Κυριακή, 26 Μαΐου 2013 15:01

Παιδεία και Τοπική Αυτοδιοίκηση

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

H Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν πρέπει και δεν μπορεί να υποκαθιστά σε επίπεδο

κεντρικής εκπαιδευτικής πολιτικής το υπουργείο Παιδείας, την κυβέρνηση της

χώρας.

 

Όπου, σε άλλες ευρωπαικές χώρες, έχουν δοθεί υπεραρμοδιότητες σε θέματα παιδείας στην Τ.Α. δυστυχώς δεν υπήρξαν

θετικά αποτελέσματα μιας και τα κριτήρια που λειτουργεί είναι βασικά οικονομικά κι όχι εκπαιδευτικά-παιδαγωγικά.

 

Η μεταφορά αρμοδιοτήτων στην Τ.Α. αποτελεί τα τελευταία χρόνια σταδιακά κεντρική πολιτική επιλογή των κυβερνήσεων

της χώρας μας βασικά στην κατεύθυνση της «αποποίησης» των ευθυνών τους σε ότι αφορά το κόστος της παιδείας. Αυτό

έχει φυσικά σαν αποτέλεσμα την παραπέρα υποβάθμιση της, μιας και οι Δήμοι κατά βάση αδυνατούν ν ανταπεξέλθουν στις

πολύ μεγάλες οικονομικές απαιτήσεις αυτής της υποχρέωσης.  Φυσικά τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι η Τ.Α. δεν μπορεί

και δεν πρέπει να διαδραματίζει ουσιαστικό ρόλο σε θέματα παιδείας του λαού μας.

 

Το πρόβλημα της μαθητικής διαρροής,τα προγράμματα Τοπικής Ιστορίας , Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, Αγωγής Υγείας,

Καταπολέμησης του ρατσισμού και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, τα διασχολικά πρωταθλήματα, τα μαθητικά, μουσικά και

εικαστικά φεστιβάλ, οι αθλητικές και πολιτιστικές μαθητικές συναντήσεις, το άνοιγμα των σχολείων και των αυλών τους

και τα απογεύματα, η δημιουργία σχολείου για ενήλικους μετανάστες και η στήριξη πρωτοβουλίων φορέων που στοχεύουν

στην αντιμετώπιση των εκπαιδευτικών ανισοτήτων, η συνεργασία με τους μαχόμενους εκπαιδευτικούς , τους γονείς και

τους μαθητές της πόλης είναι κάποιες από τις προτάσει της Κίνησης μας που καταθέτουμε  στο τραπέζι του διαλόγου.

Για μας φυσικά που σκεφτόμαστε και δρούμε στη λογική της ικανοποίησης των κοινωνικών αναγκών και της δίκαιης

διανομής του παραγόμενου πλούτου, το πρόταγμα «παιδεία για τον άνθρωπο και όχι για τα κέρδη» απορρίπτει και ξεπερνά

το σημερινό νεοφιλελεύθερο μοντέλο του εμπορευματοποιημένου μοντέλου εκπαίδευσης που προωθείται πια σε ευρωπαικό

επίπεδο.

 

Kοινωνικό αγαθό και δικαίωμα κάθε πολίτη είναι να έχει ίσες ευκαιρίες για

συμμετοχή χωρίς διακρίσεις στην δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση,να έχει

δικαίωμα στη λήψη των αποφάσεων.

Σε επίπεδο Ευρώπης τις τρεις τελευταίες δεκαετίες το αποκεντρωτικό μοντέλο

όσο αφορά την οργάνωση και λειτουργία των εκπαιδευτικών συστημάτων

κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος και η Τ.Α. αποκτά όλο και περισσότερες

αρμοδιότητες. Σε πολλές χώρες προς το παρόν πρόκειται βασικά για διοικητική

(οικονομική) αποκέντρωση κι όχι παιδαγωγική. Εξαίρεση αποτελούν η Μεγάλη

Βρετανία και οι Σκανδιναβικές χώρες.Τα αποτελέσματα όμως αυτής της

πολιτικής επιλογής δυστυχώς τις περισσότερες φορές δεν είναι θετικά.

 

Κλείσιμο σχολείων (με επίκληση οικονομικών αδυναμιών) , απαράδεκτες εργασιακές συνθήκες εκπαιδευτικών, απολύσεις

εκπαιδευτικών, επιλεκτική χρηματοδότηση με βάση πελατειακά κριτήρια εκπαιδευτικών μονάδων και σε γενικές γραμμές

με βάση την οικονομική κατάσταση του κάθε Δήμου πολύ μεγάλες διαφοροποιήσεις στην ποιότητα των εκπαιδευτικών

μονάδων από περιοχή σε περιοχή η και ανάμεσα σε σχολικές μονάδες της ίδιας περιοχής.

 

Ο βαθμός συμμετοχής της Τοπικής Αυτοδιοίκησης σε θέματα παιδείας στη χώρα μας θεωρείται ακόμη πολύ μικρός. Κι

αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό μιας και το αντίθετο τελικά χρησιμοποιείται βασικά σαν πρόσχημα για την απαλλαγή της

κεντρικής εξουσίας απ την ευθύνη του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος.

 

Κατά τη γνώμη μου η δημόσια εκπαίδευση δεν μπορεί να θεωρείται τοπική αλλά εθνική υπόθεση.

Σύμφωνα με την Ο.Λ.Μ.Ε. (Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης) στο 8ο εκπαιδευτικό συνέδριό της, (Μάιος

2008) στο θέμα της αποκέντρωσης που τέθηκε επί τάπητος, η επιχείρηση «αποκέντρωση» ανεξάρτητα από την ονομασία

της, σηματοδοτεί μια νέα προσπάθεια εισβολής των ιδιωτικών συμφερόντων στο δημόσιο σχολείο και βαθύτερη ταξική

διαφοροποίησή του με τη μεταφορά σημαντικού μέρους της ευθύνης για το σχολικό πρόγραμμα, τη χρηματοδότηση, τη

λειτουργία και το εκπαιδευτικό προσωπικό στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, και από αυτή τη σκοπιά είναι αντίθετοι στην

αποκέντρωση που προωθείται.

 

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο λοιπόν σε εθνικό αλλά και ευρωπαικό επίπεδο καλείται στη χώρα μας και η Τ.Α. να αναλάβει τις

ευθύνες που της αναλογούν. Είναι αυτονόητο ότι στις παρούσες πολιτικοοικονομικές συνθήκες αδυνατεί ν ανταπεξέλθει

στις απαιτήσεις ακόμη και στοιχειωδών απαιτήσεων όσο αφορά στις ανάγκες της εκπαίδευσης του ελληνικού λαού. Το έργο

της πολύ δύσκολο ωστόσο η προσπάθεια της για το καλύτερο πρέπει να αποτελεί μονόδρομο. Και η Δημοτική μας Κίνηση

αυτό ακριβώς υπόσχεται ότι θα κάνει.

*Ο Θανάσης Καλογιαντσίδης, συντάχτης αυτού του άρθρου, είναι μέλος της Γραμματείας της Δημοτικής Κίνησης Πολιτών
Κερατσινίου Δραπετσώνας «ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ»

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 26 Μαΐου 2013 15:21

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση