Άρθρα άλλων που μας άρεσαν

Άρθρα άλλων που μας άρεσαν (1099)

Ο Νικόλας Σεβαστάκης έγραψε ένα άρθρο με τίτλο "Ο άνετος δολοφόνος και το χαμένο νόημα", που δημοσιεύτηκε στην Αυγή της Κυριακής 10/11/13. Στο άρθρο αυτό ο Σεβαστάκης εξετάζει την υπόθεση που θεωρεί ότι οι δολοφόνοι των δύο νέων Χρυσαυγιτών είναι μέλη μιας τρομοκρατικής ομάδας με αριστερό πρόσημο που για λόγους εκδίκησης/απολύμανσης ξεπάστρεψαν τα δύο μέλη της Χ.Α.

 

Όλοι μας διαλέγουμε αυτό που μας ταιριάζει. Δεν το πιστεύω αυτό. Ή να το πω καλύτερα, ισχύει, αλλά όχι απόλυτα. Θυμάμαι την εποχή της αμφισβήτησης που όλοι φορούσαν εκείνα τα λαδί τζάκετ. Ένα τζάκετ διάλεξα κι εγώ και το φορούσα χρόνια. Από άποψη αισθητικής δεν μου πήγαινε, αλλά ήταν ταμάμ ως σύμβολο της αντίθεσής μου στο καθεστώς.

 

Τα τραγούδια του Μάλαμα μας αρέσουν πιο πολύ από τις συνεντεύξεις του. Αυτήν την φορά όμως διαβάσαμε μία που μας άρεσε εξ ίσου με τα τραγούδια του. Δημοσιεύτηκε στην ATHENS VOICE στις 23 Οκτωβρίου και την πήρε ο Γιώργος Δημητρακόπουλος. Όπως ξέρουμε μια συνέντευξη για να βγει καλή χρειάζεται και οι δύο να είναι στα χάι τους, να νιώθουν μεταξύ τους τουλάχιστον μία συμπάθεια και να έχουν δουλευτεί ερωτήσεις κι απαντήσεις. Αυτή η συνέντευξη νομίζουμε πως τα είχε όλα αυτά.

 

Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013 21:31

Τα ΟΧΙ του Αργύρη Χιόνη

Συντάκτης

Τον Αργύρη Χιόνη * ( 1943, Σεπόλια -2011, Θροφαρί Κορινθίας) άρχισα να τον δαιβάζω πριν καμιά εικοσιπενταριά χρόνια. Μια μέρα που είχα περάσει με κόκκινο από αφηρημάδα, όταν μετά ανέβαινα την Πανεπιστημίου είδα στην προθήκη ενός βιβλιοπωλείου ένα βιβλιαράκι με τίτλο "Σαν τον τυφλό μπροστά στον καθρέφτη". Μ'έναν τρόπο μεταφυσικό το συσχέτισα με το κόκκινο που πριν δεν το είχα δει κι έτσι μπήκα μέσα να του ρίξω μια ματιά. Ήταν μία ποιητική συλλογή. Την ξεφύλισσα, μου άρεσαν αυτά που διάβασα στα πεταχτά και το αγόρασα.

 

Δε θυμάμαι να έχω δει ταινία ή να έχω διαβάσει βιβλίο, όπου στο τέλος, που συνήθως γίνεται το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών, να μην έχω ευχαριστηθεί τον θρίαμβο των καλών απέναντι στους κακούς. Είναι σα να ρίχνω εγώ τις μπουνιές, να τσακίζω με καρατιές, είναι σα να καρφώνω εγώ το δίκοπο μαχαίρι, και σα να πυροβολώ ότι απαίσιο και μοχθηρό κινείται.

 

Όταν τον Δεκέμβριο του 2012 λειτουργοί υγείας και ενεργοί πολίτες δραστηριοποιηθήκαμε στη σύσταση του Αλληλέγγυου Ιατρείου Πειραιά, είχαμε υπόψη μας τρεις διαπιστώσεις:

 

Σε παρέες, κύκλους και ομάδες που συζητάνε και θέματα της τρέχουσας πολιτικής επικαιρότητας, ένα θέμα που είναι από τα πρώτα αυτήν την εποχή, έχει να κάνει με την συγκρότηση του αντιφασιστικού μετώπου. Αναφέρουμε ενδεικτικά κάποια από τα ερωτήματα που αναζητούν απαντήσεις και είναι τα εξής:

 

 

Συνεντεύξεις. Το αιώνιο παιχνίδι των ερωτήσεων και των απαντήσεων, που ο αέρας της επόμενης μέρας τις παίρνει μακρυά. Αλλά για λίγο μας ξελαμπικάρουν. Μόνο που σήμερα ποιοι συγκεντρώνονται στις συνεντεύξεις; Οι ίδιοι πάντα, μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού; Εκ πρώτης όψεως έτσι φαίνεται. Έχουμε όμως αρχίσει να παραπιεζόμαστε. Κι αυτό σημαίνει πως τίποτα δεν είναι σίγουρο.

 

 

Από τον χώρο της μουσικής, εσύ ποιος λες ότι είναι η πιο κάλτ φυσιογνωμία, που όμως είναι και δεν είναι σ'αυτό που ονομάζετε εναλλακτικός χώρος; Ο Τζίμης Πανούσης, γνωστός και ως Τζιμάκος. Εσύ; Ο Δημήτρης Πουλικάκος, γνωστός ως Μήτσος και ως θείος Νώντας, που μας έχει σφραγίσει από τη θρυλική συναυλία στο γήπεδο του Ζωγράφου, λίγο πριν ξεκινήσει η πράσινη δεκαετία του '80.

 

Τα περισσότερα άρθρα που διάβασα αυτές τις μέρες σχετικά με τον φασισμό, τη Χρυσή Αυγή και τις παρτίδες που άνοιξε με τη δικαιοσύνη, με έκαναν και ένοιωθα πιο βαρύς και πιο μπλεγμένος από ότι ήμουν πριν να τα διαβάσω. Άλλα με τρόμαζαν με την απλοϊκότητά τους και τα κλισσέ τους, κι άλλα με μίκραιναν μπλέκοντάς με σε λαβύρινθους όπου οι σκιές και οι λεπτομέρειες αποκτούσαν τεράστια αξία.