Στην πόλη γυρίζεις ..... και μυρίζεις

Στην πόλη γυρίζεις ..... και μυρίζεις (226)

Όταν μετά από μπουνιά βλέπεις αστεράκια, αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Τα βλέπεις αν και δεν υπάρχουν κι αυτό ανήκει στα έξτρα του ανθρώπου. Αν μάλιστα η γροθιά είναι από αυτές που άξιζε να την φας και αποκαθίσταται έτσι η δικαιοσύνη στον κόσμο, τότε όλα έχουν βρει το δρόμο τους. Τέλος καλό όλα καλά, έστω και μελανιασμένο, ενίοτε και ματωμένο, με τα αστεράκια όμως να λάμπουν στο υπερπέραν σου.

Κύριε διευθυντά του εξαίρετου ιστολογίου Σταγόνα,

παρατηρώ ότι όλες οι ενημερώσεις που αναρτάτε διαπνέονται από προοδευτικό πνεύμα. Δεν το θεωρώ κακό. Το θεωρώ ανισοβαρές, διότι στην κοινωνία μας, ανάμεσα μας και τριγύρω μας ζει και κινείται και το αντιδραστικό στοιχείο.            

Για την ελάχιστη αποκατάσταση μιας ισορροπίας, από θέση αντιδραστικού σας γράφω το πιο κάτω σημείωμα.

Το κλειδί βάζει στην πόρτα για να μπει... ντρίιιν, ντρίιιν, yeεεs, βρε ο πάλι Οδυσσέας λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Αν θάρθεις θα σου πω που είμαστε, του λέει. Θά'ρθω Οδυσσέα μου, πες μου. Εξ άλλου δεν ήταν μόνο η περιέργεια, ήταν και σε φάση "... που θα πάει αυτό το βράδυ κι απ' το φέγγος της τι βί , προτιμάει του άδη ...". Κι όντως το Ναυπηγικό στέκι ήταν μια από τις μυστικές πύλες του κάτω κόσμου στο Κερατσίνι. Ένας διάδρομος που ξεκινούσε με τζαζίστες σαξόφωνα, και μαύρες νύφες, κατηφόριζε με Ζαμπέτα, Τσιτσάνη - Νίνου, Καζαντζίδη - Μαρινέλλα. Και κατεβαίνοντας όλο και πιο βαθιά έφτανε εκεί που όλα ήταν φτιαγμένα από σπασμένα καράβια και τσακισμένες ζωές.

Ο Νίκος Παπάζογλου (Θεσσαλονίκη, 1948 - 2011) και που πέθανε τι μ'αυτό; Εξακολουθεί να ζει στα τραγούδια του. Ο γνωστός στην πιάτσα ως push pull, με το κόκκινο φουλάρι του και τα μπλουτζήν, πέρα από την ωραία κι εκφραστική του φωνή πέρασε και έμεινε στην κοινή γνώμη σαν ένας άνθρωπος με μέτρο και με ήθος ξεχωριστό, που σιγά και σταθερά έφτιαξε τη δικιά του μουσική ομορφιά. 

Το μπαμ και κάτω είναι ο πιο συνηθισμένος τρόπος όταν τα πράματα αλλάζουν ξαφνικά. Κάποιες φορές συνοδεύεται ή το ακολουθεί και από ένα μπαμ και πάνω.  Στην περίπτωση αυτή οι αρκετοί από το πλήθος που πήραν τα ρίσκα γι'αυτά τα κάτω εσείς μπαμ, πάνω εμείς μπαμ, πέφτουν σε μία έκσταση και ομιλούν για εξέγερση, για επανάσταση κ.λ.π. που ύψωσε τον ανθρωπάκο και την κοινωνία του δυο τρία μέτρα πιο ψηλά.

και ο Κινέζος ο φτηνιάς που τρώει τον παρά; Και ναι μεν στα προϊόντα της Κίνας και όχι μόνο στα φτηνιάρικα δεν έχουμε ακόμα εμπιστοσύνη, αλλά εξ ανάγκης που και που αγοράζουμε αρκετά. Όμως στις πιστοποιήσεις της Δ.Ε.Η να συνεχίσουμε να έχουμε εμπιστοσύνη ή όχι; Κύριε Λαφαζάνη ποια είναι η γνώμη σας επ'αυτού; Και το σηματάκι CE, όπου υπάρχει, τι ακριβώς σηματοδοτεί; 

Κυριακή, 03 Μαΐου 2015 10:43

Άλλα του Αϊνστάιν και ...άλα του

Συντάκτης


 

Καλέ, έλεγε και ζωγράφιζε ο Αϊνστάιν (Ούλμ Γερμανίας, 1879 - Πρίνστον ΗΠΑ, 1955) και τέτοια πράματα όπως τα ως άνω; Δεν το πιστεύω. Εγώ γιατί νόμιζα ότι εκτός από το που μας έπεισε ότι η ενέργειά μας είναι η μάζα μας επί την ταχύτητα του φωτός της ψυχής μας (που δεν υπάρχει ) στο τετράγωνο (και που γίνεται και κύκλος άμα παραζορίζεται), τη σύνταξη των 10 εντολών που είχε αναρτήσει στο σπίτι του όταν, ως meγκas άπιστος, προσπαθούσε ματαίως, όπως του το απόδειξε η ζωή, να βρει τρόπους συνύπαρξης με την πρώτη του γυναίκα, όταν μαζί με τους μεγαλοφυείς κι εκτός φυσικομαθηματικής, φίλους του, αυτούς τους καλοκαρδίξ γεροπαιχνιδιάρηδες και με τη συνδρομή του τοκογλύφου σύμπαντος, συνωμοτούσαν για να λύσουν ερωτικές εξισώσεις ώστε να παντρέψει την ανιψιά του Μεγκ Ράιαν με τον σωστό άντρα της καρδιάς της ( Τιμ Ρόμπινς) κι όχι μ' αυτόν τον κρυόκωλο των συμβάσεων του μυαλού της και της θέσης της, και τις έλυσαν βεβαίως, έστω και με  σκονάκι αλά Χόλυγουντ και όταν τέλος συζητούσε ατέλειωτες ώρες με τον καρδιακό του φίλο Γκέντελ (Μπρνο Τσεχία, 1906 - Πρίνστον ΗΠΑ, 1978) για το αν υπάρχει χρόνος - ο Γκέντελ στο Πρίνστον υποστήριζε μανιοκαταθλιπτικά για τριάντα περίπου χρόνια ότι δεν υπάρχει, αλλά δεν του έφτανε ο χρόνος για να το αποδείξει, ώσπου πέθανε εντελώς καθώς δεν έτρωγε για να μην τον δηλητηριάσουν - Φάνη το νου σου, πρόσεχε καλέ μου, μην παίζεις με τις κακιές φωτιές,

ναι, με τον Γκέντελ παρακαλώ, που παρεμπιπτόντως πρόσφατα πήρε άδεια από το θεό του κι επέστρεψε για λίγο στη ζωή, για να τα ψάλλει από την καλή και την ανάποδη στο Γερμανό Κρίστοφ Μπεντζμίλερ και τον Αυστριακό Μπρούνο Βολτσελόγκελ Παλέο, μαθηματικοί και οι δύο, που απόδειξαν με υπολογιστή το θεώρημά του, ναι αυτό, αυτό που υποστηρίζει πως υπάρχει θεός, και έγραψε ο Κούρτ όταν στη πρώτη και τελευταία συνάντηση που είχε μαζί τους μπροστά στις κάμερες, ξεκίνησε λέγοντάς τους " μα είστε ντιπ για ντιπ μαλάκες...χάσατε τόσο χρόνο απ'τη ζωή σας για να αποδείξετε το αναπόδεικτο, αφού μόνο ο Θεός, αν θέλει, μπορεί να αποδείξει πως το θεώρημά μου δεν μπορεί να αποδειχθεί αν είναι σωστό ή αν είναι λάθος", και κοιτάζοντας κατάματα τις κάμαρες ξαναέγραψε λέγοντας "θε  μου τι μαλάκες είναι αυτοί οι Γερμανοαυστριακοί μαθηματικοί εντός κανόνων, τι ήθελα και γύρισα και δεν καθόμουνα στ'αυγά μου εκεί μαζί σου, εσύ τουλάχιστον είσαι και λίγο Εβραίος όπως και ο καλύτερός μου φίλος, ο Άλμπερτ, που ένας θεός ξέρει που να τριγυρνάει αυτόν τον αιώνα", 

όλο τον υπόλοιπο λοιπόν χρόνο ο Αϊνστάιν, απλά σκεφτόταν μόνος του τα άσκεφτα.

Αλλά, απ'ότι φαίνεται, ο θείος Άλμπερτ ονειρευόταν κι όλας...

Γι'αυτό σου λέω Στέλα, στην αγκαλιά μου έλα, κούνια μπέλα κούνια μπέλα, με γαρούφαλο κανέλα....άλα τις μωρό μου... άνοιξέ της κι άλλη μπουκάλα, τώρα που την κοινωνία την επαίζει έναν παρά, και πάλι άλα...από μένα τώρα, στην πίστα μαζί σου κι εγώ, άλα κι έχω στρώσει μια κεφάλα, και τα βλέπω όλα σαν μπέης και σε νοιώθω σαν πασάς.... ζαργάνα μου εσύ κι έτσι, απ'ότι θυμάμαι δηλαδή ως αριστούχος αμνησιακός, τέλειωσε εκείνο το υπέροχο. εν μέρει γλέντι κι εν μέρει διάλεξη, με τον Άλμπερτ και την παλιοπαρέα του, (εντάξει εντάξει, μου τα πρήξατε ...και βεβαίως ήταν παρών κι ο δικός μας ο Καραθεοδωρής (Βερολίνο, 1873 - Μόναχο, 1950) ) να τραγουδάμε όλοι μαζί ...

" βίβα, τα φαρμάκια που `ταν στίβα / ποτηράκι ποτηράκι / λες και κάνανε φτερά ... βάνε, όσα έρθουν κι όσα πάνε / που θα βρούμε τέτοιο βράδυ στη ζωή μας τη ρηχή...σβήνω, πω πω Θεέ μου τι θα γίνω / αγκαλιά μου το κορίτσι και τριγύρω τα βιολιά/ σπάστα, κι όλα ας γίνουνε ανάστα / και μπαρντόν αν μπουμπουνίσει και καμία τουφεκιά... 

εις το επανιδείν καλοί μου, στη Μόσχα αδελφοί μου, στη Μόσχα τη Μοσχούλα της Πανωραίας την κόρη τη μεσιανή. 

 

Καλά όλα αυτά, αλλά εγώ γιατί νόμιζα άλλα για τον Αϊνστάιν, ε γιατί; 

Αφιερωμένο στον αγαπητό ως εξαιρετικό χαρμάνι απ'όλα, Στράτο Μάκρα, που κάποτε στον τοίχο του στο fb, πόσταρε το εξής: "Τώρα, δεν έχω κανένα πρόχειρο του Αλβέρτου αλλά ότι έχει πει είναι κοντά στην καρδιά μου". Κι έτσι απέδειξε περίτρανα σ'αυτούς τους λίγους τους στριμμένους, τους δυσκοίλιους, τους σκρούτζ, που αμφισβητούσαν αν έχει καρδιά, ότι έχει και θα έχει και μάλιστα μεγάλη κι όχι σαν την δικιά τους που είναι ούτε καν γαριδάκι μια σταλιά. 

 

Σάββατο, 02 Μαΐου 2015 01:16

Πρωτομαγιά στον Πειραιά του 2015

Συντάκτης

Δεν έχω σπίτι πίσω για να `ρθώ

ούτε κρεβάτι για να κοιμηθώ,

δεν έχω δρόμο ούτε γειτονιά

να περπατήσω μια Πρωτομαγιά. 

Τώρα υπάρχουν άραγε πολλοί που θα τσινίσουν διαβάζοντας το "...Μετά την πρώτη αυτή νίκη θα πρέπει ίσως οι μαχητές του νεραντζιού να επεκτείνουν τις δράσεις τους και σε άλλους τομείς και πρόσωπα. Υπάρχουν συγγραφείς με θολή στάση απέναντι στο Μνημόνιο για παράδειγμα - ίσως πρέπον είναι να καούν τα βιβλία τους. Υπάρχουν πανεπιστημιακοί που υποκύπτουν στο προξενιό της Άννας (της Διαμαντοπούλου εννοεί) - ίσως θα πρέπει να τους απαγορευτεί η είσοδος στις σχολές και να τους αφαιρεθεί το δικαίωμα του λόγου. Υπάρχουν καλλιτέχνες εν γένει που δεν μας τα λένε καλά - είναι δυνατόν να εκθέτουν έργα και να ομιλούν; Δεν αξίζουν και σ' αυτούς τα νεράντζια τους;".


Αγαπητοί εν κρίση αδελφοί, το θέμα μας αυτήν τη φορά είναι Ελεύθερο. Ναι, όπως στο σχολείο, που οι φιλόλογοι μία στις τόσες βάζουν στην έκθεση ελεύθερο θέμα. Κάτι που για τους περισσότερους είναι ένα μικρό μαρτύριο; Ναι, με την προϋπόθεση φυσικά ότι, ο μαθητής έχει τη διάθεση να προσπαθήσει για κάτι καλό, περνώντας αν χρειαστεί και φλεγόμενα γεφύρια.