Τρύφων Μπεκετιάδης

Τρύφων Μπεκετιάδης

Επιλέξαμε τρεις συνεντεύξεις ανθρώπων που σημαίνουν κάτι για μας εξ αιτίας αυτού που κάνουν χρόνια. Ο ένας είναι ένας μεσόκοπος Έλληνας γραφιάς που αποφάσισε να αρχίσει τώρα να διδάσκει γραφή. Η άλλη είναι μια γιαγιά πιανίστρια από την Αργεντινή, που αποδέχτηκε να γίνει επίτιμος πρόεδρος του φεστιβάλ Αίγινας. Και ο τρίτος, είναι ένας νεαρός Έλληνας ράπερ, που στα 28 του ξεκίνησε να σπουδάζει ψυχολογία στην Πάντειο. Οι δύο συνεντεύξεις είναι από τη lifo και η τρίτη από το Greca. Αν καμία από τις τρεις συνεντεύξεις δεν σας κινητοποιήσει, δεν χάθηκε κι ο κόσμος, λέμε τώρα.  

Πέντε χιλιάδες δάσκαλοι από 126 χώρες, δέκα φιναλίστ και το βραβείο Global Teacher Prize, που κάθε χρόνο απονέμει το ίδρυμα Varkey στον «καλύτερο δάσκαλο στον κόσμο» δόθηκε στη 63χρονη Νάνσι Άτγουελ ( Nancie Atwell) μαζί με το ένα εκατομμύριο δολάρια που το συνοδεύουν. Η κα. Άτγουελ ξεκίνησε να διδάσκει από το 1973. 

Τις εθνικές εορτές γιατί τις γιορτάζουμε; Για να τιμήσουμε τους επώνυμους κι ανώνυμους προγόνους που ξεπέρασαν τους εαυτούς τους; Για να αντλήσουμε από ένα εξαιρετικό συμβάν, που εμπεριείχε ανάκατα στοιχεία συνέχειας και ρήξεων εξ αιτίας της δράσης των επαναστατημένων, ό,τι νομίζουμε ότι μπορεί να νοηματοδοτήσει την πορεία μας από το σήμερα στο αύριο;

 

ειδήσεις. Η πρώτη έχει να κάνει με τον Δήμο Κορυδαλλού. Η δεύτερη με την καλή μας την ΠΡΩΣΥΝΑΤ. Αυτή η επιμονή μας ως ιστοσελίδα με τα σκουπίδια είναι αντιστρόφως ανάλογη με τις αναζητήσεις της δημοτικής μας αρχής; Απ'ότι φαίνεται, δυστυχώς ναι. Και όταν λέμε "σκουπίδια" αναφερόμαστε στη διαχείρισή τους τα επόμενα τριάντα χρόνια.

Η θητεία του Jose “Pepe” Mujica, του πρόεδρου της Ουρουγουάης, τελείωσε λίγο πριν τελειώσει το 2014. Θα μείνει στην ιστορία για την ασυνήθιστη ειλικρίνειά του, την ηγετική του φυσιογνωμία και τις ρητορικές του ικανότητες. Κυρίως όμως, θα τον θυμούνται για την ικανότητά του να μετατρέπει τις ιδέες του σε πράξεις.

Ο πιο φτωχός πρόεδρος στον κόσμο, ζούσε σε ένα μικρό σπίτι, σε μία φάρμα, με ένα υπνοδωμάτιο μαζί με τη γυναίκα του, τη Lucia Toplansky και τα σκυλιά του (μεταξύ αυτών και τη Manuela η οποία μετά από ένα ατύχημα έχει μείνει με τρία πόδια).

 

Τι όνομα και τούτο ε; Άκου Καραμαγκάλης! Δηλαδή μαύρο μαγκάλι, ή μαυρισμένος από μαγκάλι; Ας είναι...Εξ αλλου εμείς δεν κολλάμε στα ονόματα, στα ενδύματα, στις κομμώσεις και στα προσωπικά. Λοιπόν ο Γιάννης Καραμαγκάλης σπούδασε Πολιτική Επιστήμη στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Eργάζεται στον τομέα της

επικοινωνίας και είναι ραδιοφωνικός παραγωγός

στο iDRadio. Ας έχουμε υπόψη ότι δεν έχει κλείσει τα 24. 

Τελευταίο άρθρο που αναρτούμε για τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου. Εκλογές που είναι σχεδόν απίθανο να μη βγει πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ και επιπλέον απ'ότι λένε οι δημοσκοπήσεις είναι κοντά και στο να σχηματίσει κυβέρνηση μόνος του.

Παρασκευή, 02 Ιανουαρίου 2015 16:20

Κλειστές πόρτες ως πότε παλληκάρια;

Οι κολλητοί που τους ανοίγουν μια πόρτα ανοιχτή και τρυπώνουν. Οι του σογιού που τους περιμένει μια καρέκλα έτοιμη έστω και για τον άρτον ημών τον επιούσιο. Οι ομοτράπεζοι που αλληλοεξυπηρετούνται γράφοντας κανονικά νόμους, κανόνες και κριτήρια. Οι Σύλβιες Κλιμάκη που με τα σπαθιά της τις δίνουν θέση περιζήτητη και ακριβοπληρωμένη, λόγου χάρη ως «Επικεφαλής Δημοσίων Σχέσεων και Στρατηγικής Επικοινωνίας της Εθνικής Τράπεζας». Και άλλοι πολλοί που ως καλά παλληκάρια γνωρίζουν κι άλλα πολλά πονηρά μονοπάτια και προς αυτά οδεύουν σχεδόν στα τυφλά.  

Αυτή η μεταφορά των λυμάτων της Ανατολικής Αττικής στην Ψυττάλεια δεν είναι αστείο. Οι άνθρωποι, κάποιοι άνθρωποι των πόστων δηλαδή, το σκέφτονται σοβαρά. Εδώ και καιρό καλλιεργούν το κλίμα, πιέζουν και ανώτερους, το περνάνε και σε αυτοδιοικητικούς, ώσπου μια μέρα θα ξυπνήσουμε και τα λύματα από τα ανατολικά θα καταφτάνουν θριαμβευτικά εδώ σ'εμάς.

Όποτε έχω θυμώσει από μία συμπεριφορά είτε δικιά μου απέναντι σε κάποιον άλλον, είτε ενός άλλου απέναντί μου, κάτι έχει παραβιαστεί, κάτι που είναι περασμένο στους κώδικές μου, ως δικαίωμα. Κάποτε είχα σκεφτεί ότι αν ζούσα στην αρχαία Κίνα, αν ήμουν ένας απλός Ίνκας ή ήμουν σκλαβωμένος Γραικός στο Ναύπλιο του 17ου αιώνα, πολλά απ'αυτά που σήμερα δεν τα ανέχομαι στην συμπεριφορά των άλλων, τότε πιθανόν να τα περνούσα στο ντούκου.