Τρύφων Μπεκετιάδης
Το 2019 η Ισλανδία εισήγαγε την τετραήμερη εβδομάδα εργασίας -Έξι χρόνια μετά, οι προβλέψεις έχουν επαληθευτεί
Το ισλανδικό μοντέλο δείχνει ότι μια πιο ανθρώπινη και βιώσιμη εργασιακή κουλτούρα όχι μόνο είναι εφικτή, αλλά μπορεί να λειτουργήσει προς όφελος όλων: εργαζομένων, επιχειρήσεων και κοινωνίας.
Το 2019 η Ισλανδία εισήγαγε την τετραήμερη εβδομάδα εργασίας, επιβεβαιώνοντας σχεδόν έξι χρόνια αργότερα όλες τις προβλέψεις της Generation Z για ένα διαφορετικό εργασιακό μέλλον. Αυτό που το 2015 ξεκίνησε ως μικρό πιλοτικό πρόγραμμα με περίπου 2.500 εργαζόμενους, εξελίχθηκε σε ένα εθνικό μοντέλο που σήμερα καλύπτει σχεδόν το 90% του εργατικού δυναμικού της χώρας.
Μπαρτσελώνα: Σαν σήμερα ίδρυση ομάδας-πατρίδας
Σπύρος Τσάμης. Σαν σήμερα, το 1899, στη Βαρκελώνη γεννήθηκε η Μπαρτσελόνα. Μαζί της και όσα -υποβλητικά- έμελλε να εκπροσωπεί…
Η σχέση με την Μπαρτσελόνα ξεφεύγει από τη συμβατική οπαδού-ομάδας, είναι προσωπική και την ανακαλύπτεις -όπως ο υπογράφων- εντός σου, πόσο μάλλον ύστερα από πολυετή επικοινωνία με τους ανθρώπους, την πόλη, τα μνημεία της… Ναι, πολλά από τα σημεία της Βαρκελώνης, όσα ταυτίζονται με την ομάδα, έχουν χαρακτήρα μνημείου! Oπως το Γυμνάσιο Σολέ, όπου σαν σήμερα στις 29 Νοεμβρίου του 1899 ιδρύθηκε η Μπαρτσελόνα.
Το πρώτο εντελώς ψηφιοποιημένο νοσοκομείο της Ελλάδας είναι το νέο Ωνάσειο, ποιος όμως το χρηματοδότησε;
Γιάννης Πανταζόπουλος. Όταν το Ίδρυμα Ωνάση παρέδωσε το Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο στο ελληνικό Δημόσιο το 1992, η πράξη αυτή θεωρήθηκε ένα σημαντικό βήμα για την ενίσχυση της Καρδιολογίας και της Καρδιοχειρουργικής στη χώρα. Σήμερα, τρεις δεκαετίες αργότερα, οι αριθμοί αποτυπώνουν την έκταση αυτής της συνεισφοράς: περισσότερες από 2 εκατομμύρια επισκέψεις, 52.700 επεμβάσεις καρδιάς και 250 μεταμοσχεύσεις καρδιάς και πνεύμονα, καθώς και 5 μεταμοσχεύσεις νεφρού σε παιδιά χαμηλού σωματικού βάρους. Φυσικά, πίσω απ’ αυτούς τους αριθμούς υπάρχουν πρόσωπα, οικογένειες και ιστορίες που άλλαξαν για πάντα. Αναμφίβολα, το νοσοκομείο εξελίχθηκε αθόρυβα σε έναν απ’ τους πιο σταθερούς πυλώνες του ελληνικού συστήματος υγείας.
Ο εθισμένος εγκέφαλος - Οι αδιαφανείς εθιστικοί μηχανισμοί σε ουσίες και συμπεριφορές, του Σπύρου Μανουσέλη
Τα τελευταία χρόνια έγινε μια πολύ ενδιαφέρουσα (διαγνωστικά) και σημαντική (νομικοπολιτικά) αλλαγή στην ιατρική ορολογία: ό,τι συνήθως ονομάζαμε «εξάρτηση» ενός οργανισμού, πρέπει πλέον να θεωρείται και να ονομάζεται «εθισμός». Αυτή η μετονομασία είναι επιβεβλημένη διότι οι παθολογίες λόγω εθισμού δεν αφορούν μόνο τη χρήση παράνομων ή νόμιμων εθιστικών ουσιών (ναρκωτικά, αλκοόλ, καπνός, καφές, διάφορα φάρμακα), αλλά και εθιστικές διαταραχές της ατομικής και συλλογικής συμπεριφοράς. Κάτι που καταγράφηκε και πρώτη φορά επίσημα στην πέμπτη αναθεωρητική έκδοση του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου για τις Ψυχικές Διαταραχές ή DSM-5 (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders-V) της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας, αλλά και στις σχετικές οδηγίες στο International Classification of Diseases του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.
Κρίσιμη ερώτηση για όλους μας, μιας και παίζει ο κίνδυνος να πούμε το νερό νεράκι :Της αναμενόμενης λειψυδρίας η βασική αιτία είναι η προβλεπόμενη εξαιρετικά παρατεταμένη ανομβρία ή οι πολιτικές διαχείρισης των αποθεμάτων νερού και του πόσιμου νερού;
Το “σχέδιο κατά της λειψυδρίας” δεν είναι σχέδιο για το δημόσιο νερό, είναι σχέδιο για τους εργολάβους και την εμπορευματοποίηση
Μια μέρα μετά το σχέδιο προϋπολογισμού 2,5 δισ. ευρώ που παρουσίασε η κυβέρνηση για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας, ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας κ. Παπασταύρου σημείωσε, στον ΣΚΑΪ, στις 31.10.2025 : «Υπάρχει πάντα η υδρολογική εκτίμηση ότι αυτό είναι μια καμπύλη που ξαναγυρνά. Αν δεν βρέξει, η Αττική είναι διασφαλισμένη τουλάχιστον για 4 χρόνια με τα μέτρα που παίρνουμε;
Υπάρχει τελικά λειψυδρία ή όχι; Το πρόβλημα είναι τώρα ; ή θα υπάρξει πρόβλημα μετά από τέσσερα ακόμα χρόνια ανομβρίας; Η αιτία είναι η προβλεπόμενη εξαιρετικά παρατεταμένη ανομβρία; ή οι πολιτικές διαχείρισης των αποθεμάτων νερού και του πόσιμου νερού;
Μια αρμένικη σαλάτα με πληγούρι της Ιζαμπέλας Μποκοσιάν από τη Δραπετσώνα
Απόγονος προσφύγων του ’22 η Ιζαμπέλα Μπογκοσιάν μαγειρεύει την αρμένικη κουζίνα με μεράκι -τόσο στο σπίτι της, όσο και στο φημισμένο της ταβερνάκι στη Δραπετσώνα ( Αναπάυσεως 36), όπου μας ετοίμασε την σαλάτα ιτς.
Η αρμένικη σαλάτα ιτς έχει ως βάση το πλιγούρι. Είναι δροσερή και ποτισμένη με νοστιμιά από πάστα πιπεριάς, πετιμέζι ροδιού και όχι μόνο.
Η ελληνική οικονομία αναπτύσσεται αλλά χωρίς τους εργαζόμενους
Ιωάννα Λιούτα. Οι φοροελαφρύνσεις στις επιχειρήσεις, η μείωση του φόρου μερισμάτων και η απουσία προοδευτικής φορολογικής κλίμακας συνέβαλαν στη διεύρυνση των ανισοτήτων.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το ανώτερο 20% των νοικοκυριών στην Ελλάδα κατέχει πλέον πάνω από το 45% του συνολικού εισοδήματος, ενώ το κατώτερο 20% περιορίζεται σε λιγότερο από 6%
Η Ετήσια Εκθεση 2025 του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ (ΙΝΕ ΓΣΕΕ) ήρθε να διαλύσει το κυβερνητικό αφήγημα περί «δίκαιης ανάπτυξης» και «βελτίωσης του διαθέσιμου εισοδήματος». Τα στοιχεία είναι αποστομωτικά.
Ιαπωνία και Κίνα είναι στα πρόθυρα να αποκαλύψουν την πρώτη κβαντική μπαταρία που δεν χάνει ενέργεια - χαράς ευαγγέλιο
Σ.Δ. Για να λέμε την αλήθεια πήρα μια μυρωδιά από αυτό το ζόρικο κόλπο που κάνουν στην Ιαπωνία και βεβαίως και στη Κίνα - Μάρτη που δεν λείπει πια από καμία Σαρακοστή - ποτέ όμως δεν ξεχνάω ότι κάθε καλό κόλπο έχει ως ουρά, συνήθως ακούσια, κι ένα κακό. Μόνο όμως ο χρόνος φανερώνει για ποιους θα αποδειχθεί καλό και για ποιους γίνεται καθ'οδόν κακό. Το άλλο μ'αυτό το άρθρο είναι που αναρωτήθηκα πόσοι αλήθεια απόφοιτοι λυκείου θα καταλάβουν όλα όσα λέει αυτό το άρθρο; Το 1% μου φαίνεται ότι είναι μεγάλος αριθμός. Δεν ξέρω πάντως αν έχει σημασία ένα σημαντικό ποσοστό αποφοίτων λυκείων να κατανοούν στην κβαντική εποχή μας αυτά που αναφέρει το άρθρο. Έχει; Κι αν συμφωνήσει κοινωνία και πολιτεία ότι έχει, τι θα πρέπει να διδάσκονται οι μαθητές στη μέση εκπαίδευση αυτήν την εποχή;
ο "γέρος" ( Λεονάρδο Παδούρα), του Giannis Pantelakis, από το fb
Πριν λίγες μέρες ο σπουδαίος Λεονάρδο Παδούρα ( Αβάνα, 1955) έκλεισε τα 70 του χρόνια και σε ένα πολύ ωραίο άρθρο του στην El Pais δείχνει λίγο ανήσυχος για τον ‘’’αξιοθρήνητο χαρακτηρισμό που μπορεί να ισχύει και για μένα, ηλικιωμένος, γέρος, πολίτης της τρίτης ηλικίας᾽᾽. Φαίνεται να τον απασχολεί καιρό αυτό, το περασμένο καλοκαίρι που επισκέφτηκε την Αθήνα, σε μια ομιλία του έκανε συχνά αναφορές στην ηλικία του. Ωστόσο, τελικά είναι αισιόδοξος, το άρθρο έχει τίτλο ‘’Γιορτάστε τη ζωή’’.
Στο άρθρο θυμάται τον Έρνεστ Χεμινγουέι (από τον οποίο επηρεάστηκε πολύ στη συγγραφή) που αυτοκτόνησε με ένα όπλο πεπεισμένος στα 62 του χρόνια ότι δεν θα μπορέσει να ξαναγράψει γιατί η πνευματική του ικανότητα είχε μειωθεί πολύ και ήδη αρκετοί γνωστοί του τον αποκαλούσαν ‘’Ο γέρος’’.
Κάθε Κάθε Εικόνα Και Μια Ιστορία, Μαρία Σφυράκη: O απρόσμενα νικητής στον μαραθώνιο της Βοστώνης το 1946 Στέλιος Κυριακίδης που γύρισε με μια σημαντική βοήθεια για τον λαό, από το fb
Έτρεξε τον Μαραθώνιο της Βοστώνης πεινασμένος για να σώσει την Ελλάδα. Γύρισε πίσω με βοήθεια για ολόκληρο τον Ελληνικό λαό
Πούλησε το ραδιόφωνο και την κουζίνα για να πάει στη Βοστώνη. Κέρδισε τον πιο σκληρό Μαραθώνιο του κόσμου και γύρισε πίσω με βοήθεια για έναν ολόκληρο λαό
Δεν είχε λεφτά ούτε για το εισιτήριο. Πούλησε την κουζίνα του και το ραδιόφωνο για να ταξιδέψει. Όταν έφτασε, οι γιατροί τον έβλεπαν και τον θεωρούσαν τελειωμένο. Ήταν κοκαλιάρης, εξαντλημένος και πεινασμένος από τα χρόνια της Κατοχής. Κι όμως, στις 20 Απριλίου 1946, ο ελληνοκύπριος Στέλιος Κυριακίδης έγραψε ιστορία: κέρδισε τον Μαραθώνιο της Βοστώνης και φώναξε τερματίζοντας “For Greece!”. Ήταν η πρώτη φορά που μη Αμερικανός ή Καναδός αθλητής κέρδιζε αυτόν τον αγώνα.