Τρίτη, 31 Μαρτίου 2020 19:05

Ο ιός "ξεβράκωσε" τον οικονομικό εθνικισμό της Γερμανίας

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

big-fish-germanyj-696x367Το ευρωπαϊκό ενοποιητικό εγχείρημα οικοδομήθηκε σε δύο αρχές-θεμέλια: Πρώτον στην ισοτιμία κάθε κράτους-μέλους, ανεξαρτήτως μεγέθους και ισχύος. Δεύτερον, στην αλληλεγγύη. Αυτές οι δύο αρχές ήταν, άλλωστε, που το κατέστησαν ελκυστικό. Αρχές που εδώ και χρόνια έχουν ακυρωθεί από τον οικονομικό εθνικισμό της Γερμανίας, αλλά σήμερα ο ιός αφαιρεί και τον φερετζέ.

Παλαιότερα, ο γαλλογερμανικός άξονας λειτουργούσε σαν ατμομηχανή, αλλά οι σύνοδοι κορυφής ήταν πάντα πεδία σκληρής, αλλά εποικοδομητικής διαπραγμάτευσης. Προφανώς, ποτέ η Γερμανία δεν μετρούσε το ίδιο με τη Μάλτα, αλλά υπήρχε χώρος για τα συμφέροντα ακόμα και του πιο μικρού εταίρου.

Κι αυτό ήταν που στο πολιτικό επίπεδο ενίσχυε τον συνεκτικό δεσμό και την ελκτική δύναμη. Η εκ περιτροπής προεδρία της ΕΕ, μάλιστα, θεσμοθετήθηκε για να συμβολίσει ακριβώς τη θεμελιακή αρχή της ισοτιμίας, η οποία σήμερα έχει καταντήσει άδειο κέλυφος.

Καταλύτης για να εκδηλωθούν οι υφέρπουσες ηγεμονιστικές τάσεις του Βερολίνου και για να μεταλλαχθεί η ΕΕ ήταν η οικονομική κρίση του 2008. Η σημερινή Ευρώπη είναι πολύ διαφορετική από αυτό που ήταν πριν. Αντί για "ευρωπαϊκή Γερμανία" που ήθελαν όχι μόνο οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία, αλλά και η προηγούμενη γενιά Γερμανών πολιτικών που βίωσε τον απόηχο του ναζισμού, έχουμε προ πολλού διολισθήσει στη "γερμανική Ευρώπη".

Η Ευρώπη έχει ατύπως αλλά ουσιαστικά αποκτήσει αφεντικό και οι χώρες-μέλη έχουν ιεραρχηθεί. Το είδαμε καθαρά στον τρόπο που αντιμετωπίσθηκε η ελληνική κρίση. Αυτό δεν θα είχε καταστεί δυνατόν εάν η πολιτική της Μέρκελ για επιβολή μονοδιάστατης λιτότητας στην ευρωπαϊκή περιφέρεια δεν συνέπλεε με τα συμφέροντα της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας του χρήματος.

Το Βερολίνο είχε σχέδιο

Εάν για τις υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού νότου η πολιτική του ευρωιερατείου (στους κόλπους του ο γερμανικός παράγοντας κατέχει δεσπόζουσα θέση) συνιστούσε σκληρή δοκιμασία, για την Ελλάδα συνιστούσε καταστροφή. Ορισμένοι θεωρούσαν ότι τα Μνημόνια ήταν απλώς ένα λάθος των καλοπροαίρετων εταίρων μας. Εάν ίσχυε αυτό, οι αλλεπάλληλες παταγώδεις διαψεύσεις των προβλέψεων θα είχαν οδηγήσει το ευρωιερατείο σε αναθεώρηση της μνημονιακής πολιτικής. Το γεγονός, όμως, ότι επέμεινε μέχρι το τέλος στην ίδια καταστροφική "θεραπεία" κατέδειξε ότι είχε κρυφή ατζέντα.

Οι εγχώριες άρχουσες ελίτ δεν είχαν σχέδιο για την Ελλάδα, αλλά το Βερολίνο είχε. Με όπλο το χρέος μετέτρεψε την Ελλάδα σε μεταμοντέρνα αποικία στο πλαίσιο της γερμανικής Ευρώπης. Τυπικά, βεβαίως, παρέμενε ισότιμη χώρα-μέλος. Στην πράξη, όμως, είχε συρρικνωμένα δικαιώματα. Είναι ενδεικτικό ότι λαμβάνονταν αποφάσεις για την Ελλάδα, χωρίς τη συμμετοχή της.

Το Βερολίνο είχε τότε ηθικολογήσει με κραυγαλέο λαϊκισμό, μιλώντας για "μερμήγκια" και "τζιτζίκια". Η Ελλάδα είχε, βεβαίως, καταλυτικές ευθύνες που είχε μετατραπεί σε αδύναμο κρίκο. Οι παθογένειες των αδύναμων κρίκων, όμως, είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη είναι ότι –λόγω της ανισομερούς ανάπτυξης– πάντα και παντού θα υπάρχουν αδύναμοι κρίκοι. Γι’ αυτό και μετά την Ελλάδα ακολούθησαν και οι άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, διαψεύδοντας τον τότε ισχυρισμό του ευρωιερατείου ότι η Ελλάδα ήταν ειδική περίπτωση.

Σε δύο βάρκες η Γερμανία

Πατώντας  slpress.gr  θα σας εμφανιστεί ολόκληρο αυτό το ενδιαφέρον άρθρο του Σταύρου Λυγερού

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση