Βιντεάκια ωραία και δυνατά

Βιντεάκια ωραία και δυνατά (484)

H Ξένια Παπαδοπούλου από τη Δράμα, είναι απίθανον να πήγε στην Τσιουάουα του βόρειου Μεξικού, γι'αυτό έγραψε αληθινά γι'αυτήν στο Κάλεσμα του φασιανού, παραποιώντας την βεβαίως,  όπως π.χ ο Γκάτσος που δεν πάτησε ποτέ το πόδι του στην Αμοργό και όμως την αναγέννησε μέσα μας ολοζώντανη.

 

 

Συμβουλή: Την ώρα που διαβάζετε τα δύο "ποιήματα" βάλτε και τη μουσική του βίντεο.

Σάββατο, 16 Μαΐου 2015 00:22

ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΦΟΝΟΥ ΣΤΟ ΣΕΛΕΠΙΤΣΑΡΙ

Συντάκτρια

Την 13' αυτή μικρού μήκους ταινία την γύρισαν μαθητές και δάσκαλοι του τμήματος που λειτούργησε για ένα διάστημα στο πολιτιστικό κέντρο Α. Σαμαράκης. Το τμήμα αυτό δημιουργήθηκε από το Δήμο Κερατσινίου. Οι μαθητές που συμμετείχαν στα μαθήματα, ήταν γύρω στα είκοσι άτομα και ο μέσος όρος ηλικίας ξεπερνούσε τα 30. Οι δάσκαλοι που είχαν την ευθύνη των μαθημάτων ήταν ο Πέτρος Χάλαρης στα τεχνικά και ο Σπύρος Τέσκος στα σκηνοθετικά. 

 

Κάτι απίθανoι και με τις δυο έννοιες, μουσικοί, που δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους και όμως μιλούν όλοι όσοι γι'αυτούς πληρώνονται, καταφθάνουν από διάφορα μέρη του κόσμου. Πάντα βρίσκουν χώρους και παίζουν τις μουσικές τους. Και τις περισσότερες φορές οι αίθουσες αυτές γεμίζουν από Ελληνόπουλα και Ελληνοπούλες έως 40 συν.

υπάρχει η αγάπη μου", στίχοι, μουσική Μάνου Χατζιδάκι, με τον Διονύση Σαββόπουλο, από εμάς.

Μετά από μπόρες, βοριάδες και συννεφιές, μετά από αυτόν τον παρατεταμένο χειμώνα, θέλουμε να πιστεύουμε πως τη 2η μέρα του Μάη μπήκαμε επιτέλους οριστικά στην άνοιξη. Ο Σπύρος Παγιατάκης μουσικός παραγωγός στον "87.7 Εν Λευκώ", κάνει ένα αφιέρωμα στην πιο πολύχρωμη εποχή του χρόνου, μέσα από 20 τραγούδια που ακούγονται καλύτερα όπως πιστεύει στην ανοιξιάτικη ελληνική λιακάδα.

 

Με ιδιαίτερα επαινετικά λόγια αναφέρεται στην Ελλάδα και στον πολιτισμό της η ανακοίνωση που αναρτήθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Βερολίνου, η οποία επέλεξε την Αθήνα και το Μέγαρο για τη φετινή διεξαγωγή ενός σπουδαίου καλλιτεχνικού γεγονότος διεθνούς εμβελείας: του «Κοντσέρτου της Ευρώπης». Στο αναρτημένο κείμενο με τίτλο «Εuropakonzert of the Berliner Philharmoniker with Simon Rattle and Leonidas Kavakos» δημοσιεύονται τα εξής:

Ποιος; Εγώ. Εγώ που χορεύω σαν αρκούδι

και η σχέση μου με το τάνγκο

είναι ο ορισμός της μη σχέσης.

Αλλά αυτή είναι η δύναμη των υπέροχων μουσικών.

Που κάθε μια έχει και τον δικό της ρόλο.

Για το τάνγκο είναι ταμάμ για μια γυναίκα σαν κι εσάς

κι έναν άντρα σαν κι εμένα, που σπάνια

δυο τέτοιες υπάρξεις συναντιόνται πάνω στη γη. 

Πηγαίνοντας στη διαδήλωση για το ΟΧΙ στην εξόρυξη του χρυσού στη Χαλκιδική, το μάτι μου έπεσε πάνω στην άγνωστή μου Kovacs. Ωραία φατσούλα σε ωραία αφισούλα με χρώματα που μου αρέσουν. Για τη διαδήλωση τι να πω; Ελάχιστος κόσμος σε σχέση με το έγκλημα που διαπράττεται κατά συρροή εκεί πάνω στη Χαλκιδική, που φαίνεται ότι μας πέφτει μακρυά. Επιπλέον το ΟΧΙ δεν το παίζουν και τα ΜΜΕ, ενώ το ΝΑΙ, με το καλημέρα σας, πρώτη θέση πίστα στις οθόνες τους. Α ρε Μπόμπολα, τάχεις διαλύσει όλα για τα φράγκα σου και μόνο.

Ιδιαίτερα τις μέρες αυτές δε μένουμε ασυγκίνητοι όταν ακούμε διάφορες ψαλμωδίες του Ακάθιστου Ύμνου, όπως το "Τη υπερμάχω", το " Ω, γλυκύ μου έαρ", και βεβαίως το φινάλε με το αποθεωτικό "Χριστός Ανέστη". Εξαιρετικές Βυζαντινές μουσικές συνθέσεις, όπου ακόμα και μια σπίθα να σου έχει απομείνει από το θείο συναίσθημα καταφέρνουν και την κάνουν πυρκαγιά.

Τρίτη, 07 Απριλίου 2015 23:39

100 χρόνια από τη γέννηση της Βillie Holiday

Συντάκτρια

Είναι από τις τραγουδίστριες που θα ήθελα έστω και μια φορά στη ζωή μου να την είχα ακούσει ζωντανά. Να έχουμε αποκλειστεί λέει από το χιόνι στο δάσος καμιά εικοσαριά νοματαίοι. Αποκλειστήκαμε μέσα σ'ένα μικρό μελιτζανί μοβ μπαράκι με βαθιές κόκκινες ανταύγεις, δίχως θέρμανση, ποτά και φως και που τελικά κράτησε μια βδομάδα. Κι ανάμεσα στους αποκλεισμένους ήταν κι αυτή σε μια γωνιά.

Κυριακή, 05 Απριλίου 2015 16:35

ΥΜΝΟΣ: 2.17

Συντάκτης

Σε ένα ταβερνάκι της Κάτω Κηφισιάς, ένας νεαρός λοχίας χορεύει την "Άτακτη", το ζεϊμπέκικο του Βαμβακάρη. Σε ένα τραπέζι κάθεται μία γυναίκα και τέσσερις πέντε άντρες. Σιγά σιγά ο χορευτής και η γυναίκα ξεφεύγουν από το εδώ και τώρα που τους κρατά σε απόσταση και γίνονται ένα στο πέρα και στο από πάντα.