Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2018 08:34

Πέντε ποιήματα του Γιώργου Φιλιππίδη – 21 χρόνια από τoν θάνατό του

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

filipidis«Μελίσσα – IV»

 

Γύρεψα πάντοτε

εκδίκηση

στ’ όνομα καθετί εύθραυστου,

είχα ξεχάσει πως ό,τι

είναι εύθραυστο

είμαι εγώ,

πως είσαι εγώ.

 

Έφυγα γρήγορα

μες στον εαυτό μου,

όπως ο Ηρακλής

μες στον χιτώνα

που του ξεκόλλαγε τις σάρκες·

έφθασα σπίτι,

ο Ένοικος έφθασε σπίτι,

τα βήματά του τρίζαν στο πάτωμα

σαν ασανσέρ με τα λουριά του φθαρμένα,

πάνω κάτω

πάνω κάτω·

στα κούφια βήματά του μέσα

στο σκοτάδι

άνθιζε σαρκοβόρο λουλούδι·

Κάθισα,

μια βραχυκυκλωμένη συσκευή·

πια δεν μπορούσα

να εκτοξευτώ στον ουρανό,

ο ουρανός με κοιτούσε

φακίρης απάνω στις κεραίες,

ένας γέρος που κανέναν δεν νοιάζει

και κανέναν δεν νοιάζεται·

ο ουρανός ξοφλημένος

μου είπε:

«Υποδύεσαι τον εαυτό σου»,

κι ο Έρωτας

χαμογελούσε

με ένα χαμόγελο

πιο ακροβατικό

χίλιες φορές

απ’ το χαμόγελο του

Da Vinci.

Για να διαβάσετε τα επόμενα τέσσερα πατήστε andro.gr/empneusi/giorgos-filippidis  

 

Αυτά είναι πέντε από τα ωραιότερα ποιήματα ενός σπουδαίου ποιητικού ταλέντου – όσα πρόλαβε να γράψει στο σύντομο πέρασμά του από τη ζωή: στις 17 Ιουλίου 1997 αυτοκτόνησε (κρεμάστηκε και ταυτόχρονα αυτοπυρπολήθηκε) στο σπίτι του, στο Παγκράτι. Ήταν μόλις είκοσι ετών.

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2018 17:39
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση