Σάββατο, 06 Ιουνίου 2020 19:34

Ο φλεγόμενος Ελπιδοφόρος Αμερικής και το φλέγον για την Ιερά Σύνοδο ζήτημα της γιόγκα

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

elpidoforosΣ.Δ: Στη συνεδρίαση της ΔΙΣ (Διαρκούς Ιεράς Συνόδου) την Τετάρτη 3.6 ανάμεσα στα άλλα και με αφορμή τη σύσταση της τεχνικής της γιόγκα από διάφορους φορείς ως τρόπου αντιμετώπισης του άγχους, κατά την περίοδο της πανδημίας του κορονοϊού, αποφασίστηκε ότι «η Γιόγκα τυγχάνει απολύτως ασυμβίβαστη με την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη μας και δεν έχει καμία θέση στην ζωή των Χριστιανών».

Την ίδια μέρα ο αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος διαδήλωνε στους δρόμους του Μπρούκλιν διαμαρτυρόμενος και αυτός για τα φαινόμενα ρατσισμού και αστυνομικής βίας με αφορμή την δολοφονία του Τζόρτζ Φλόιντ και δηλώνοντας «Εγώ θα συνεχίσω να στέκομαι στο πλευρό όλων εκείνων που εργάζονται για τη διατήρηση της ειρήνης, της δικαιοσύνης και της ισονομίας για κάθε καλοπροαίρετο πολίτη, ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας, φύλου ή εθνικής καταγωγής».

Αυτή η σύγκριση είναι αρκετή; Θέλει νομίζω ακόμα λίγο σκάλισμα για να φανεί καθαρότερα η διαφορά. Κάτι που το επιχειρεί ο Μιχάλης Τσιντσίνης στην Καθημερινή της Κυριακής.

Η σύγκριση γίνεται μόνη της. Αυτομάτως. Η εικόνα του Αρχιεπισκόπου Αμερικής να παρελαύνει στο Μπρούκλιν «με τις αδελφές και τους αδελφούς μου για την ισότητα και τη δικαιοσύνη» λειτούργησε αυτομάτως σαν αντίλογος στην ελλαδική Διαρκή Ιερά Σύνοδο. Στη Σύνοδο που λίγες ώρες πριν είχε σπαταλήσει μισή σινδόνη θεόπνευστου λόγου για να καταγγείλει τη φθοροποιό επίδραση της γιόγκα στη ζωή των χριστιανών.

 Η γιόγκα είναι κάπως σαν την Εκκλησία που νιώθει την ανάγκη να την πολεμήσει: Εχει κρατήσει μόνο το σχήμα. giogaΕχει χάσει το μεταφυσικό της περιεχόμενο, που, για τη συντριπτική πλειονότητα όσων την εξασκούν, είναι εντελώς άγνωστο.

Η αντίθεση σε κάτι ήδη νεκρό είναι σκέτη δογματική γυμναστική. Αντιθέτως, η πορεία στο Μπρούκλιν εξηγείται σαν ενσάρκωση των αξιών που το σχήμα φτιάχτηκε για να υπηρετεί.
 

Η Εκκλησία αντιμετωπίζεται από τους αρνητές αλλά και τους ζηλωτές της σαν κάτι στεγανό: Οι αρνητές πιστεύουν ότι δεν μπορεί και οι ζηλωτές ότι δεν πρέπει να ακολουθεί τους κυματισμούς της Ιστορίας. Φτιάχνονται, έτσι, δίπολα για κοινή χρήση: Η πίστη, ας πούμε, απέναντι στην επιστήμη.

Το ότι η πίστη μένει εντέλει ασύμπτωτη με την επιστήμη δεν σημαίνει ότι πρέπει να είναι και σε όλα ασύμβατη. Η στάση του Ελπιδοφόρου στην πανδημία ήταν ένα τέτοιο παράδειγμα: Η έγκαιρη και οικειοθελής συμμόρφωσή του με τους υγειονομικούς κανόνες επιχειρήθηκε παράλληλα και όχι αντίθετα προς το δόγμα – σε αντίθεση με την ελλαδική Εκκλησία, που έβαλε μόνη της στον εαυτό της δογματικά εμπόδια, τα οποία δυσκολεύτηκε να υπερβεί όταν βρέθηκε αντιμέτωπη με την πανδημική πραγματικότητα.

Το άλλο δίπολο που σχετικοποιεί ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής είναι της πίστης απέναντι στον (πολιτικό) φιλελευθερισμό. Το ότι ο δεύτερος γεννήθηκε ως άρνηση της πρώτης δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν σήμερα να μοιράζονται κάπου κοινό αξιακό έδαφος. Ο Ελπιδοφόρος στο Μπρούκλιν –όπως και, πολύ πριν από αυτόν, ο Ιάκωβος στην Αλαμπάμα δίπλα στον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ– θυμίζει ότι η αγαπητική θρησκεία δεν είναι μόνο ταυτότητα· είναι και διαβατήριο υπέρβασης των ταυτοτήτων.

«Και τι σε νοιάζει εσένα τι κάνει η Εκκλησία;» Και σε αυτό το ερώτημα συμπίπτουν άθεοι και ζηλωτές. Οποιος δεν συγκαταλέγεται στο ποίμνιο δεν πρέπει να έχει γνώμη για το τι κάνουν οι ποιμένες.

Ωστόσο, ακόμη κι οι αποσυνάγωγοι μπορούν να αναγνωρίζουν το καθοδηγητικό κύρος που εξακολουθεί να έχει η Εκκλησία σε ένα μέρος της κοινωνίας –και να αγωνιούν για το πού κατευθύνεται–, ακόμη κι αν οι ίδιοι δεν βρίσκονται υπό την επιρροή του.

Υπ’ αυτό το πρίσμα, το ιεραρχικό υπόδειγμα του Ελπιδοφόρου δεν έχει μόνο ενδοεκκλησιαστική αναφορά. Δεν εκθέτει μόνο τους γιογκαμάχους. Εχει και υπερεκκλησιαστική εμβέλεια.

Πηγή:  kathimerini.gr  

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 07 Ιουνίου 2020 12:07
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση