Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2019 16:34

Τα θεμέλια του μανιφέστου της Ευρωπαϊκής Ανοιξης-ΜέΡΑ25, του Γιάνη Βαρουφάκη

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

meraΟι περισσότεροι Έλληνες τον Βαρουφάκη τον θεωρούν ως παράδειγμα πολιτικού προς αποφυγήν και λαϊκά ως ένα νούμερο που μόνο κακά μπορούμε να περιμένουμε απ'αυτόν. Και με το δίκιο τους, αν θυμηθούμε εκείνες τις μέρες του Ιουνίου του 2015 που τράβηξε το σχοινί με την ΕΚΤ και μας προέκυψαν τα capital controls, εξ αιτίας του ότι τα διαθέσιμα υπόλοιπα των τραπεζών αρκούσαν για το πολύ τρεις ώρες λειτουργίας τους. Και μετά, με πεσμένο το ηθικό, μπήκαμε σε αχαρτογράφητα νερά που μας οδήγησαν στο 3ο μνημόνιο, κάτι που μας κόστισε από 80 - 200δις, εξαρτάται από την πηγή που εμπιστεύεται ο καθένας. Να σημειώσουμε μόνο ότι ο Βαρουφάκης έκανε ότι έκανε εν γνώσει της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Με λίγα λόγια του επέτρεψαν να παίξει, έπαιξε και χάσαμε.

Γιατί όμως εξακολουθώ και τον διαβάζω; Κακό του κεφαλιού σου και χαμένος χρόνος θα μου απαντούσε με περίσσεια βεβαιότητα η κοινή λογική και μάλλον δε θα έχει άδικο. Όμως υπάρχουν κάποιοι λόγοι, πειστικοί για μένα, ανόητοι για τους πολλούς. Ο πιο βασικός είναι πως ο Βαρουφάκης βλέπει τα αδιέξοδα της Ε.Ε, καταλαβαίνει ότι οι κατά βάση νεοφιλελεύθερες γερμανικής κοπής πολιτικές επιλογές των οργάνων της που κρατούν πεπόνι και μαχαίρι στρέφονται εναντίον της πλειονότητας του κόσμου. Συνέπεια φανερή, αργά αλλά σταθερά όλο και πιο πολλοί πολίτες από όλες τις χώρες της γυρίζουν την πλάτη. Δεν είναι φανερό όμως αν ο Βαρουφάκης βλέπει και κάποιους βαθύτερους λόγους αυτών των αδιεξόδων.

Αυτό πάντως που μου ταιριάζει είναι πως η σκληρή πραγματικότητα δεν τον οδηγεί να απορρίψει την ιδέα της Ε.Ε, όπως κάνουν π.χ οι δυνάμεις της λαϊκίστικης δεξιάς και αριστεράς και να χάσει την πίστη του ότι αυτό το κοινό ευρωπαϊκό σπίτι είναι η καλύτερη επιλογή που έχουμε για να γίνει φιλόξενο, ανταγωνιστικό προς τις άλλες υπερδυνάμεις και να προσδώσει ένα πολιτικό νόημα, όχι μόνο στο βάθος του ορίζοντα αλλά και στο σήμερα του καθένα από εμάς. Πράμα που του δίνει δύναμη, ώστε μαζί με τα άλλα στελέχη του Ριζοσπαστικού Μετώπου που έχει φτιάξει, να εργάζεται με στόχο να επινοεί λύσεις στα πιο σημαντικά κατά τη γνώμη του προβλήματα που αντιμετωπίζει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. 

Η αλήθεια είναι πως όλο και πιο πολύ πείθομαι πως αν συνεχίσει η Ε.Ε στον ίδιο δρόμο, όλα θα βαίνουν με όλο και με μεγαλύτερη σφοδρότητα εναντίον μας. Αυτό η γνώση είναι η αιτία που ο ψυχικός δεσμός μου με την Ε.Ε ατονεί. Αλλά το κακό ας πούμε, είναι πως έτσι όπως έγινα κι αυτό που έφτασα να είμαι, δεν μου επιτρέπει με μια φυσικότητα να επιλέξω κάτι άλλο στη θέση της Ε.Ε. Αυτό που μου έχει συμβεί είναι μια μετάπτωση και όχι μια διάθεση για αλλαγή γηπέδου. Εκεί που από πολλά χρόνια θεωρούσα την Ε.Ε ως την καλύτερη εφικτή λύση, τώρα μου έχει κάτσει στον λαιμό, αφού στην καλύτερη περίπτωση τη βλέπω ως λύση του τύπου μη χείρων βέλτιστον. 

Ο λόγος που όποτε συναντιέμαι με άρθρα του Βαρουφάκη, τα διαβάζω, είναι η πίστη, του στυλ φάτε μάτια ψάρια, στη δυνατότητα να μεταμορφωθεί η Ε.Ε προς το συμφέρον μας. Τα περισσότερα απ'αυτά που γράφει, έχω επίγνωση ότι δεν είμαι σε θέση να τα κρίνω. Αλλά μου κάνουν πάσα μια μικρή ελπίδα ότι υπάρχουν λύσεις που μπορούν να γυρίσουν το χαρτί στην Ε.Ε και να βρεθούμε σε δρόμους που θα πιάνουν τόπο οι κόποι μας και θα αίρουμε το ένα μετά το άλλο τα μεγάλα αδιέξοδα που μας κάνουν τη ζωή δώρον άδωρον, ένα μπλουζ που το παίζουμε με σφιγμένα δόντια. 

Τέλος, αν οποιοσδήποτε πολιτικός έχει προκαλέσει μεγάλο κακό, χοντρά χοντρά και ιστορικά, δυο τρόποι αντιμετώπισης παίζουν. Ή τον θεωρείς τελειωμένη υπόθεση και τον μαυρίζεις όπου σταθείς κι όπου βρεθείς ή τον θεωρείς ότι εν δυνάμει είναι αξιόλογος και σε μια άλλη συγκυρία μπορεί να εμπνεύσει ένα μέρος του κόσμου για κάτι ανώτερο. Προσωπικά και επί του παρόντος κατατάσσω τον Βαρουφάκη, παρόλο που από τα φερσίματά του πολλά μου προκαλούν αμηχανία, στην δεύτερη κατηγορία. 

Πατώντας  εδώ   θα σας εμφανιστεί ένα άρθρο του που δημοσιεύτηκε στις 23.2 στην Εφημερίδα των Συντακτών με τον τίτλο "Τα θεμέλια του μανιφέστου της ευρωπαϊκής άνοιξης". Θα ήθελα πάντως να συμμετείχα σε μία συζήτηση με ειδικούς που θα μου έδιναν τροφή για να σκεφτώ και να επεξεργαστώ αυτές τις προτάσεις του ΜέΡΑ 25. 

Έτσι ξεκινάει αυτό το άρθρο: Υπάρχουν δυο τρόποι να κάνει κανείς πολιτική. Ο παλαιοκομματικός τρόπος θέλει «στελέχη» να μαζεύονται σ’ ένα δωμάτιο και να αποφασίζουν την από κοινού κάθοδό τους στις εκλογές προσθέτοντας τα κουκιά τους. Κατόπιν, αφού τα έχουν βρει στη μοιρασιά θέσεων και πόστων, ξύνουν το κεφάλι τους και αναρωτιούνται τι πρόγραμμα θα παρουσιάσουν στους ψηφοφόρους.

Πρόκειται για την πρακτική που έχει στρέψει τους πολίτες εναντίον της πολιτικής, κάτι που ενισχύει τις πολιτικές που ενδυναμώνουν την κρίση στρέφοντας τους πολίτες εναντίον της… πολιτικής.

Υπάρχει όμως κι ένας άλλος τρόπος να κάνεις πολιτική – ένας νέος, ελπιδοφόρος τρόπος, που όμως απαιτεί πολλή δουλειά. Ξεκινάς θέτοντας βασικά ερωτήματα για το τι πρέπει να γίνει αύριο το πρωί (δηλαδή με τους υπάρχοντες θεσμούς), τι σε ένα-δυο χρόνια (αλλάζοντας παραμέτρους των θεσμών) και τι σε ορίζοντα δεκαετίας (αλλάζοντας τους θεσμούς).

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 03 Μαρτίου 2019 19:13
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση