Δευτέρα, 25 Μαΐου 2020 19:28

Η γιαγιά με κοίταξε με τα καταγάλανα μάτια της και εκεί είδα την ομορφιά όλου του κόσμου, από το fb

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)
antonia4Επιστρέφω σπίτι από τη δουλειά.
Κάπου εκεί στην Καλλιδρομίου συναντώ μια φίλη που μόλις επέστρεψε από την Αμερική.
Καθόμαστε όρθιοι και λέμε τα νέα μας.
Εκείνη πανέμορφη, 1,80 ύψος, με εμφάνιση αρχαίας Ελληνίδας.
Μιλάω μαζί της και παράλληλα έχω τα μάτια μου δεκατέσσερα. Κάποια «ύποπτα» πρόσωπα κοιτάζουν μια την τσάντα της μια εκείνην. Δύσκολο να αντισταθεί κανείς και στα δύο.
 Εκείνη αμέριμνη, και πάντα το ίδιο προσγειωμένη, συνεχίζει να μου λέει τα νέα του ταξιδιού της μη έχοντας καταλάβει τους φόβους μου.
Από μακριά, ένα γερασμένο γυναικείο σώμα ανεβαίνει την ανηφόρα της Θεμιστοκλέους. Βρίσκει παρηγοριά σε ένα άλλο σώμα, επίσης γυναίκειο και νεότερο που το βοηθάει να περπατήσει. Μετά από αρκετά βήματα η εικόνα γίνεται πιο καθαρή. Μια γιαγιά, έχοντας για βοήθεια μιαν άλλη κυρία, προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της και να φτάσει στον προορισμό της.
Τουλάχιστον 10 με 15 άτομα, νεότερα από εμένα, πέρασαν από δίπλα της, αλλά κανείς δεν ρώτησε αν η γιαγιά χρειάζονταν κάποια βοήθεια. Το πρόβλημα της ηλικιωμένης ήταν αόρατο στα μάτια τους.
Παρόλα αυτά, η εικόνα της φίλης μου τους ήταν άκρως ορατή και αν δεν ήμουν εκεί, σίγουρα κάποιος θα της είχε ήδη πιάσει την ομιλία. Και αυτό, θα ήταν το καλύτερο σενάριο...
Το γερασμένο σώμα, με βογγητά, κάθισε στο μικρό πεζούλι δίπλα μας.
«Χρειάζεστε βοήθεια;» ρώτησα και πήγα κοντά της. «Λίγο μόνο στην ανηφόρα» είπε με μια γλυκιά προφορά η κυρία που την συνόδευε και μου χαμογέλασε.
Η φίλη μου σχολίασε με περηφάνεια την κίνηση μου και με αποχαιρέτησε.
Τα χέρια μου γυμνά, το πρόσωπο μου χωρίς μάσκα, η απόσταση μεταξύ μας μηδενική. Στα πόσα εκατοστά άραγε μετριέται η ανθρωπιά;
Σήκωσα τη γιαγιά από το δεξί της χέρι και ξεκινήσαμε να προχωράμε παρέα. Κρατιόμασταν σάρκα με σάρκα μα η καρδιά μου εξαφάνισε κάθε αναστολή. Τα μάτια της ήταν καταγάλανα και οι λέξεις της μου έδιναν φτερά. Είχε φρικτούς πόνους στη μέση και το χέρι της πονούσε από την αιμοκάθαρση, όπως μου είπε. Με περηφάνια παρέμενε όμως δυνατή και μαζί οι τρεις μας φτάσαμε ως την είσοδο της πολυκατοικίας της.
Της άφησα το χέρι λίγο πριν η κυρία που την συνόδευε βάλει το κλειδί στην πόρτα. Η γιαγιά με κοίταξε με τα καταγάλανα μάτια της και εκεί είδα την ομορφιά όλου του κόσμου.
Μια ομορφιά που δεν φοβάται να ζει σε ένα γερασμένο σώμα. Μια ομορφιά που άγγιξαν τα χέρια μου, και έτσι γυμνά, νίκησαν την αδιαφορία και τον φόβο." (Via: Christos Daskalakis)
Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 25 Μαΐου 2020 19:43

Σχόλια   

0 # Γιώργος Θ. Τσιρίδης 26-05-2020 08:42
Γεια σου Αντωνία.
Και μόνο που φοβήθηκε από την γιαγιά ι Δασκαλάκης δείχνει ρατσισμό ηλικιακό.
Συγχωρητέος μόνο ως θύμα του γενικευμένου φόβου και του πανικού
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση