Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2019 16:31

Kαι με το παράδειγμά σας να θυμάστε πάντα αυτή την τελετή αποφοίτησης σαν μια συμπύκνωση ευγένειας, της Αγγέλας Καστρινάκη, από το fb

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

kastrinakiΔοκίμασα να περιορίσω τις γηπεδικές συμπεριφορές στη σημερινή τελετή αποφοίτησης. Αποτέλεσμα σχεδόν μηδενικό...

Αγαπητοί μας φοιτητές και φοιτήτριες, σε λίγο απόφοιτοι, αγαπητοί γονείς και φίλοι, στη σημερινή γιορτή θα σας μιλήσω για την ίδια τη γιορτή. Προσπαθήστε, παρακαλώ, να καταλάβετε ή, ακόμα καλύτερα, να νιώσετε όσα σας πω.
Αυτό που ονομάζουμε «τελετή αποφοίτησης» είναι μια στιγμή μετάβασης, μια διαβατήρια τελετουργία. Συμβολικά, σε μια στιγμή, θα διαβείτε το κατώφλι και θα είστε πια κάτι άλλο από αυτό που ήσασταν ως τώρα, δηλαδή πολίτες εντεταλμένοι να διαδίδετε τη γνώση, την κριτική σκέψη, το δημοκρατικό ήθος, όλα όσα το Πανεπιστήμιο στο οποίο φοιτήσατε θέλησε να σας ενσταλάξει. Είναι μια στιγμή λοιπόν με πολύ μεγάλη συμβολική βαρύτητα. Και τα σύμβολα, αγαπητοί και αγαπητές, δημιουργούν καταστάσεις.

Πώς επιθυμεί το Πανεπιστήμιό σας να ζήσετε τη στιγμή αυτή; Επιθυμεί να νιώσετε βαθιά μια συμπύκνωση όσων διδαχθήκατε στα χρόνια των σπουδών σας: να βιώσετε την κατάνυξη που προκαλεί ένα καλό μάθημα, την αγαλλίαση που προκαλεί μια καίρια παρατήρηση από εσάς ή τον διπλανό σας, την ευφορία από το ξεδίπλωμα μιας ευφυούς σκέψης, την περηφάνια από τη συμμετοχή σε μια ομάδα συνεργασίας, την περηφάνια εντέλει που ανήκετε σε ένα Ίδρυμα το οποίο κάνει καλά τη δουλειά του.
Αυτή τη μαγική στιγμή θέλουμε να βιώσετε, που θα σας εφοδιάσει στη ζωή σας με μια ευγενική ανάμνηση. Η εποχή μας, η κοινωνία στην οποία ζούμε, θέτει βέβαια εμπόδια σε αυτό το βίωμα. Είμαστε συνηθισμένοι σε ευκολότερα αισθήματα και πιο επιφανειακές απολαύσεις. Τείνουμε να εξορίσουμε από τη ζωή μας τη σοβαρότητα. Παντού και πάντα πρέπει να κυριαρχεί η διασκέδαση, η ξεφάντωση, το πανηγύρι. Και εφευρίσκουμε ολοένα και πιο θορυβώδεις ή ακραίες διασκεδάσεις. Άκουσα ότι στα Γυμνάσιά μας τείνει να καθιερωθεί η πρακτική να πετάνε την τούρτα στο πρόσωπο του παιδιού που γιορτάζει αντί να την γεύονται. Φρικτό επακόλουθο της καταναλωτικής κοινωνίας, που ούτε η κρίση δεν μπόρεσε να την συνετίσει.
Ας βάλουμε τέλος σε αυτά τα φαινόμενα. Ας μάθουμε να διακρίνουμε την τελετή από το καρναβάλι, τη σεμνή γιορτή από τα καλλιστεία, το πανεπιστημιακό αμφιθέατρο από το γήπεδο, τη χαρά από την επίδειξη, την αυτοεκτίμηση από τον ναρκισσισμό. Αν δεν μάθουμε να ξεχωρίζουμε μεταξύ τους τις καταστάσεις, τους τόπους και τους χρόνους, και να τηρούμε τις διαχωριστικές γραμμές, ισοπεδώνουμε τα αισθήματα και την ίδια τη ζωή μας. Έχει άραγε νόημα το καρναβάλι, αν ποτέ δεν σοβαρευόμαστε;
Γι’ αυτό σας καλώ ετούτη τη σοβαρή στιγμή της ζωής σας, την τελετουργία της μετάβασης, να την νιώσετε όπως αρμόζει σε αυτήν, όπως αρμόζει στον χώρο της μάθησης όπου βρισκόσαστε, όπως αρμόζει στη σχέση σας με τους καθηγητές σας που είμαστε παρόντες και παρούσες.
Με εμπιστοσύνη σε σας, σας αποχαιρετώ και σας εύχομαι να προκόψετε, να ευτυχήσετε, να διδάξετε με τα επιστημονικά σας εφόδια και με το παράδειγμά σας και να θυμάστε πάντα αυτή την τελετή σαν μια συμπύκνωση ευγένειας.

Σ.Δ: Η Αγγέλα Καστρινάκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Σήμερα διδάσκει νεότερη λογοτεχνία στο Φιλολογικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης. Το 1990 εξέδωσε την πρώτη της συλλογή διηγημάτων, "Φιλοξενούμενη", από τις εκδόσεις της Εστίας. Ακολούθησαν οι συλλογές διηγημάτων "Εκδρομές με φίλες", Εστία, 1993, "Τα όρια της ζεστασιάς", Πόλις, 1999, "Εκδοχές της Πηνελόπης", Πόλις, 2002, καθώς και το μυθιστόρημα "Έρωτας στον καιρό της ειρωνείας", Ελληνικά Γράμματα, 2008. Κυρίαρχα θέματα της πεζογραφίας της είναι οι λεπτές ψυχολογικές αποχρώσεις στις σχέσεις των δύο φύλων, σε ό,τι αφορά τον έρωτα και τις προκλήσεις της πίστης και της απιστίας, από την οπτική γωνία των γυναικών -θέματα τα οποία χειρίζεται με χιούμορ, παρατηρητικότητα και μια ελαφρά ειρωνική διάθεση. Διηγήματά της έχουν μεταφραστεί στα ισπανικά, στα ιταλικά, στα γαλλικά και στα φινλανδικά. Η ερμηνευτική-ιστορική συμβολή της στη νεοελληνική λογοτεχνία, "Η λογοτεχνία στην ταραγμένη δεκαετία 1940-1950" (εκδ. Πόλις, 2005), τιμήθηκε με το Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο Δοκιμίου-Κριτικής το 2006

Τίτλοι βιβλίων της Καστρινάκη στη βάση Βιβλιονέτ
(2019) ... Κάτι ν' αλλάξει! Μα πώς;, Κίχλη
(2014) Και βέβαια αλλάζει!, Κίχλη
(2008) Έρωτας στον καιρό της ειρωνείας, Ελληνικά Γράμματα
(2005) Η λογοτεχνία στην ταραγμένη δεκαετία 1940-1950, Πόλις
(2003) Η λογοτεχνία, μια σκανταλιά, μια διαφυγή ελευθερίας, Πόλις
(2002) Εκδοχές της Πηνελόπης, Πόλις
(1999) Τα όρια της ζεστασιάς, Πόλις
(1997) Η φωνή του γενέθλιου τόπου, Πόλις
(1995) Οι περιπέτειες της νεότητας, Εκδόσεις Καστανιώτη
(1993) Εκδρομές με φίλες, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
(1990) Φιλοξενούμενη, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2019 16:47
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Σχόλια   

+1 # Σταφύλιος 22-11-2019 23:01
Δεν συμφωνώ τόσο με την οπτική αυτή, ότι δηλαδή ο τρόπος που εξωτερικεύουν το βίωμα της τελετής αποφοίτησης οι φοιτητές είναι καρναβαλικός. Χαρά είναι, και η συμπεριφορά δεν είναι αυτομάτως γηπεδική επειδή πετάνε κομφετί και είναι λιγότερο ήσυχοι από ότι "αρμόζει' στο Πανεπιστήμιο. Στο κάτω κάτω ποιος ορίζει το πως αρμόζει να συμπεριφερθούν οι φοιτητές; Αυτοί που βρίσκονται 'άνωθέν' τους, ωστόσο δεν είναι αυτοί που βιώνουν την αποφοίτηση. Είναι δίκαιο επομένως να πουν πως θα το κάνουν οι φοιτητές; Φυσικά δεν μιλάω για ακραίες συμπεριφορές, όπως το σκηνικό με την τούρτα που περιγράφει, ούτε για περιπτώσεις που δείχνουν έλλειψη σεβασμού προς τους ανθρώπους και προς τον χώρο, τον κυριολεκτικό και μεταφορικό χώρο του Πανεπιστήμιου. Στέκομαι στη φράση 'το πανεπιστήμιο θα ήθελε να βιώσετε έτσι τη μέρα αυτή', και την κρίνω κάπως αρνητικά γιατί μου ακούγεται κάπως σαν πατρονάρισμα, αλλά όλα αυτά που αναφέρει θεωρώ ότι όντως είναι αυτά που είναι καλό να έχει αποκομίσει μέσα από την πανεπιστημιακή του εμπειρία ο φοιτητής, αυτά που έχει νιώσει και που θα θυμάται.
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση