Τρίτη, 04 Ιουνίου 2013 16:02

Το Ζάλογγο, το κρυφό σχολειό κι η Ρεπούσια ιστορία. Από Εφ. Συντακτών και Protagon

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Την Ιστορία της πατρίδας μας και εν μέρει και του κόσμου, συστηματικά μας την μαθαίνουν στο σχολείο. Έτσι, τις περισσότερες φορές, όταν είμαστε παιδάκια, παπαγαλίζουμε καμαρώνοντας, εξαίσια γεγονότα και ηρωικές πράξεις.

 

 

 

 

 

 

Αλλά υπάρχουν και φορές που φωτισμένοι δάσκαλοι μας παραμυθιάζουν με τα απλοϊκά, μονοδιάστατα, πάμφωτα και δίχως αμφισημίες κι αντιφάσεις γεγονότα και συμβάντα και μας κάνουν να νοιώθουμε περήφανοι. Περήφανοι και διαθέσιμοι για όλα τα καλά και τα σπουδαία, αυτά που όταν θα μεγαλώσουμε θα είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε την ευθύνη της πραγμάτωσή τους.

Δυσερμήνευτα γεγονότα στην σχολική ύλη της Ιστορίας δεν υπάρχουν, κι όλα όσα έχουν συμβεί πάντα έχουν κάποια σημασία και σκοπό, δίχως ασυνέχειες, αντιφάσεις, στασιμότητες, πισωγυρίσματα και άλματα. Ανυποψίαστοι μεγαλώνουμε έχοντας τη βεβαιότητα ότι μας τα εξιστορούν όλα κι όποτε καλείται η ερμηνεία να φωτίσει εις βάθος τα γεγονότα, αυτή είναι μία και αναμφισβήτητη. Μετά από χρόνια, ίσως περάσει από το μυαλό μας πως υπάρχουν πράγματα που οι συγγραφείς τα άφησαν στο σκοτάδι και αναλύσεις που αλλιώς βλέπουν τη ζωή, διαφορετικά μετράνε τη σημασία των πραγμάτων και αλλιώς τοποθετούνται στην εξέλιξη της ιστορίας. Αυτές όμως οι παιδικές ιστορίες, όπου το καλό όλα τα διαποτίζει και το νόημα ποτέ δεν απουσιάζει, αλλά που πολλές φορές έχουν πάρει διαζύγιο από τις σκληρές αλήθειες και τη σύνθετη γνώση, καταφέρνουν να μη μας φανεί τελικά απωθητική η περιπέτεια του ανθρώπου. Ακόμα και αν αργότερα με δική μας πρωτοβουλία διαβάσουμε άλλες Ιστορίες, ανατρέξουμε σε άλλες πηγές, συζητήσουμε με ανθρώπους με διαφορετικές αντιλήψεις και καταφέρουμε με τα χρόνια να φτιάξουμε ψηφίδα την ψηφίδα τη δική μας Ιστορία, αυτή που με κάποιο τρόπο σχετίζεται με την προσωπική ιστορία της ζωής μας, εντούτοις, η παιδική εικονογραφία θα είναι πάντα μέσα μας, αξεπέραστη, ακόμα και αν τελείως την έχουμε αμφισβητήσει. Γι'αυτό ο χειρισμός της απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή.

Τα τελευταία χρόνια η κρίση στη χώρα μας είναι πανταχού παρούσα, τα διαπερνάει όλα και κτυπάει την πόρτα σχεδόν όλων μας. Σε τέτοιες φάσεις συνήθως η τράπουλα ξαναμοιράζεται, γι'αυτό υπάρχει έντονη τάση να μπαίνουν όλα τα θέματα υπό συζήτηση. Διότι όλα τα στοιχεία που απαρτίζουν την προσωπική και τη δημόσια ζωή μας, φαίνεται να μας καλούν να τα ξανακοιτάξουμε από την αρχή, ώστε μεταμορφώνοντάς τα ή αλλάζοντάς τα, να ξαναστήσουμε το βίο μας - ιδιωτικό και δημόσιο - στα πόδια του. Ανάμεσα σ'αυτά σημαντικό ρόλο σε αρκετούς παίζει και η Ιστορία. Είναι αυτό το παθιασμένο βλέμμα που τρέχει ενώ έχει πεθάνει, που εκπορεύεται από παντού και που όταν φιλτράρεται από το μυαλό κάποιων εμπλουτίζει την ύπαρξή μας. Είναι αυτή, λοιπόν, η άυλη δύναμη που είτε θέλουμε είτε αδιαφορούμε, μας εμπλέκει σε μια πορεία χιλιάδων χρόνων. Είναι η μούσα που προσπαθεί να μας πείσει για το πως διαμορφωθήκαμε, από που ερχόμαστε, τι έγινε εκεί, αλλού, τότε, πριν και μετά και γιατί, τι θα μπορούσε να είχε γίνει, πως κι από ποιούς. Και μετά από όλα αυτά, σπανίως μας αφήνει άνετα περιθώρια - η Ιστορία και οι ιστορίες της στην καθημερινότητά μας - για να αποφασίσουμε που θα πάμε και με ποιούς, πως θα προχωρήσουμε εγώ, εσύ, αυτός, εμείς. Αλλά όμως θα μας τσιγκλίσει να αναρωτηθούμε και σε συνάρτηση με όσα ζήσαμε, αν υπάρχουν κάποια εφόδια/κριτήρια/στάσεις που μπορούν να μας βοηθήσουν στις κρίσιμες στιγμές για να προχωρήσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο,ανοίγοντας αν χρειαστεί και τους δικούς μας απρόβλεπτους δρόμους. Θα φτιάξουμε, λοιπόν, ξανά, την Ιστορία μας από τις δικές μας ιστορίες, με καλά υλικά, αληθινά, όμορφα κι αντοχής ή θα επαναλάβουμε τα ίδια λάθη, αυτά που μας οδήγησαν να συσσωρεύσουμε ερείπια, ήττες, πόνο για τους πολλούς και δυστυχία που φαίνεται να μην έχει τέλος;

Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή κάποιες δηλώσεις της καθηγήτριας Ιστορίας και βουλευτίνας της ΔΗΜΑΡ, Μαρίας Ρεπούσης, προέκυψε μία συζήτηση για το γνωστό χορό του Ζαλόγγου και το κρυφό σχολειό. Ανάμεσα στα πολλά άρθρα που είδαν το φως της δημοσιότητητας, διαβάσαμε μερικά και αποφασίσαμε ν' αναδημοσιεύουμε εδώ δύο, αυτά που μέχρι στιγμής μας φάνηκαν τα πιο κοντινά στις δικές μας προδιαθέσεις. Το ένα είναι του καθηγητή της νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο Πέτρου Πιζάνια, εδώ ,  και το άλλο  http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=24875,  του καθηγητή νεώτερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, Απόστολου Διαμαντή. Τα αυτά δύο άρθρα, κατά τη γνώμη μας και συγκλίνουν και αποκλίνουν. Όμως το καλό που έχουν είναι η σαφήνεια στη βάση τους και ως προς τη δική τους λογική, τα καλά τους επιχειρήματα, έτσι ώστε να προσφέρονται για σκέψη και συζήτηση.

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 07 Ιουνίου 2013 21:33
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση