Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2020 17:34

Και βιβλίο και σιντί με 10 τραγούδια "Το κορίτσι του Τεκέ"- Οδοιπορικό στη Δραπετσώνα, του Γιάννη Τσιάντη

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

tekesΕίναι αρκετά δύσκολο να επιλέξεις κάποια από τα πολλά νέα βιβλία που κυκλοφορούν, ιδιαίτερα το καλοκαίρι και τα Χριστούγεννα που βγαίνουν και τα περισσότερα. Η εντύπωση που μου έχει δημιουργηθεί είναι πως ο αριθμός των βιβλίων που κυκλοφορεί στην χώρα μας είναι δυσανάλογος με το πλήθος που διαβάζει σ'αυτήν την χώρα και που συγκριτικά με άλλες χώρες είναι μικρό. Όχι ότι έχουμε πρόβλημα, μιας και δεν είμαστε εμείς οι εκδότες που ρισκάρουν τα λεφτά τους. Αλλά από μια άποψη συχνά αυτή η υπερπροσφορά νιώθουμε ότι μας θολώνει την κρίση και μας δυσκολεύει να επιλέξουμε βιβλία που μας ταιριάζουν.

Η άλλη γνώμη μας όμως πατάει σ'εκείνο το δημοφιλές κάποτε τσιτάτο του πρόεδρου Μάο, που προέτρεπε αρχές και λαό να αφήνουν χίλια λουλούδια ν'ανθίζουν.

Κάτι που φυσικά ούτε στα χρόνια του ούτε τώρα εφαρμόζεται στην Κίνα και σε χώρες αυταρχικές σαν κι αυτήν κι αυτό αποτελεί για κάποιους ένα πρόβλημα που έχει να κάνει με τη σχέση δημοκρατίας και πολιτισμού.

Ένα πρώτο κριτήριο για να επιλέγω νέα βιβλία είναι οι συγγραφείς. Αν κάποιο βιβλίο τους μου άρεσε τότε πιο εύκολα θα αγοράσω ένα άλλο δικό τους. Παίζει ρόλο φυσικά και το όνομά τους, πόσο δηλαδή μετράει στον κόσμο των συγγραφέων. Κάποια βραβεία επίσης, όπως το Νόμπελ, το εγγλέζικο Booker , τα αμερικάνικα PEN/Faulkner, Πούλιτζερ και Εθνικό βραβείο Λογοτεχνίας, και το γαλλικό Γκονκούρ, με προδιαθέτουν να τα προσέξω.Τέλος και το πιο βασικό, άνθρωποι που εκτιμώ, είτε αυτοί έχουν στήλες σε διάφορα έντυπα και ΜΜΕ, είτε είναι φίλοι που διαβάζουν, με κάνουν να ενδιαφερθώ για κάποια βιβλία που τους άρεσαν. Κάπως έτσι κινούμαι σ'αυτόν τον αχανή χώρο.  

Ένα βιβλίο που τελευταία λένε καλά λόγια αρκετοί απ'αυτούς που εκτιμώ για το γούστο τους και υπήρξαν φορές που συμφώνησα με τις κρίσεις τους, είναι το βιβλίο "Αντίο τώρα, τα λέμε αύριο" του αμερικανού Ουίλιαμ Μάξγουελ ( 1908-2000) που ίσως το αγοράσω. Λέω ίσως, γιατί το θέμα του δεν μου έκανε κλικ. Αλλά ως γνωστόν το βιβλίο δεν είναι μόνο η ιστορία αυτή καθ'εαυτή, το πως ξεδιπλώνει ο συγγραφέας το θέμα του και το νόημα που γεννά. Αυτό που σχεδόν αθέλητα με κερδίζει στα βιβλία που γράφουν εντός μου, είναι όταν η γλώσσα ρέει μ' ένα μαγικό τρόπο και με το στυλ της μου δημιουργεί την αίσθηση ότι γίνεται ένα με το παραμύθι της αφήγησης όταν αυτό λάμπει εξ ίσου με την τρέχουσα πραγματικότητα ως ετεροθαλή αδελφάκι

Ένα βιβλίο που τώρα το διαβάζω είναι " Η χορτοφάγος" (2007, στην Ευρώπη 2015) της 50χρονης νοτιοκορεάτισσας Χαν Γκάνγκ, και που όσο το προχωράω τόσο πιο πολύ μ'αρέσει, παρόλο που είναι στενάχωρο. Στο κέντρο του αυτό το υβριδικό βιβλίο, μιλάει με ένα ξεχωριστό τρόπο για έντονα πάθη εκεί που δεν τα περίμενεις, πάθη που φανερώνουν μια διαφορετικότητα του μέσα κόσμου κανονικών και άρρωστων ανθρώπων, όταν αυτή διεκδικεί την έκφρασή της. Για την χορτοφάγο, μια γυναίκα που θέλει ασυνείδητα να ξεφύγει με ένα ξεχωριστό τρόπο από τους παραδοσιακούς ρόλους που της επιβλήθηκαν και με βίαιους τρόπους, μιλούν στα τρία κεφάλαια ο άντρα της, ο κουνιάδος της και η αδελφή της. Τρία βλέμματα, τρεις σχέσεις ζωγραφίζουν με λέξεις το τρισυπόστατο μιας νοτιοκορεάτισσας, μόνο; 

Τέλος σ'αυτή τη σύντομη αναφορά προσθέτω για τον ευνόητο λόγο της καταγωγής, που φυσικά πάντα παίζει κι αυτή ένα ρόλο, το βιβλίο " Το κορίτσι του Τεκέ"- Οδοιπορικό στη Δραπετσώνα, του Γιάννη Νικ.Τσιάντη εκδόσεις Μετρονόμος, σελίδες 248, τιμή 13.40 ευρώ. Βρήκαμε κι αντιγράψαμε το κείμενο του οπισθόφυλλου. 

Το Κορίτσι του τεκέ είναι ένα μυθιστόρημα κινηματογραφικής γραφής, βασισμένο στη διαδρομή του πρoπολεμικού ρεμπέτικου ήχου του Πειραιά και της Δραπετσώνας, έτσι όπως διαμορφώθηκε στους τεκέδες, στα κακόφημα πορνεία των Βούρλων και στα προσφυγικά παραπήγματα, μέσα σε ένα κοινωνικό συνονθύλευμα προσφυγιάς, μέθης, πορνείας και φτώχειας. Το μυθιστόρημα ταλαντεύεται μεταξύ ιστορίας και επινόησης ακολουθώντας το χρονικό μιας από τις ελάχιστες και άγνωστες τραγουδίστριες του τεκέ στα Χιώτικα της Δραπετσώνας, ενός κοριτσιού που γεννήθηκε το 1905 και έζησε στον τεκέ του Μίχαλου, στα σκληρά χρόνια του νταή Πειραιώτη. Το πειραιώτικο μπουλασιλίκι, ο προσφυγικός μανές και το χαμαιτυπείο συναντούν με σεβασμό το ανώνυμο κορίτσι που κέρδισε επάξια ένα στασίδι στον μυθικό μουσικό υπόκοσμο των τεκέδων της Δραπετσώνας. Ένα πρωινό σαμπάχ ακούγεται από τα προσφυγικά του Αϊ -Διονύση… Στα Τσιμεντάδικα μουρμουράνε αμανετζίδικα του Βοσπόρου… Στους τεκέδες της Κρεμμυδαρούς ευωδιάζει το προυσαλιώτικο χαρμάνι και ο δραπετσωνίτικος χαλβάς… Στα Βούρλα, πέθανε ψες η Φιλιώ από χτικιό… Αφιερωμένο στην ανώνυμη, μη ηχογραφημένη τραγουδίστρια του τεκέ, που τραγούδησε, μέθυσε και εκπορνεύτηκε με ηθική και σεβασμό. Μια ιεροτελεστία που υπερβαίνει τη διαφορά του ταλαίπωρου μεροκαματιάρη από αυτή του παράνομου νταή, δυναμώνοντας την αδελφικότητά μας. Ναι, την αδελφικότητά μας. Μιας και ο αναστεναγμός των ανθρώπων είναι κοινός! 

 Εδώ διαβάζει απόσπασμα του 1ου κεφαλαίου η ηθοποιός, μεταγλωτίστρια και παρουσιάστρια Χίλντα Ηλιοπούλου, κόρη του δημοφιλούς ηθοποιού Ντίνου Ηλιόπουλου

Το ομώνυμο cd που κυκλοφόρησε τον φετινό Μάρτιο περιλαμβάνει 10 τραγούδια σε μουσική και στίχους του Γιάννη Τσιαντή που ερμηνεύουν οι Ιουλία Καραπατάκη , Αντώνης Ξηντάρης, Σωτήρης Παπατραγιάννης, Σπύρος Πατράς, Κατερίνα Τσιρίδου, Γιάννης Χαραλαμπάκης και ο Λάκης Παπαδόπουλος καθώς και μία διασκευή του «Έπεσε βροχή κι αγέρας» των Ηλία Ανδριόπουλου και Μάνου Ελευθερίου που ερμηνεύει ο ίδιος ο δημιουργός. Συμμετέχουν (Guest) οι σολίστες: Δημήτρης Μυστακίδης, Μιχάλης Παούρης και Νίκος Τατασόπουλος. 'Επαιξαν οι μουσικοί και δεξιοτέχνες: Νίκος Πρωτόπαπας, Δήμος Βουγιούκας, Σπύρος Πατράς, Θοδωρής Πετρόπουλος, Γιώργος Στογιώργης, Γιώργος Ρόκας, Μιχάλης Δανιάς, Σταύρος Παργινός, Στράτος Σαμιώτης, Εύη Κανέλλου, Κατερίνα Τσιρίδου, Γιάννης Τσιαντής, Κωνσταντίνος Καλατζής. Ο συνθέτης ακολουθώντας το ρεμπέτικο ηχόχρωμα, όχι ως μουσειακό στοιχείο αλλά ως ένα ζωντανό μουσικό κύτταρο συνέχειας και εξέλιξης, τροφοδοτεί έναν σύγχρονο ήχο που διατηρεί μια γεφυρική καταγραφή μεταξύ του τότε και του τώρα προσφυγικού «απόκοσμου»…

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2020 19:04
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση