Παρασκευή, 03 Μαΐου 2019 05:52

Μια καλή ιδέα του Γιώργου Καραμπελιά για το πρόβλημα των Εξαρχείων

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

sl19Όσοι γνωρίζουμε από παλιά την περιοχή των Εξαρχείων και έχουμε ζήσει σε αυτή, είδαμε με πόνο ψυχής έναν πνευματικό πνεύμονα της Αθήνας και καρδιά του φοιτητόκοσμου, να μεταβάλλεται σε άντρο εμπόρων ναρκωτικών, ρυπαρότητας και ανεξέλεγκτης βίας, εκδιώκοντας σταδιακά και τους τελευταίους κατοίκους της. Κάποτε, τα Εξάρχεια, ανάμεσα στο Πολυτεχνείο, το Χημείο και τη Νομική, αποτελούσαν, μαζί με τη Νεάπολη και τις υπώρειες του Λυκαβηττού, το κέντρο της φοιτητικής και βιβλιόφιλης Αθήνας. Βιβλιοπωλεία, παλαιοπωλεία, τυπογραφεία, εκδοτικοί οίκοι, βιβλιοδετεία, έκαναν αυτάρκη την περιοχή σε όλες τις εκδοτικές δραστηριότητες.

Ταβερνάκια, μουσικές σκηνές, καφενεία και μπαρ μαζί με δεκάδες εμπορικά καταστήματα, χασάπικα, φούρνους, ψαράδικα και ζαχαροπλαστεία, συμπλήρωναν την εικόνα. Ήταν ίσως η πιο ζωντανή γειτονιά της Αθήνας και, κάπου-κάπου, ανακαλύπταμε στους τοίχους συνθήματα και ίχνη από σφαίρες της Κατοχής και του Εμφυλίου. Εδώ συμβίωναν όλες οι πολιτικές οικογένειες. Μάλιστα, πριν τη δικτατορία, στο κέντρο της πλατείας σύχναζαν δεξιοί φοιτητές και οι αριστεροί προτιμούσαν τα γύρω δρομάκια, σε μια πάντα ειρηνική συμβίωση.

 Στη μεταπολίτευση, άρχισε να ενισχύεται ο πολιτικός χαρακτήρας της περιοχής και ήρθαν να προστεθούν τα δεκάδες γραφεία και στέκια των πολιτικών οργανώσεων και ομάδων. Ακόμα και μεγάλα κόμματα, όπως το ΠΑΣΟΚ, είχαν τα γραφεία τους στις παρυφές των Εξαρχείων και η ΚΝΕ ήταν εγκατεστημένη στην πλατεία Κάνιγγος, μια και ο φοιτητόκοσμος στελέχωνε το νευρικό σύστημα όλων των πολιτικών σχηματισμών.

Παρά τις όποιες αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις, ιδιαίτερα με αφορμή τις εκδηλώσεις στην επέτειο του Πολυτεχνείου, ο χώρος παρέμενε μάλλον ειρηνικός, σε μια αγαστή συμβίωση των παλαιότερων κατοίκων και των πολιτικοποιημένων επήλυδων. Όλα άρχισαν να αλλάζουν όταν, σταδιακώς, το Πανεπιστήμιο και το Πολυτεχνείο μεταφέρθηκαν στην Πανεπιστημιούπολη και μειώθηκε το ποσοστό των κανονικών φοιτητών στην περιοχή. Κυρίως, από τότε που εμφανίστηκε το πρόβλημα των ναρκωτικών στην Αθήνα, από το 1980 και μετά.

Έκτοτε, αρχίζει η σταδιακή μετάλλαξη των Εξαρχείων, αρχικώς, σε ένα πολιτικοποιημένο γκέτο, από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και ταυτόχρονα σε μια από τις σημαντικότερες πιάτσες ναρκωτικών. Οι ναρκέμποροι και τα βαποράκια μπορούσαν να χρησιμοποιούν το κλίμα της αμφισβήτησης και της σχετικής απουσίας αστυνόμευσης για να ξεδιπλώνουν τις δραστηριότητές τους. Εξάλλου, πολλοί στην αστυνομία δεν έβλεπαν με άσχημο μάτι την εξάπλωση των ναρκωτικών ανάμεσα στους «αμφισβητίες».

 

Η περιοχή αδειάζει

Έτσι, η περιοχή άρχισε να αδειάζει από τους παλιούς κατοίκους της και τους φοιτητές και να εποικίζεται ακόμα και από ομάδες χούλιγκαν. Σταδιακώς, εκδιώκονται τα τυπογραφεία, οι εκδοτικοί οίκοι και τα βιβλιοπωλεία. Το γεγονός ότι ένα μέρος του αντιεξουσιαστικού χώρου προσχώρησε σε μια λογική βίαιης επίλυσης των κάθε είδους ιδεολογικών διαφορών, και όχι μόνο απέναντι στην αστυνομία, συνέτεινε και αυτό στην αυξανόμενη γκετοποίηση.

Άρχισε πλέον να δημιουργείται το «άβατο των Εξαρχείων», όπου η είσοδος της αστυνομίας ήταν μάλλον «απαγορευμένη» και γινόταν μόνο με πρόσκαιρες στρατιωτικού τύπου επιδρομές. Αυτή η εξέλιξη επέτρεψε την εγκατάσταση κάθε είδους παραβατικών στοιχείων, που εύρισκαν ένα μάλλον ασφαλές καταφύγιο. Η αύξηση του αριθμού των αλλοδαπών, που πλημμύρισαν την περιοχή, έκανε πλέον ακόμα πιο δύσκολο τον διαχωρισμό ανάμεσα στις πολιτικές και τις παράνομες ή και μαφιόζικες δραστηριότητες.

Το σημείο καμπής υπήρξε ο Δεκέμβρης του 2008. Τότε, μέσα σε μία έκρηξη καταστροφικού μηδενισμού, νεαροί ποινικοί από τη μια και πολιτικοποιημένοι από την άλλη, βρέθηκαν στο ίδιο στρατόπεδο απέναντι στο κράτος, τους θεσμούς και την ιδιωτική περιουσία (τράπεζες, δημόσια κτίρια, αυτοκίνητα, καταστήματα κλπ.). Έκτοτε, ενισχύθηκε ανεξέλεγκτα η δύναμη των συμμοριών που κατοικοεδρεύουν ή δραστηριοποιούνται στα Εξάρχεια.

Όλες οι προσπάθειες που έγιναν κατά καιρούς από τους κατοίκους, ακόμα και από ομάδες αντιεξουσιαστών, να αντιμετωπίσουν τις συμμορίες και τα βαποράκια, αποδείχτηκαν άκαρπες. Η ίδια η πολυδιάσπαση που χαρακτηρίζει τον αντιεξουσιαστικό χώρο από τη φύση του, κάνει απαγορευτική την οποιαδήποτε συστηματική αντιμετώπιση της εγκληματικότητας. Πόσο μάλλον όταν ένα κομμάτι των πιο ακραίων ομάδων θεωρεί συμμάχους τους ποινικούς, από τους οποίους συχνά προμηθεύεται όπλα και «υλικά».

Ταυτόχρονα, υπάρχουν δεκάδες κατειλημμένα σπίτια, στα οποία συχνά κατοικεί κάθε καρυδιάς καρύδι. Όλα αυτά βρίσκονται έξω από τον έλεγχο της αστυνομίας, η οποία επί ΣΥΡΙΖΑ έγινε ακόμα πιο «διακριτική». Η κατάσταση αυτή καθιστά αδύνατη οποιαδήποτε εσωτερική αυτοκάθαρση του χώρου. Οι παλιοί κάτοικοι είναι ανήμποροι και οι πολιτικοποιημένες ομάδες δεν θέλουν ή δεν μπορούν.

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί ολόκληρο το άρθρο όπως αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα slpress στις 2 Μαΐου με τον τίτλο "Η λύση στο πρόβλημα των Εξαρχείων είναι το Πολυτεχνείο". 

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 04 Μαΐου 2019 04:30

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση