Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018 20:54

«Οι δρόμοι του ποτέ» του Νίκου Τακόλα*

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

fractalΤα συναπαντήματα με παλιές αγάπες, δεν είναι ανώδυνα. Είναι σαν εκείνες τις πόλεις που αν και όμορφες δε θέλεις να πας, γιατί σε πλήγωσαν ή σου άφησαν μια πίκρα. Είναι όμως και κάτι διαολεμένα πρωινά που καταφέρνουν να λαφρύνουν μια παλιά σχέση από την ένταση του χωρισμού της. Και τότε σκέφτεσαι μια νέα συνάντηση, ακόμα και χωρίς οποιονδήποτε στόχο. Ήθελα να ξέρω αν ήταν στο γραφείο της, πριν την επισκεφτώ. Τηλεφώνησα και το σήκωσε η ίδια. Η ψυχή μου σκιρτούσε, μα δε μίλησα. Θα την ξάφνιαζα να με δει. Ύστερα θα σκαρφιζόμουνα κάτι για την επίσκεψη. Ήταν εκεί. Αυτό μόνο ήθελα.

 Αγόρασα το λουλούδι που της άρεσε και κατέφτασα. Συναισθήματα ανάκατα, μα έντονη η επιθυμία να τη δω. Ήταν γυναίκα με πολύ ισχυρή προσωπικότητα, έντονο εσωτερισμό και χαρίσματα. Τίποτα όμως δεν κρατάει στην ισοπέδωση των σχέσεων. Δεν έφταιγε αυτή για το χωρισμό, ούτε εγώ. Συνέβηκε απότομα, αναίτια ίσως, σα μια αμοιβαία αναγκαιότητα. Μα δεν υπολογίσαμε τα συναισθήματα, που σιγόκαιγαν χρόνια μετά. Τώρα ο χρόνος και η λήθη τα κάλυψαν όλα, μα κάποια συναισθήματα δεν έμειναν σαν απλή νοσταλγία, αλλά σαν πεποίθηση ότι αυτός ο έρωτας δεν ολοκληρώθηκε, όπως του άξιζε. Η σχέση έσπασε άκαιρα στη νιότη της.

Ανέβηκα τους έξι ορόφους με τα πόδια, για να σκεφτώ τον τρόπο εμφάνισής μου και τα λόγια, προσχήματα για αναμονή αν ήταν απασχολημένη και τέτοια. Η συνεργάτιδά της ήταν η ίδια, με υποδέχτηκε θερμά, προσφέρθηκε να με κεράσει καφέ αλλά το πουλί είχε πετάξει. «Η Φιλιαδώνα θυμήθηκε μια ξαφνική υποχρέωση και θα πεταχτεί ως το κέντρο. Περιμένετε δε θ’ αργήσει. Αργούσε, όμως και της τηλεφώνησε. Δεν απάντησε».

Ναι, ήξερα. Κάτι πήγαινα στραβά πάντα με μας και με μένα, θεωρούσα. Έφυγα λίγο πικαρισμένος. «Ατυχία, πάντα είχα μια ελαφριά ατυχία στις επιθυμίες μου», μουρμούριζα στο δρόμο. Ήθελα να σκεφτώ και δεν χρησιμοποίησα αυτοκίνητα. Θυμήθηκα να παραγγείλω και κάτι κορνίζες για φθηνούς πίνακες ζωγραφικής». «Καλώστον», έκανε ο κορνιζάς, «κύριε δυσεύρετε. Δεν σ’ έχω ξαναδεί πρωί εκτός γραφείου, ποτέ. Αρχίζω να πιστεύω ότι σου καρφώνουν την έξοδο, μέχρι να σχολάσεις». Γέλασα. Ήταν κάπως έτσι. Στο γραφείο κολλούσα. Δινόμουνα στη δουλειά, χανόμουνα. Με ενοχλούσαν οι διακοπές του ρυθμού. Παθιαζόμουνα. Οι συνήθειές μου αλύγιστες. Η Φιλιαδώνα με πείραζε γι’ αυτά τα αμετάβλητα χούγια μου. Την ενοχλούσε η προσήλωσή μου στη συνήθεια, η προβλεψιμότητά μου. Σίγουρα ήταν και ένας μικρολόγος για το χωρισμό. Πολλά μικρά τέτοια στοιχεία ενώθηκαν για να φτιάξουν την τελική αιτία κι αφορμή. Αμοιβαία. Πήρα τις έτοιμες κορνίζες και έφυγα, αποφασισμένος να βγαίνω περισσότερο από το γραφείο μου. Στο κάτω κάτω οι δικοί μου συνέταιροι δε θα έλεγαν τίποτα.

Έφτασα στο γραφείο. Έλειπαν και οι δύο συνέταιροι. Προλάβαιναν τη σκέψη μου. Πάνω στο γραφείο μου βρήκα ένα μήνυμα.

«Ένιωθα την ακατανίκητη επιθυμία να σε δω, σήμερα. Τηλεφώνησα το πρωί και σ’ άκουσα. Δε σου μίλησα. Ήρθα κατ’ ευθείαν εδώ. Κάτι με τραβούσε και το ακολούθησα. Ήξερα πως δε βγαίνεις, ήξερα τις εμμονές της ζωής σου. Δυστυχώς μου είπαν πως είχες φύγει, πριν λίγα λεφτά. Δεν πειράζει. Μιαν άλλη φορά.

Φιλιαδώνα».

* O Νίκος Τακόλας, γεννήθηκε στη Λάρισα και μεγάλωσε στα Γρεβενά. Σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανικός. Eκδοθέντα Βιβλία 3 στη βάση biblionet, ΒΡΑΒΕΙA διηγήματος 8. 9 συλλογικές συμμετοχές. Zει στη Θεσσαλονίκη. Το τελευταίο του βιβλίο «ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΝΙΦΑΔΑΣ», 2016, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Νησίδες». Στο παρελθόν ασχολήθηκε με κινηματογραφική κριτική και πολιτικό δοκίμιο.

Πηγή:  fractalart.gr  

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018 21:01

Σχόλια   

0 # Ιγνατιάδης Λάκης 18-11-2018 05:53
Κι εσείς και καλή δημιουργική δύναμη
Παράθεση
0 # Νίκος Τακόλας 17-11-2018 12:45
Σας ευχαριστώ πολύ, για την δημοσίευση. Να είστε καλά.
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση