Κυριακή, 26 Απριλίου 2020 16:53

Η σοφία του μυθιστορήματος, του Μίλαν Κούντερα

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)
kunderaΛίζα Διονυσιάδου: Αφιερωμένο στους ανελέητα σίγουρους για την ορθότητα της άποψής τους, στο fb.
"O άνθρωπος επιθυμεί έναν κόσμο, όπου το καλό και το κακό μπορούν να διακρίνονται μεταξύ τους με σαφήνεια, επειδή έχει μια έμφυτη και ακατάσβεστη επιθυμία να εκφέρει κρίσεις προτού κατανοήσει. Οι θρησκείες και οι ιδεολογίες είναι θεμελιωμένες σ' αυτήν ακριβώς την επιθυμία. Με το μυθιστόρημα δεν μπορούν να συμφιλιωθούν παρά μόνο αν μεταφράσουν τη δική του γλώσσα, της σχετικότητας και της αμφισημίας, στο δικό τους αποδεικτικό και δογματικό ιδίωμα.
 Απαιτούν κάποιος να έχει δίκιο : ή η Άννα Καρένινα είναι θύμα ενός στενοκέφαλου τυράννου ή ο Καρένιν είναι θύμα μιας ανήθικης γυναίκας. Ή ο Κ. (στη "Δίκη" του Κάφκα) συντρίβεται από ένα άδικο δικαστήριο όντας αθώος, ή το δικαστήριο αντιπροσωπεύει τη θεία δικαιοσύνη και ο Κ. είναι ένοχος.
Αυτό το "ή -ή'' περικλείει την ανικανότητα ν'αντέξει κανείς την ουσιαστική σχετικότητα των ανθρώπινων πραγμάτων, την ανικανότητα να αντικρίσει κατά πρόσωπο την απουσία ενός υπέρτατου Κριτή. Εξ αιτίας της ανικανότητας αυτής είναι δύσκολο να αποδεχθούμε και να κατανοήσουμε τη σοφία του μυθιστορήματος (τη σοφία της αβεβαιότητας)."
(Από την "Τέχνη του μυθιστορήματος", 1996, του Μίλαν Κούντερα (Μπρνο Τσεχίας, 1929)).
Το ανάρτησα κι εγώ για να μην παρασύρομαι εντελώς, μιας κι έχω μία ροπή στο "ή - ή". Και με την επίγνωση πως αναφερόμαστε στα καλά μυθιστορήματα κι όχι σ'αυτά που εκχύουν την μία και μοναδική αλήθεια του συγγραφέα τους.
Διαβάστηκε 932 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 26 Απριλίου 2020 18:32
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση