Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2020 15:23

Μια ερμηνεία με τη βοήθεια του Living in a ghost town, ενός ονείρου μου κόντρα στην ευχαρίστηση της έρημης πόλης

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

pireasΌταν περπατούσα τις μέρες της καραντίνας και του lockdown στην Δραπετσώνα αλλά πιο πολύ στον Πειραιά, μου άρεσε η πόλη πιο πολύ από το συνηθισμένο. Ένιωθα μία ευχαρίστηση τόσο δυνατή που αποδυνάμωνε το φόβο του κορωνοϊού. Έτσι όπως το σκέφτηκα, η φανερή αιτία ήταν η σχεδόν ανύπαρκτη κίνηση ανθρώπων και αυτοκινήτων. Η πόλη χαλαρή, χαλαρός κι εγώ. Μια ησυχία διεγερτική, ένας αέρας καθαρός, ένας άπλετος χώρος. Μία κατάσταση που μου δημιουργούσε την αίσθηση ότι η πόλη μου ανήκε. Προχθές όμως είδα ένα όνειρο που μου άφησε μία πικρή επίγευση  με το μήνυμα που μου έστειλε. Σούρουπο ήταν και κυκλοφορούσα σε μια πόλη άδεια, απειλητική σαν φάντασμα. 

Πως γίνεται όμως, αναρωτήθηκα, ξύπνιος να φχαριστιέμαι την έρημη πόλη και στο όνειρό μου να με φοβίζει; Παράξενο δεν είναι; Ιδού λοιπόν, για άλλη μια φορά το πανάρχαιο ερώτημα. Τι άραγε βλέπουμε στα ασυνάρτητα σε μεγάλο βαθμό όνειρά μας, γιατί και πως συμβαίνει αυτό.

Μία από τις απαντήσεις που έδωσα σε κάποιες φάσεις και παίρνοντας σα βάση όνειρα που είχα δει, ήταν πως με τα όνειρα ικανοποιούσα έντονες επιθυμίες και φαντασιώσεις που δεν κατάφερα να τις ικανοποιήσω στην πραγματική μου ζωή, και ακόμα γενικότερα πως με τα λιγομίλητα όνειρα ήταν σαν να εκπλήρωνα μία απωθημένη ευχή μου.

Μια άλλη ήταν πως έλυνα προβλήματα, ακόμα και μαθηματικά, προβλήματα που με απασχολούσαν έντονα για ένα διάστημα. Αυτά φυσικά, όταν κατάφερνα να κάνω μία ερμηνεία ονείρων που είδα και θυμόμουν.

Με λίγα λόγια, έχω πειστεί ότι οι συνειρμοί των ονείρων μου έχουν σχέση με πράματα και θάματα που μου δημιουργούν ανησυχίες, εντάσεις, που ξεφεύγουν από τον έλεγχό μου. Και ότι αυτά τα πράματα στα όνειρα άλλοτε φορούν μάσκες και άλλοτε μεταλλάσονται σε οπτικά ποιήματα. Όσο για τον στόχο των ονείρων, εκτιμώ πως είναι μια αυτόνομη πρωτοβουλία της ψυχοσωματικής μας δύναμης για να διευρύνει την επικράτεια του εαυτού μας, αυτή που η τρέχουσα ζωή την περιορίζει, προπάντων θέτοντας όρια που σπανίως τα έχουμε συνειδητοποιήσει.  

Τι έγινε όμως και μία φάση, αυτής της έρημης πόλης που σίγουρα με ευχαριστούσε τις μέρες της καραντίνας, στο όνειρο αυτή η έρημη πόλη εμφανίστηκε απειλητική αφήνοντας ως ψυχικό αποτύπωμα μια δυσαρέσκεια; 

Μια σκέψη, που αφού δεν την έκανα εγώ την έκανε ο εν υπνώσει εγκέφαλός μου, είναι πως η έρημη πόλη κατά βάθος μ' εμπόδισε να χαρώ τόσο όσο θα ήθελε το μέσα μου παιδί. Μιας και δεν υπήρξαν τρόποι και διαθέσεις να συναναστραφώ με άλλους, να παίξω μαζί τους μες τους δρόμους και την ώρα που την διέσχιζα, δημιουργήθηκε εν τέλει ένα έλλειμμα. Η ικανοποίηση αυτής της ενστικτώδους παρόρμησης του παιγνιδιού δεν συνέβη ποτέ. Ίσως γι'αυτό λοιπόν επέστρεψε η άδεια πόλη σαν εφιάλτης στο όνειρό μου, φανερώνοντας έτσι μια καλά κρυμμένη αλήθεια μου. Για την άδεια πόλη της καραντίνας, που μας ξεβόλεψε, που μηδένισε τις δυνατότητες γέννησης κάποιων επιθυμιών πέρα από τα συνηθισμένα, που μας στρίμωξε στην χώρα της ανίας και της αποξένωσης, εκεί που μας απειλούσε διαρκώς ο φόβος του αόρατου ιού. Μια πόλη που ενώ ήμασταν μέσα της ήταν σαν να την ζούσαμε από πολύ ψηλά. Λέτε αυτή την επίγνωση να μου προσέφερε στο πιάτο το όνειρο; 

Ίσως, πάνω κάτω αυτά τα ίδια συναισθήματα, υπέθεσα ότι ερέθισαν τους απέθαντες Rolling Stones και με όχημα μια μπλουζ μελωδία στολισμένης με ήχους τζαμαϊκανούς που έπλασαν στα πολυτελή διαμερίσματά του το δίδυμο Μικ Τζάκερ και Κήθ Ρίτσαρντ, έγραψαν τις μέρες του "μένουμε σπίτι" το τραγούδι Living in a ghost town, που κυκλοφόρησε παγκόσμια, ανήμερα του Καππαδόκα Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου.   

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 13 Ιουνίου 2020 20:48
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Σχόλια   

0 # Σούλα Κ. 12-06-2020 10:52
Κύριε Λάκη, πως και τολμάτε να λέτε δημόσια τα όνειρά σας; Πως και δεν παίρνετε υπόψη σας την σοφή συμβουλή με την οποία αρχίζει το τραγούδι του "Οι εκλογές '77, μαντινάδα" ο Σαββόπουλος; Που με σαφήνεια τραγουδάει "Τα όνειρα σου μην τα λες γιατί μια μέρα κρύα / μπορεί και οι φροϋδιστές να'ρθούν στην εξουσία...".
Υπάρχει κάτι που σας κάνει να νιώθετε άτρωτος στις μαγγανείες των ψυχογιατρών, έχετε βρει κανένα κόλπο και τα ματιάσματα δεν σας πιάνουν και με ποιας παλικαριάς το αντίσωμα η κακιά γλώσσα των παρεών εξουσίας δεν σας τσακίζει; Τα σκόρδα μήπως και γενικώς τα φρούτα της φιλίας όπως και τα εξωτικά ξόρκια παίζουν στην περίπτωσή σας κάποιο ρόλο; Υ.Γ (πριν πολλά χρόνια ήμουν μαθήτριά σας - να'στε καλά)
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση