Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2020 16:46

Λίγα για τη σπουδαία ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκου - Ρουκ που αν κι μας άφησε είναι εδώ δίπλα μας

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ruk1Φαν της ποίησης της Κατερίνας Αγγγελάκη - Ρουκ, δεν ήμουν, όπως μερικοί γνωστοί και φίλοι που έτυχε να μιλήσουμε και για ποίηση. Όμως, κάποια από τα ποιήματά της που διάβασα μου είχαν προκαλέσει έναν πυρετό, τέτοιο που με ανάγκασαν να τα απαγγείλω όχι μόνο από μέσα μου. Όταν μάλιστα τυχαία την είδα/άκουσα λίγες φορές στην τηλεόραση να μιλάει για τη ζωή της ή να απαγγέλει ποιήματά της, τότε πολλαπλασιοζόνταν μέσα μου η δύναμη τους κι ένας μυστήριος αέρας με ανέβαζε λίγο πιο ψηλά. Γι'αυτά λοιπόν, και όχι για την ιστορία του πράματος η σταγονίσια αναφορά στην σπουδαία αυτή ποιήτρια που πέθανε σήμερα σε ηλικία 81 ετών. 

 Γράφτηκε από έναν κανέναν, ότι έπρεπε να περάσουν τα χρόνια για να αναφανεί το ποιητικό μέγεθος αυτής της γυναικείας φωνής. Τώρα είμαστε βέβαιοι και το ομολογούμε – όχι δημόσια, αλλά στις παρέες μας, που είναι και το σημαντικότερο: η Αγγελάκη-Ρουκ, είναι μια από τις μεγαλύτερες Ελληνίδες ποιήτριες που υπήρξαν ποτέ. Το έργο της, με αξιοθαύμαστη συνέχεια, έχει εφεύρει μια δική του γλώσσα, απλή και βαθιά, όπως τα ζωτικά στοιχεία.

Είχε γεννηθεί στην Αθήνα το 1939. Σπούδασε στην Αθήνα, στη νότια Γαλλία και αποφοίτησε στη Γενεύη με το δίπλωμα Μεταφραστών και Διερμηνέων (ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά, ρωσικά). Η ποίησή της διακρίνεται από μια έντονη καταφυγή σε φανταστικές χώρες και συνολικά εξέδωσε είκοσι ποιητικά βιβλία. Πρωτοδημοσίευσε ποίημά της σε ηλικία δεκαεπτά ετών, στην «Καινούρια Εποχή». Ο Νίκος Καζαντζάκης είχε στείλει γράμμα στον Γιάννη Γουδέλη, τον διευθυντή της Καινούργιας Εποχής γράφοντας: «Παρακαλώ, δημοσιεύστε αυτό το ποίημα, το έχει γράψει μία κοπέλα που δεν έχει βγάλει ακόμα το γυμνάσιο. Είναι το ωραιότερο ποίημα που διάβασα ποτέ!». 

Το 1962 τιμήθηκε με το Α' Βραβείο Ποίησης της πόλης της Γενεύης (Prix Hensch). Το 1985 τιμήθηκε με το Β' Κρατικό Βραβείο Ποίησης. Είχε δώσει διαλέξεις και διάβασε ποιήματά της σε Πανεπιστήμια των ΗΠΑ και Καναδά (Harvard, Cornell, Darmouth, N.Y.State, Princeton, Columbia κ.α.) Το 2000 τιμήθηκε με το βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη (Ακαδημία Αθηνών) ενώ το 2014 βραβεύτηκε με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το σύνολο του έργου της.  

Είχε μεταφράσει, μεταξύ άλλων, Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν, Βλαντιμίρ Βλαντιμίροβιτς Μαγιακόβσκι, Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και άλλους. Έργα της είναι: Λύκοι και σύννεφα (1963) Ποιήματα 63-69, (1971) Μαγδαληνή, το μεγάλο θηλαστικό (1974) Τα σκόρπια χαρτιά της Πηνελόπης (1977) Ο θρίαμβος της σταθερής απώλειας (1978) Ενάντιος έρωτας (1982) Οι μνηστήρες (1984) Όταν το σώμα (1988) Επίλογος αέρας (1990) Άδεια φύση (1993) Λυπιού (1995) Ωραία έρημος ωραία η σάρκα (1996) Η Ύλη Μόνη (2001) Μεταφράζοντας σε έρωτα της ζωής το τέλος (2003) Στον ουρανό του τίποτα με ελάχιστα (2005) Η ανορεξία της ύπαρξης (2011) Ποίηση 1963-2011 (ανθολογία), εκδ. «Καστανιώτη» Της μοναξιάς διπρόσωποι μονόλογοι, 2016 εκδόσεις «Καστανιώτη» Των αντιθέτων διάλογοι και με τον ανήλεο χρόνο, 2018 Εκδόσεις «Καστανιώτη».

Αυτοβιογραφικός μονόλογος

«Ο λίγος χρόνος που μου μένει»: Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ είχε μιλήσει στην ΕΡΤ (μαγική όπως πάντα) 

ΕΠΟΧΗ ΑΝΤΙΠΑΘΕΙΑΣ

Από τη συλλογή "Η ανορεξία της ύπαρξης" (2011)  

Η αντιπάθεια απλώνεται σαν πανώλη

αντίπαλος είναι του πάθους

εχθρός της συμπόνιας.

Τα ζώα που με ημέρευαν -όλα τ' αγαπούσα-

σέρνονται τώρα σαν φίδια

στέκονται σαν αρπαχτικά με γουρλωμένα μάτια

και μήνυμα μου στέλνουν

πως ό,τι ζει δεν είναι πάντα για καλό

κι ό,τι πεθαίνει δεν είναι πάντα απελπισία.

Οι άντρες με τα προκλητικά παντελόνια

υφάσματα τεντωμένα με φαντασία

ελαφρά αξύριστοι με την έξυπνη ματιά

που μεταμορφωνόταν σε κτηνώδη

και χυνόταν πηχτή στα λευκά σεντόνια

βουλιάζουν στα μουχλιασμένα νερά της μνήμης

κι ούτε λίγη συμπάθεια δεν αφήνουν πίσω τους

λίγο δέος για τα κατορθώματά τους.

Και οι γυναίκες, οι φιλενάδες,

που μαζί πλέκαμε τον ιστό της ζωής

γελάγαμε με κάθε στραβο-βελονιά

κι άνθιζαν τα απόρρητα μυστικά στα λαμπερά χείλη μας εμείς,

που στα σπλάχνα μας νιώθαμε την παρουσία μας στη γη

σημαντική ακόμη

κι αν μόλις είχε βροντήξει πίσω του την πόρτα «εκείνος»,

έγιναν κουραστικές κυρίες με εμμονές,

μανίες νοικοκυροσύνης ή απελπισμένες κινήσεις

για να προλάβουν το τελευταίο τρένο της διασημότητας.

Αλλά τη φοβερότερη αντιπάθεια τη νιώθεις

για κείνον που τα νιώθει όλ' αυτά

λες κι ήταν αυτός κάποιο ανώτερο ον

λες κι είχε φτερά και πετούσε πάνω από νεκρούς

φιλοδοξίες και απορρίμματα

λες κι ήταν ο δικός σου εαυτός

λιγότερο άχρηστος και αντιπαθητικός

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2020 17:28
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Τελευταία άρθρα από τον/την Λάκης Ιγνατιάδης

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση