Κυριακή, 22 Μαρτίου 2020 08:04

Καλή υπομονή. Και με τη νίκη! Της Filothei Varsami, από το fb

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)
koronoios17Παιδιά να πω το εξής: πολιτικές διαφορές έχω με άπειρους. Διαφωνίες, άλλες αφετηρίες, άλλες διαδρομες, άλλα συμπεράσματα. Υπάρχει μια κατηγορία πολιτικών μου αντιπάλων όμως τους οποίους όχι απλά ποτέ δεν κατανόησα, αλλά και δε συγχώρεσα, ούτε θα συγχωρήσω ποτέ: τα πτωματοφάγα κοράκια και τις ύαινες. Αυτούς που κάνουν βρωμικη μικροπολιτική στα πτώματα και στις στάχτες. Αυτούς που στη μεγάλη καταστροφή στο μάτι έλεγαν ότι η δούρου μπήκε με μπουλντόζες στους οικοσμούς για να κρύψει νεκρούς και παρουσίαζαν με τη μορφή ερωτήματος τη δήθεν δημοσιογραφική *πληροφορία* για εκατοντάδες επιπλέον πτώματα που υποτίθεται έκρυβε ο καμμένος στη σαλαμίνα.
Θυμάμαι την οργή και την αηδία και την τεράστια περιφρόνηση που ένιωθα για αυτούς και ταυτόχρονα θυμάμαι ότι τότε ένα πράγμα έλεγα στον εαυτό μου ότι ποτέ, όποιο και να ναι το διακύβευμα, δεν πρέπει, είτε με τους κυβερνητικούς είμαι, είτε με τους αντιπολιτευόμενους, να ανεχτώ να πέσω όχι τόσο, αλλά ούτε καν λίγο χαμηλά για να υποστηρίξω πολιτικές θέσεις ή πρόσωπα. Ήρθε η ώρα που, το κόμμα που κυβερνάει και που δεν το ψηφίζω, πρέπει να αντιμετωπίσει μια πρωτόγνωρη παγκοσμίως κατάσταση. Ξέρω τι θα έλεγαν ως αντιπολίτευση αυτοί που σήμερα κυβερνάνε και οι υποστηρικτές τους για να κάνουν αντιπολίτευση, αν βρίσκονταν ακόμα σε αυτή τη θέση: για τις δηλώσεις του προέδρου του εοδυ περι απλής ίωσης με χαμηλή μεταδοτικότητα, για τις εκκλησίες που άργησαν να κλείσουν, για τον πολάκη που καπνίζει, για τον τσιόδρα που ψέλνει, για τα λίγα τεστ, για τις ελλείψεις στα νοσοκομεία: ξέρω, αλλά δε με νοιάζει.
Μπορεί να μη συμμετέχω σε καραγκιοζιλίκια εκ του ασφαλούς, όπως τα νυχτερινά χειροκροτήματα, αλλά με όλη μου την ψυχή σέβομαι την αγωνιώδη προσπάθεια του τσιόδρα να συντονίσει μια χώρα με τεράστιες ελλείψεις στο σύστημα υγείας της, ώστε να μην της συμβεί αυτό που δεν πρόλαβε να αποφύγει η δύσμοιρη ιταλία. Σέβομαι και την κυβέρνηση που ακούει τον στρατηγό αυτής της μάχης και θα τη σέβομαι για όσο τον ακούει και πιστά ακολουθεί τις οδηγίες της επιστήμης που θα σώσουν ζωές. Σέβομαι και την αντιπολίτευση που, στο ύψος των περιστάσεων και με υπευθυνότητα βάζει πλάτη και στηρίζει όποιον πρέπει, όπως πρέπει, αυτή τη δύσκολη στιγμή. Η συζήτηση τι έγινε λάθος και είμαστε τόσο ανοχύρωτοι και τι θα έπρεπε να είχε γίνει για να είμαστε πιο ασφαλείς και πόσο σφάλμα είχαν όσοι πολεμούσαν το εσυ, τις προσλήψεις γιατρών και προσωπικού και τα δημόσια νοσοκομεία, είναι συζήτηση με χρησιμότητα, αλλά ας γίνει αργότερα σε υψηλούς τονους, όταν θα είμαστε σε θέση να σχεδιάσουμε το μέλλον.
Προς το παρόν, έχω κλειστεί στο σπίτι, προσπαθώ να οργανώσω την τελείως διαφορετική ζωή του εσώκλειστου, κάνω μαθηματικά και υπολογισμούς εντελώς έξω από τη φύση μου για να βρω τρόπους να αποφύγω ή να περιορίσω ακόμα και τις πιο αναγκαστικές εξόδους για αγορά των αναγκαίων. Προσπαθώ να ενημερώνομαι όσο πιο έγκυρα γίνεται, να καταλάβω τι είναι αυτό που μας συμβαίνει και πώς θα αντιμετωπιστεί. Φυσικά και αυθυποβάλλομαι και πιστεύω ότι έχω ύποπτα συμπτώματα, φυσικά και κοροϊδεύω τον εαυτό μου για τις αυθυποβολές μου. Προσπαθώ να φέρομαι σα να έχω ήδη τον ιο, αλλά χωρίς να νιώθω άρρωστη: δύσκολη ισορροπία, work in progress. Καθε μέρα διαβάζω τα νέα νούμερα σε εμάς και στις υπόλοιπες πληττόμενες χώρες: στενοχωριέμαι και πεισμώνω και εύχομαι και εμείς και οι γείτονες και ο κόσμος όλος να τα καταφέρουμε και να τελειώσει ο εφιάλτης όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Υπάρχει κίνδυνος για τα ατομικά και κοινωνικά μας δικαιώματα; Εκχωρούμε στο κράτος πολλές αρμοδιότητες; Υπάρχει περίπτωση κάποιοι να εκμεταλλευτούν την κατάσταση αυτή και η ανθρωπότητα την επόμενη της πανδημίας μέρα να βρεθεί μπροστά σε μεγάλες ή μικρότερες δυστοπίες που προηγουμένως μας φαινοντουσαν σενάρια επιστημονικής φαντασίας; Βεβαίως/ πιθανώς/ ίσως ναι. Προσέχουμε και παρακολουθούμε και ελέγχουμε· όχι με γκρίνια και μιζέρια, όχι με μικρότητα, όχι σαν σκουλήκια που βγαίνουν μέσα από πτώματα, αλλά ως υγιως σκεπτόμενοι πολίτες με status activus. Μόνο έτσι.
Κλείνοντας: παρακολούθησα σήμερα την ενημέρωση του τσιόδρα. Είδα την ειλικρινή αγωνία και τη συγκίνησή του για τους ηλικιωμένους μας, για τη ζωή κάθε ανθρώπου ξεχωριστά και συγκινήθηκα και εγώ. Ακούω τις δηλώσεις διαφωνούντων συναδέλφων του και τα παράπονά τους, αλλά είμαι απόλυτα βέβαιη ότι με τα μέσα και τους πόρους που διαθέτει ο τσιόδρας, είναι ικανός να κάνει από το καλύτερο που μπορεί να γίνει, μέχρι το θαύμα. Αν δεν κάνει κάτι (πχ πολλά τεστς) είμαι σίγουρη ότι δεν το κάνει γιατί δε γίνεται και μόνο για αυτό. Ξέρει πράγματα που δεν ξέρουμε και παραμέτρους που αγνοούμε. Δίνει άνιση μάχη με το χρόνο, την άγνοια, τη δυσφορία, τα χαμηλά μέσα, το λίγο προσωπικό, τις ελάχιστες κλινες, αλλά είμαι απόλυτα πεπεισμένη ότι θα κάνει ο τι καλύτερο μπορεί να γίνει με αυτά τα μέσα, αυτά τα κονδύλια, αυτές τις χρόνιες ελλείψεις, αυτό το ανθρώπινο δυναμικό. Από πλευράς μου, δύο πράγματα μπορώ να κάνω αυτή τη στιγμή ενάντια στον ιό που, τις επόμενες μέρες θα προελάσει μάλλον λίγο πιο έντονα, για να ανακόψω την πορεία του και για να βοηθήσω τη χώρα μου και το σπίτι μου: να ακούω και να εμπιστεύομαι την επιστήμη· και τα κάνω και τα δυο με απόλυτη πεποίθηση ότι πράττω ορθά.
Αυτά παίδες. Αγαντα. Με όλη μου την ψυχή πιστεύω και ελπίζω ότι στο τέλος της περιπέτειας θα έχουμε να συζητάμε ευχάριστα πράγματα: ότι τα καταφέραμε και ας φοβόμασταν και ας βαριόμασταν. Ότι είμαστε ΟΛΟΙ μαζί, οι παππούδες, οι γιαγιάδες, τα παιδιά, τα εγγόνια, χωρίς απουσίες. Ότι θα αναστήσουμε το εσυ. Οτι ο τσιόδρας είναι όνομα και πράγμα *σωτήρης*.
Καλή υπομονή. Και με τη νίκη!
Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 22 Μαρτίου 2020 08:14

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση