Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013 14:34

Τυχαίο? ( Σχόλιο στο "Καλημέρα...") , μία απάντηση και δύο ανταπαντήσεις

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

 

Καλησπέρα Στεφανία.

 

 

 

Είναι απολύτως βέβαιο ότι η ζωή στη Γη, δημιουργήθηκε από τυχαία γεγονότα.

 

 

 

Θα μου πεις τώρα, γιατί δεν πιάνουν το φίλο σου τον Ηλία; Υπάρχουν πολλές ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ:

 

 

 

1) Όντως ο Ηλίας δε μασάει και ο εισπράκτορας έκλασε μέντες, επειδή έχει μύτη κυνηγόσκυλου.

 

2) Ο Εισπράκτορας είναι Gay και γουστάρισε τον Ηλία.

 

3) Ήθελε να πιάσει έναν κοντινό – γιατί βαριόνταν να προχωράει - και προτίμησε να πιάσει την κυρία, που φόραγε και κόκκινο σουτιέν.

 

4) Ο Ηλίας του θύμιζε τον άρρωστο φίλο του, ή το θείο του, που σκοτώθηκε στη Κορέα.

5) Ο Εισπράκτορας ήθελε να Προειδοποιήσει! Η κυρία που έπιασε ήταν δεύτερη φορά που δεν είχε εισιτήριο…

 

Θα συμφωνήσεις πιστεύω ότι όλες αυτές οι πιθανότητες είναι Λογικές, Αληθοφανείς και το Κυριότερο: ΔΕΝ κρύβουν κανέναν συμπαντικό σκοπό.

 

Το σύμπαν διαμορφώθηκε, επειδή "αφέθηκε στη τύχη του". Η κομψότητα που παρατηρείς στο μαθηματικό τους μοντέλο, είναι προϊόν εκατοντάδων τυχαίων συγκρούσεων, αλλαγών, συνθηκών, κλπ, κλπ.

 

Δεν υπήρχε και ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ συμπαντικός σκοπός. Εκτός αν πιστέψουμε στο εφταήμερο της δημιουργίας. Ακόμη και εκεί όμως, η σκοπιμότητα είναι θολή.



η απάντηση της Στεφανίας Λυγερού....

 

Δεν υπάρχουν πολλές πραγματικότητες, αυτό που κάνει άπειρα τα ενδεχόμενα είναι το κατά πού κοιτάς. Σε ένα παλαιότερό μου κείμενο ανέφερα ως παράδειγμα ένα τρακάρισμα. Αν το δω επιφανειακά (πραγματιστικά) τι θα δω; Γκαντεμιά, πού θα βρω τα χρήματα, όλοι θα μου φταίνε κλπ. Αν εστιάσω να δω τον λόγο πίσω από το τρακάρισμα θα δω άλλα πράγματα. Και το ζήτημα δεν είναι ποιος από τους δύο βλέπει σωστά, αλλά αν αυτό που ο καθένας βλέπει τον "συμφέρει".

Τι εννοώ τον συμφέρει. Θα πάω στον σημερινό ορυμαγδό. Αν είμαι πραγματιστής και βλέπω μόνο ότι φαίνεται, θα δω ότι οι βάρβαροι μάς έχουν πηδήξει, έχουν όλη τη δύναμη, δεν υπάρχει σωτηρία κλπ. Αν όμως δω πίσω από τις καταστάσεις και λόγω αυτού καταλάβω ότι ο λόγος που έγινε αυτό έχει να κάνει με τον άνθρωπο, να ξαναβρεί τις αρχές και τις αξίες του, ότι αλλάζει σελίδα η ιστορία του ανθρώπου πάνω στη γη, όχι μόνο δεν θα απογοητεύομαι, όχι μόνο δεν θα νιώθω αδύναμη, αλλά θα είμαι μέρος της διαδικασίας. Εγώ θα φέρνω τα αποτελέσματα.
Το θέμα είναι ότι ΕΜΕΙΣ επιλέγουμε για το πού εστιάζουμε. Είναι φοβερό ότι κάποιοι επιλέγουν να κοιτούν εκεί όπου γίνονται αδύναμοι, εκεί όπου νιώθουν σαν να μην μπορούν να κάνουν κάτι, εκεί όπου δεν γίνεται να συμμετέχουν.
(Προσπέρασες το βασικό ζητούμενο του κειμένου, που δεν είναι ποιος βλέπει την αληθινή πραγματικότητα, αλλά το τι αποτέλεσμα φέρνει η θέαση την οποία ο κάθε σαν τον Ηλία έχει επιλέξει. Αυτός που δεν φοβάται κερδίζει. Πάντα. Και δεν είναι μια αμφισβητούμενη πραγματικότητα, είναι αποδεδειγμένη -παραδείγματα μπορώ να σου φέρω άπειρα.)

Υ.Γ. Και μούφα να είναι αυτό που εγώ βλέπω φίλε μου, θα το φέρω. Γιατί το πιστεύω τόσο πολύ. Αυτοί που δεν πιστεύουν στην δύναμή τους ευτυχώς/δυστυχώς δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα.

η απάντηση του Νίκου Παπαδάκη....

Αυτός που δε φοβάται είναι Μαλάκας. Αυτός που περιγράφεις, είναι Αυτός, που μπορεί να προσπεράσει το φόβο του για να πετύχει κάτι. Αυτός, που το κίνητρο του είναι ισχυρότερο από το φόβο του.

Δεν μας λείπει η δύναμη. Ούτε στους δυνάστες μας... λείπει η δύναμη. Αυτό που σε όλους λείπει, είναι η θέληση να την κάνουμε κάτι όμορφο και δημιουργικό. (Όπως το μποστάνι σου, για παράδειγμα).

Ύστερα, πρέπει να ξέρουμε πόση δύναμη έχουμε. Όχι για να κρυβόμαστε (αν δεν έχουμε), ούτε να δυναστεύουμε τους άλλους (αν έχουμε τεράστια). Πρέπει να ξέρουμε, για να καταλαβαίνουμε: Πόσο ανάγκη έχουμε τη δύναμη του άλλου. Να καταλάβουμε - επιτέλους- πόσο σημαντική είναι η Συνεργασία.

Ο τρόπος που κοιτάς είναι ο τρόπος που μεταφράζεις. Αρχαίο ρητό: Δεν έχει σημασία τι Συμβαίνει αλλά τι Καταλαβαίνεις ότι Συμβαίνει. Έτσι δε μπορώ να κοιτάξω - μεταφράσω - με τα μάτια σου και αναγκαστικά διαφωνώ. Αυτό όμως , δε σημαίνει ότι δε θέλω να μου λες τι βλέπεις. Που ξέρεις, μπορεί κάποια στιγμή να δούμε το ίδιο. Που ξέρεις , μπορεί να με κάνεις να δω κάτι, που μέχρι τώρα δεν υπήρχε για τα μάτια μου.

Ο κόσμος είναι μια αρένα; Είναι χωρισμένος σε εισπράκτορες και οφειλέτες; Σε φτωχούς και πλούσιους; Σε δυνατούς και ανήμπορους; Μπορεί. Από την άλλη, ο κόσμος (οι άνθρωποι αν θέλεις) είναι η συντροφιά μας. Είναι η γλύκα που μας δίνει η παρουσία τους. Είναι το μέτρο μας για κάθε τι που σκεφτόμαστε. Είναι ο μοναδικός μας δέκτης σε ότι λέμε και κάνουμε. Σε ανθρώπους θα παραδοθείς και άνθρωποι θα σου παραδοθούν. Θέλεις να παραδοθείς από αδυναμία; Θέλεις να σου παραδοθούν επειδή τους εξανάγκασες;

Το αποτέλεσμα. Τι είναι; Μπορείς να βρεις κάτι που να είναι τετελεσμένο; Ακόμη και οι παράλληλες, τέμνονται στην παραβολική γεωμετρία... Δεν υπάρχει τίποτα τετελεσμένο, όσο κυλά ο χρόνος. Ακριβώς για αυτό, είναι λάθος να λέμε: ΠΙΣΤΕΥΩ. Αυτό που πιστεύουμε θα αλλάξει! στα επόμενα λεπτά, μήνες ή αιώνες.

Το "φίλε μου", που αναφέρεις στην απάντηση σου, το Θεωρώ θετικό. Έτσι το νοιώθω και εγώ.


και η ανταπάντηση της Στεφανίας Λυγερού 

 

είμαι 40 χρονών, τα ιδανικά και τα πιστεύω μου δεν έχουν αλλάξει μέχρι σήμερα, και θα πεθάνω χωρίς να τα αλλάξω (δεν κάνω εκπτώσεις δεν συμβιβάζομαι). Είμαι ταγμένη στον σκοπό μου, κι αυτός είναι να έρθει το δίκαιο, ταγμένη πρώτα εγώ να γίνω άριστη για να είμαι ικανή και να το επιθυμώ αλλά και να το φέρνω.
Και μόνο που το πιστεύω τόσο πολύ, κι ας είμαι ένας μόνο άνθρωπος, αυτό θα γίνει.

Δεν είχα ποτέ την τάση να αλλάξω κανέναν άνθρωπο. Είναι επιλογή μας, όπως είπα, το πού εστιάζουμε και σέβομαι την επιλογή του καθενός. Αν η επιλογή σου σε κάνει να νιώθεις καλά, να φέρνεις το αποτέλεσμά σου, να μην σπαταλιέσαι, να έχεις όφελος από την χειρότερη των καταστάσεων, να έχεις όλη σου τη δύναμη και να πράττεις αυτά που πρεσβεύεις (όχι μόνο να τα λες), τότε δεν έχεις κανέναν λόγο να αλλάξεις οπτική. 

 

Τα κειμενάκια αυτά είναι ένα σχόλιο στο αμέσως προηγούμενο άρθρο της αρθρογράφου μας Στεφανίας Λυγερού μία απάντησή της και μία ανταπάντησή της σε μια ανταπάντηση του αρθρογράφου μας Ν.Παπαδάκη. Αναρτήθηκαν εδώ ως ξεχωριστό άρθρο, διότι λόγω τεχνικής υστέρησης δεν έχουμε τη δυνατότητα να επισυνάπτονται σχόλια στα άρθρα που αναρτούμε στο "13μας". Αυτό είναι ένα από τα προβλήματα που έχουμε εντοπίσει στη λειτουργία της ιστοσελίδας μας. Ετοιμάζουμε οσονούπω μία νέα βερσιόν της αρχικής μας σελίδας, όπου ελπίζουμε να λύσουμε κάποια από τα διαπιστωμένα προβλήματα. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 03 Μαΐου 2013 20:10

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση