Στην πόλη γυρίζεις ..... και μυρίζεις

Στην πόλη γυρίζεις ..... και μυρίζεις (230)

Ισταμπούλ απ'όλο τον κόσμο, Κωνσταντινούπολη μόνο εμείς. Ας αλλάζει το όνομα, η Πόλη δεν αλλάζει. Αλλάζει μόνο η αίσθηση. Διαφορετικά πράματα θα δει ο Έλληνας και αλλιώτικα θα τα εισπράξει και πιο κοντά στην πραγματικότητα υποθέτουμε ότι είναι όλοι οι άλλοι γήινοι που την επισκέπτονται.

Το πρώτο σουβλάκι της ζωής μου που το λάτρεψα όταν ήμουν μια σταλιά, ήταν του μπάρμπα Κώστα. Ο ψηλόλιγνος αυτός άνθρωπος, που δεν τον θυμάμαι να γελάει, μιλούσε Ελληνικά ανακατεμένα με Τούρκικα, φορώντας μια άσπρη ποδιά και ένα σκούφο, τριγυρνούσε με το καροτσάκι του στους χωματόδρομους γύρω από την Ανάληψη και την Ένωση Ποντίων και κατέβαινε ως τα Ταμπάκικα.

Στην Κυριακάτικη ξενάγηση στη Δραπετσώνα είχε κόσμο; Για το είδος της εκδήλωσης αυτής, είχε. Περίπου; 700; Κι εγώ πάνω κάτω τόσοι νομίζω πως ήταν. Τι κόσμος; Καινούργιες φάτσες ορεξάτες... Αααα...εντάξει κατάλαβα. Γυναίκες λοιπόν κι άντρες, μεσόκοποι οι περισσότεροι, αρκετοί μικροί, κάμποσοι ντόπιοι, μα οι περισσότεροι εξωδραπετσωνίτες. Μια χαρακτηριστική ατάκα που την είπε μία μεσόκοπη λαϊκιά σε μία άλλη πιο καλοντυμένη, ήταν η εξής: Κοίτα να δεις φάση ρε Ζωζώ , δε βρισκόμαστε στην γειτονιά μας και συναντιόμαστε εδώ κι εκεί, να όπως σήμερα στην άλλη άκρη του Πειραιά.

Μία ιστοσελίδα που ονομάζεται εναλλακτικός έχει και τι δεν έχει. Ό,τι εναλλακτικό κυκλοφορεί στην πόλη, πειστήκαμε ότι υπάρχει στην ύλη αυτής της ιστοσελίδας. Ωραίες ιδέες, φρέσκα θέματα, σχολιασμοί, ενημέρωση και άρθρα που παλεύουν να είναι λοξά σε σχέση με τα καθιερωμένα και αρκετές φορές τα πηγαίνουν περίφημα. Επίσης είναι ολοφάνερη η προσπάθεια των αρθρογράφων να καλύψουν όσο μπορούν το χάσμα ανάμεσα στους φορτωμένους αναγνώστες και τους έχοντες μια σχετική άνεση χρόνου αρθρογράφους. Παραδόξως δε, η δομή τους στο στήσιμο της σελίδας είναι λειτουργική και φιλική. 

Η πολιτιστική μας κληρονομιά είναι η εθνική μας κληρονομιά, είναι το κληροδότημα μας, είναι η "προίκα" μας  από τις περασμένες γενιές, που με σωστή διαχείριση και συντήρηση,  την παραδίδουμε  στις επόμενες γενιές.

Χθες Πέμπτη, η πορεία που έγινε στο Κερατσίνι, εξωτερικά ήταν σχεδόν μία από τα ίδια. Και αν δεν ξεκινήσει κάτι να αλλάζει βαθιά και ουσιαστικά και μάλιστα από αύριο, τότε το ίδιο έργο θα επαναληφθεί και του χρόνου και τον άλλο χρόνο μέχρι να φθαρεί εντελώς, όπως οι διαδηλώσεις τη μέρα του Πολυτεχνείου.

Σιγά σιγά τελειώνει και φέτος το καλοκαίρι.
Θεωρώ χρέος να αναφερθώ στο αστικό θέρετρο που υποδέχτηκε άπειρο κόσμο, μαζί και μένα, τον όρμο της Καστέλας που τα τελευταία χρόνια αποκαλείται "Βοτσαλάκια" και παλιά τον ξέραμε ως "του Παρασκευά".

Ένα απόγευμα περνάς βιαστικός μπροστά από την Πέτρινη Αποθήκη που είναι μέσα στο λιμάνι του Πειραιά και βλέπεις δίπλα της να στήνονται κάτι αλουμινένιες σκαλωσιές. Σταματάς και ρωτάς τον φύλακα με την ωραία στολή, τι τρέχει εδώ πέρα και τι θα κατασκευάσουν. 

Το Δουργούτι πρώτα το άκουσα και πολλά χρόνια αργότερα το είδα. Το πρωτάκουσα από τη μάνα μου μικρός, που το ανέφερε μερικές φορές λέγοντας ιστοριούλες απ' όταν αυτή ήταν μικρή. Ζούσε εκεί μαζί με τη γιαγιά μου για τέσσερα πέντε χρονάκια, τότε που ο οικοισμός ήταν ακόμα μία παραγκούπολη. Στο Δουργούτι έμαθε επίσης και αρμένικα, μιας κι έπαιζε με τα αρμενάκια της γειτονιάς της.

Κούκλος ο έρημος Πειραιάς αυτές τις μέρες της Μεγαλόχαρης εξ αιτίας της. Άδειο και το λιμάνι. Αυτό που του δίνει την ξεχωριστή χάρη είναι ο συνδυασμός θάλασσας δίχως πλοία και δρόμοι δίχως αυτοκίνητα. Μια ερημιά λοιπόν εκεί έξω, που κατά παράδοξο τρόπο γεννά μια όαση μέσα. Ο άδειος Πειραιάς σου χαρίζει κι άλλη μια ψευδαίσθηση.