Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2020 16:24

Ήταν μια φορά ένας Γάλλος, ένας Τούρκος, ένας Έλληνας και δυο γυναίκες

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

lakis16Για να μη χάσετε το χρόνο σας όσοι φανταστείτε ότι πρόκειται για ένα από τα ανέκδοτα της γνωστής σειράς με πρωταγωνιστές άντρες διαφόρων εθνικοτήτων που περνούν μια δοκιμασία και που στο τέλος είναι ο Έλληνας που πάντα τα καταφέρνει καλύτερα απ'όλους, σας πληροφορούμε ότι δεν είναι. Απλά πρόκειται για πέντε, καλές κατά την γνώμη μας, συνεντεύξεις, από τις χιλιάδες που δημοσιεύονται και που ανάλογα με τις διαθέσεις σας και τα ενδιαφέροντά σας θα μας άρεσε κάποιες απ'αυτές να σας κάνουν κλικ. 

Ο Γάλλος είναι ο γνωστός σε κάποιους κύκλους διαβαστερών συμπατριωτών μας μαρξιστής και αντισταλινικός φιλόσοφος Αλαίν Μπαντιού (Ραμπάτ, 1937), που θεωρείται παγκόσμια ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή στοχαστές. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Σάκη Ιωαννίδη υποστηρίζει ανάμεσα στα άλλα, πως η παρούσα κρίση είναι κυρίως κρίση εκπαίδευσης. Μία προχωρημένη σκέψη του σχετική με την αναβάθμιση της Ε.Ε είναι πως ο γιγάντιος εθνικός μαγνήτης που θα προέκυπτε από την συγχώνευση Γαλλίας και Γερμανίας θα είχε αναπόφευκτα προσελκύσει όλα τα υπόλοιπα στοιχεία.Επιπλέον, θα είχε αποτελέσει το επίκεντρο μιας έντονης κομμουνιστικής δραστηριότητας, συγχωνεύοντας αυτή τη φορά την αποφασιστικότητα και την πειθαρχία του γερμανικού εργατικού κινήματος με τη γαλλική επαναστατική παράδοση. Με τι δεδομένα πάντως και εμπειρίες να σκεφτεί ένας τυχαίος πολίτης μιας μικρής χώρας αυτήν την ιδέα της συγχώνευσης και με τι φόντα αυτός ο ασήμαντος να την κρίνει; Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί η συνέντευξή του.  

Ο Τούρκος είναι ο ιστορικός Σουκρού Ιλιτζάκ που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Άγκυρα. Τα τελευταία 25 χρόνια πηγαινοέρχεται στην Ελλάδα και στις Η.Π.Α. Αφού παντρεύτηκε μία Ελληνίδα τα τρία τελευταία εγκαταστάθηκε μόνιμα εδώ. Θεωρεί το εαυτό του πολίτη του κόσμου. Η τελευταία εργασία του εν όψει του εορτασμού των 200 χρόνων από την επανάσταση του '21, ρίχνει φως μέσα από χιλιάδες έγγραφα στο πως η Πύλη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας αντιμετώπισε την επανάσταση του '21. Η συνέντευξη που παραχώρησε στην Μάρω Βασιλειάδου δημοσιεύτηκε με τον τίτλο "Η Τουρκία έκανε τα πάντα για να φύγω". Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί η συνέντευξη.

Ο Έλληνας είναι ο 60χρονος καθηγητής Κοινωνικής Θεωρίας Γιώργος Πλειός, που στη συνέντευξη που παραχώρησε στην Νόρα Ράλη, στο πλαίσιο ενός νέου βιβλίου που ετοιμάζει για τα fake news, καθώς και μιας σχετικής έρευνας που διεξάγει στο ΕΚΠΑ, μας μιλάει πολύ συγκεκριμένα για το τι συνέβη με την ελευθερία του Τύπου, τα fake news αλλά και την ίδια τη δημοκρατία εν μέσω κορωνοϊού. Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί η συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε με τον τίτλο «Επιδημία παραπληροφόρησης ή τα fake news του κορωνοϊού»".

Η μία γυναίκα είναι η Γιαπωνέζα συγγραφέας Γιόκο Ουγκάουα (Οκαγιάμα, 1962). Σε ηλικία 29 ετών κέρδισε ένα από τα πιο έγκυρα βραβεία στην χώρα της για το βιβλίο της "Ημερολόγιο εγκυμοσύνης". Στη συνέχεια κι άλλα βιβλία της τιμήθηκαν με σπουδαία βραβεία. 'Ενα απ'αυτά, το "Ο αγαπημένος μαθηματικός τύπος του καθηγητή" εκτός από το βραβείο Γιομούρι βραβεύτηκε το 2011 και με το βραβείο της Γιαπωνέζικης Εταιρείας Μαθηματικών, επειδή αποκάλυψε στον αναγνώστη την ομορφιά αυτού του επιστημονικού κλάδου. Στην Ελλάδα έχουν κυκλοφορήσει από το 2000 μέχρι σήμερα πέντε βιβλία της. Τη χρονιά αυτή το βιβλίο της "Η αστυνομία της μνήμης", που θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2020, συμπεριλαμβάνεται στη βραχεία λίστα των έξι υποψήφιων για το International Booker Prize 2020.

Μία σκέψη της που μου άρεσε και που φαίνεται να την ασπάζονται τελευταίως κάποιοι κινηματογραφιτές της Άπω Ανατολής είναι η εξής: Γράφω για αυτούς που βρίσκονται στο περιθώριο και κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να εκπέσουν από την κοινωνία. Η φωνή τους είναι σχεδόν ψίθυρος. Αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να ακούμε προσεκτικά, να τους δίνουμε προσοχή και να μεταφέρουμε στο χαρτί τα «λόγια» τους.

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί η συνέντευξή της που δημοσιεύτηκε  με τον τίτλο " Η μνήμη είναι η ουσία του ανθρώπου" και την παραχώρησε στην Μαρία Κατσουνάκη το 2019 στην πόλη Οζάκα. 

Και η άλλη γυναίκα είναι η συνομήλικη λογοτέχνης Έρση Σωτηροπούλου (Πάτρα, 1953). Αιτία της συνέντευξης  είναι η επανέκδοση του «Ζιγκ-ζαγκ στις νεραντζιές» και το παράλληλο ανέβασμά του στο θέατρο. Το μυθιστόρημά της αυτό θεωρείται από πολλούς ένα από τα καλύτερα των τελευταίων χρόνων που γνώρισε επιτυχία κι εδώ και στο εξωτερικό και έπεσε θύμα σχολικής λογοκρισίας. Ο Θοδωρής Αντωνόπουλος που πήρε τη συνέντευξη, θεωρεί ότι πέρα από τα καλά της βιβλία η Σωτηροπούλου είναι μια γυναίκα ανήσυχη, φιλοσοφημένη, πολυταξιδεμένη, «φύσει» ανεξάρτητη και ολίγον… φαρσέρ.

Και μια απάντησή της που θα μου άρεσε να την συζητούσα μαζί της: Είμαι άνθρωπος μάλλον απαισιόδοξος, αλλά με «ρωγμές» αισιοδοξίας. Πάντα πιστεύω ότι κάτι θα γίνει και θα επαναστατήσουν τα νέα παιδιά, διεκδικώντας έναν καλύτερο κόσμο προτού μπουν στη μέγγενη της απόκτησης πτυχίων και της ένταξης στην παραγωγή, είτε με το θέμα της κλιματικής αλλαγής είτε λόγω των διαρκώς διογκούμενων κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων.

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί η συνέντευξη που δημοσιεύτηκε τον Μάρτιο με τον τίτλο, Έρση Σωτηροπούλου: «Το μεγάλο ταμπού σήμερα δεν είναι το σεξ αλλά το συναίσθημα».

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 13 Ιουνίου 2020 21:52
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση