Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2019 10:11

Η Όλια Λαζαρίδου στο μπαρ au revoir για το Χρήστο Βακαλόπουλο (Αθήνα, '56-'93)

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

olia4που έγινε χτες Τρίτη 

Για το Χρήστο 

Το φίλο που έφυγε, στην αρχή δεν μπορείς να τον σκεφτείς. Έχεις μουδιάσει. Κάτι μέσα σου αρνείται να τον καταχωρήσει στη χώρα των απόντων, αυτό τον άγνωστο τόπο όπου μπορείς να πάς μονάχα κι όχι να επιστρέψεις.

Έπειτα, λίγο λίγο αρχίζεις και θυμάσαι. Πως γέλαγε, το σημαδάκι στο χέρι του (στο δικό του μόνο) το σχήμα του ποδιού του, ο ρυθμός του βηματισμού του, το τι έλεγε τι δεν έλεγε, το σχήμα της απουσίας του. Τα μαζεύεις όλα αυτά σε μιά βαλίτσα μνήμης, ελπίζοντας να περισώσεις κάτι μέσα εκεί κι απ’ τον άνθρωπο τον ίδιο. Δε γίνεται. Μόνο πόνο βαστούν αυτές οι μνήμες. Τον πόνο του φθαρτού που δε γίνεται να τον κρατήσεις, να τον γλυτώσεις απ’ την οριστική διάλυση. Και έπειτα σιγά σιγά, η ψυχή που έχασες, αρχίζει και ζυμώνεται με τη δική σου, γίνεται κομμάτι σου, περιουσία σου. Θυμάσαι το φίλο όλο και λιγώτερο, τον περιέχεις όλο και περισσότερο. 

Το Χρηστάκο, τον παιδικό μου φίλο, αυτή τη ρομαντική μας φιλία που δεν ήταν, ούτε ακριβώς φιλία αλλά ούτε κι ακριβώς ερωτική, μερικές φορές τρομάζω όταν συνειδητοποιώ ότι δεν τον θυμάμαι πια τόσο συχνά. Και λέω, είναι δυνατόν; Κι όμως. Είναι το ύφασμα τέτοιο κι εμείς ανεπαρκείς. Λέμε αιωνία η μνήμη και ελπίζουμε ότι στη φόδρα αυτού του κόσμου όπου όλα είναι σχετικά, είναι κρυμμένος ένας άλλος, καλύτερος, όπου ό,τι αγαπήσαμε λάμπει για πάντα σαν τωρινό και σαν καινούργιο.

Με το Χρήστο μεγαλώσαμε μαζί, μπήκαμε με τον ίδιο διστακτικό βηματισμό (αν μπήκαμε ποτέ) στη χώρα των ενηλίκων. Κρατηθήκαμε απ’ το χέρι και πάντοτε ένιωθα σαν να κρατάω απ’ το χέρι ένα σύννεφο. Ίσως γιατί, πριν ακόμα αρρωστήσει, μέσα του γνώριζε ότι το πέρασμά του απ’ αυτή τη γειτονιά θα ήταν πολυ σύντομο... Τον είδα έπειτα, διανοούμενο στα αριστερά πρότυπα της εποχής που έζησε, να πειραματίζεται, να εξερευνά, να ωριμάζει. Και τελικά να βρίσκει το κέντρο του, την καρδιά του. Επειδή ίσως κατάλαβε οτι εκεί βρίσκεται ο θησαυρός της αιώνιας παιδικότητας, ο μόνος σίγουρος τόπος από όπου μπορεί κανείς να εκτοξευτεί προς το αιώνιο.

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2019 10:23
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση