινήσεων. Ερημωμένες πόλεις. Μια καθημερινότητα που εκτυλίσσεται μεταξύ πραγματικότητας και επιστημονικής φαντασίας. Μια απέραντη κοινωνική απομόνωση και ένας αποστειρωμένος κόσμος. Εγκλεισμός υποχρεωτικός. Ο κορωνοϊός δημιουργεί ένα κλίμα ανησυχίας και αβεβαιότητας. Όλα συνέβησαν με τρομακτική ταχύτητα. Τι είναι αυτό που ζούμε; Ποιες οι προεκτάσεις του;

Γι' αυτό αναζήτησα για μια εκτενή συζήτηση τον συγγραφέα και καθηγητή Φιλοσοφίας, γνωστό και ως «αναρχικό φιλόσοφο», Στέφανο Ροζάνη.

sotiria1Συνέντευξη στον Νικόλα Κολυτά της γιατρού στο "Σωτηρία" Μερόπης Μανταίου.

Δεν υπάρχει σημαντικότερο πράγμα αυτή τη στιγμή από το να δοθεί ο λόγος στους ανθρώπους που δίνουν τη μάχη στα νοσοκομεία. Στους γιατρούς, τους νοσηλευτές και όλο το υπόλοιπο προσωπικό, που ήταν και συνεχίζουν να είναι αντιμέτωποι με την υποκρισία των εκάστοτε κυβερνήσεων που έχουν οδηγήσει το δημόσιο σύστημα υγείας σε ένα τέλμα. Η Μερόπη Μανταίου, γιατρός στο «Σωτηρία», στο οποίο χθες δεν υπήρχαν καν μάσκες για το προσωπικό, μας μίλησε για την τραγική κατάσταση που επικρατεί στα νοσοκομεία. Μια κατάσταση για την οποία υπάρχει απόλυτη σιωπή από την πλειοψηφία των μεγάλων και συστημικών ΜΜΕ. Τα όσα περιγράφει είναι απίστευτα:

skupidia6Είκοσι χρόνια πίσω οι ζωές των «μαζωχτρών» της γαλλικής υπαίθρου βρήκαν τη θέση τους στη μεγάλη οθόνη χάρη στο μεράκι και την κινηματογράφηση της Ανιές Βαρντά. Στο ντοκιμαντέρ «The Gleaners and I», ξεκινώντας από τις σταχομαζώχτρες και φτάνοντας στους σύγχρονους ρακοσυλλέκτες του Παρισιού και τους επαγγελματίες που επιλέγουν συνειδητά την αναζήτηση πρώτων υλών στα σκουπίδια, η γιαγιά της νουβέλ βαγκ έθεσε ερωτήματα για τη συσσώρευση απορριμμάτων και τη διαχείρισή τους. Είναι τελικά το σκουπίδι του ενός ο θησαυρός του άλλου;

Παρασκευή, 06 Μαρτίου 2020 09:25

Μάγδα Φύσσα: «Όμως άντεξα»

fissa8Η μητέρα του δολοφονημένου από τη Χρυσή Αυγή, Παύλου Φύσσα, σύμβολο αξιοπρέπειας και αγώνα ενάντια στις σκοτεινές ορμές της Ελλάδας, μιλά για τη ζωή της και όσα τη σημάδεψαν σε μια σπάνια προσωπική συνέντευξη. Του Γιάννη Πανταζόπουλου.

Γεννήθηκα το 1960 στο Χαλκιόπουλο Αιτωλοακαρνανίας. Είμαι το τελευταίο παιδί μιας οικογένειας με επτά παιδιά και απόγονος του Γεώργιου Καραϊσκάκη. Μεγάλωσα στα χωριά του Βάλτου, στους κόλπους μιας αγροτικής οικογένειας, ως την ηλικία των δώδεκα ετών, οπότε αποφασίσαμε να μετακομίσουμε στην πρωτεύουσα. Ο πατέρας μου ήταν κτηνοτρόφος ‒μια περίοδο ήταν και αγροφύλακας‒, ενώ η μητέρα μου βοηθούσε κι εκείνη στις γεωργικές εργασίες, παρά τις αυξημένες υποχρεώσεις μιας πολύτεκνης οικογένειας. Όταν ήρθαμε στην πόλη, ο πατέρας μου δούλεψε στα λιπάσματα, ενώ η μητέρα μου παρέμεινε νοικοκυρά.

synora2Σύμφωνα με όσα αναφέρει σε ανάρτησή του στα κοινωνικά δίκτυα ο Ξενοφών Κοντιάδης Καθηγητής Δημοσίου Δικαίου και Δικαίου Κοινωνικής Ασφάλειας στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου και Πρόεδρος του Κέντρου Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου - Ιδρύματος Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου, υπάρχουν νομικά ερωτήματα για το προσφυγικό και τα όσα γίνονται εσχάτως.

Σύμφωνα με τον κ. Κοντιάδη:

lambrakiΗ Μυρσίνη Λαμπράκη είναι από τους πλέον αγαπητούς Έλληνες σεφ. Όσοι τη γνωρίζουν ξέρουν ότι είναι άνθρωπος με απίστευτη ενέργεια αλλά και μια σοβαρή εκπρόσωπος της ελληνικής κουζίνας με βαθιά γνώση των ελληνικών πρώτων υλών, με πρώτα και καλύτερα τα άγρια χόρτα.  

Αν και αυτή την εποχή το μαγαζί της Meat and Grill Stories στη Φιλαδέλφεια έχει βάση την κρεατοφαγία και η ίδια παίρνει... διδακτορικό στο κρέας (όπως λέει και το χαρακτηριστικό hashtag της στο Instagram, #γραφουμεχιλιομετραστοκρεας), η Μυρσίνη Λαμπράκη πάντα εντάσσει στο μενού της τα άγρια χόρτα της πατρίδας της, της Κρήτης.  

dimula1Ήμουν πολύ μελαγχολικό παιδί.
Αυτό μπορεί να είναι κάλλιστα προεόρτιο ποίησης.
Ουδείς ευτυχής
έχει διακόψει ευτυχία για να γράψει ποιήματα.

Αν μου έδιναν να διαλέξω μεταξύ μιας ευτυχίας
και του να γράψω ένα καλό ποίημα,

drakopulos1Στην εφ' όλης της ύλης συνέντευξη που παραχώρησε στο Γιάννη Πανταζόπουλο, ο πρόεδρος του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος μίλησε για τις δωρεές, την κρίση, την πολιτική, το προσφυγικό, την Πρωτοβουλία 2021 και για το τι θυμάται πιο έντονα από τον θείο του.

Ο Ανδρέας Δρακόπουλος είναι πρόεδρος του κοινωφελούς Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ), το οποίο ιδρύθηκε το 1996, μετά τον θάνατο του θείου του, Σταύρου Νιάρχου.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, αποφοίτησε από το Κολέγιο Αθηνών και στη συνέχεια σπούδασε στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων Wharton του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνιας, απ' όπου αποφοίτησε με Bachelor of Science στις Οικονομικές Επιστήμες. Σήμερα ζει στη Νέα Υόρκη.

oldman3Γιάννης Βαρβέρης - Tης γιαγιάς  

Σοβαρός άνθρωπος να γράφει ποιήματα
για τη γιαγιά του;
Όμως, κι ας έχει φύγει τώρα είκοσι χρόνια
εμένα με βοηθάει να θυμηθώ
πως άλλοτε θυμόμουν μυρωδιές
κινήσεις φράσεις της και τα φορέματά της
κι ότι έβαζα σημάδια στο μυαλό
για κάθε τι δικό της.

XalvaiΒασικά, κάντε ό,τι θέλετε, δική σας είναι η ζωή

 Όχι, εντάξει, δεν παρουσιάζουμε το γεγονός ότι είδαμε την ταινία του Μάρκου Σεφερλή ως ένα είδος μαρτυρίου που υποστήκαμε για εσάς. Δεν μαρτυρήσαμε, οπότε δεν ζητάμε τα credits γι’ αυτό. Πήγαμε με δική μας επιλογή, δική μας ευθύνη, δικό μας κόστος. Πίσω στον Σεπτέμβριο, όταν κυκλοφόρησε το πρώτο trailer της ταινίας και κανείς δε μπορούσε πια να προσποιηθεί ότι δεν θα συμβεί αυτό το πράγμα, έγραφα το εξής: «Για να είμαι ειλικρινής, υπό άλλες συνθήκες και σε μια πιο αθώα εποχή, θα απολάμβανα φουλ το γεγονός ότι ο Σεφερλής κάνει ταινία με μεγάλο μπάτζετ, κακό λογοπαίγνιο στον τίτλο, παίκτες reality shows, ειδικά εφέ και μουσική Hawaii 5-0.

Σελίδα 1 από 35