Είσοδος χρήστη   

Εγγραφή στο newsletter  

Επικοινωνία: stagona4u@gmail.com

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2018 17:59

Η νοσηλεύτρια Ευαγγελία Σπηλιώτη εξηγεί τι σημαίνει να χαϊδεύεις το κεφάλι ενός ανθρώπου που πεθαίνει

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

lifo8Η Ευαγγελία Σπηλιώτη, νοσηλεύτρια στο Ναυτικό Νοσοκομείο, περιγράφει στον Γιάννη Πανταζόπουλο τα στάδια της συνειδοτοποίησης που περνά κάθε νοσηλευτής, μέχρι να μπορέσει να μοιραστεί τον πόνο των άλλων... 

Η καθημερινότητα ενός νοσοκομείου είναι πολύ σκληρή. Στους χώρους του αναπτύσσεται ένα παράλληλο ιατρικό σύμπαν όπου κυριαρχούν τα φάρμακα, οι θεραπείες, ο πόνος, τα δάκρυα, ο φόβος του θανάτου, η ελπίδα. Φυσικά, εκεί η αίσθηση του χρόνου αποκτά ένα εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο. Σκυμμένα πρόσωπα, συγγενείς που καπνίζουν στο προαύλιο, γκρίζα δωμάτια, λευκοί διάδρομοι, σκουρόχρωμες κουρτίνες και το υγειονομικό προσωπικό σε φρενήρεις ρυθμούς για να καλύψει τις ανάγκες. Οι νύχτες, όμως, είναι ακόμα πιο αντίξοες.

Μακρόσυρτη σιωπή, ο ενοχλητικός ήχος από τα μηχανήματα, κάποια γαβγίσματα αδέσποτων σκύλων, ο υπόκωφος ήχος της ανάσας των ασθενών, κενά βλέμματα και η αναπάντεχη επαφή με το ευμετάβλητο της ύπαρξης. Είναι εκείνες οι μικρές ώρες κατά τις οποίες συντελείται η μετάβαση από την κατάσταση της παρουσίας σ' εκείνην της μόνιμης απουσίας. Όταν αισθάνεσαι τρωτός και ζεις σε ένα εύθραυστο παρόν.

Σ' αυτό το περιβάλλον κινείται καθημερινά η νοσηλεύτρια του Ναυτικού Νοσοκομείου Ευαγγελία Σπηλιώτη, η οποία μεριμνά για την ανακούφιση των ασθενών.

«Το γεγονός του θανάτου, η βίωση του πένθους, η αντιμετώπιση της απώλειας και η οδύνη απαλύνονται μόνον όταν εξελίσσονται σε αντικείμενο συζήτησης» μου λέει, καθώς ξεκινάει η συζήτησή μας σε ένα καφέ κοντά στον Ηλεκτρικό του Θησείου.

Κατά την Ευαγγελία: «Η επιθυμία για παρηγοριά πηγάζει από το ανείπωτο και το ανεπανόρθωτο. Τα μοναδικά θεραπευτικά μέσα που συνθέτουν τον παρηγορητικό λόγο κι έχουν πρακτικό αντίκρισμα είναι οι λέξεις, οι χειρονομίες, οι εκφράσεις, το ενδιαφέρον και, κάποιες φορές, η σιωπή».

Ως νοσηλεύτρια, έρχεται καθημερινά αντιμέτωπη με σπαρακτικές ιστορίες ανθρώπων οι οποίοι σκέφτονται διαρκώς πώς μπορούν να παρατείνουν τη ζωή. Η ίδια αναλαμβάνει το δύσκολο έργο αυτές τις σκέψεις να τις μετατρέψει σε συναισθήματα. 

«Γεννήθηκα το 1980 στο Καλαμάκι Κορινθίας. Ο πατέρας μου εργαζόταν στο Λιμενικό Σώμα. Είμαστε μια πολύτεκνη οικογένεια με τέσσερα αδέλφια. Γι' αυτό μετακομίσαμε όταν ήμουν σε μικρή ηλικία, ερχόμενοι αρχικά στο Πέραμα, μετά στην Ελευσίνα και σήμερα στη Νίκαια.

Νομίζω ότι τα παιδικά μας χρόνια είναι τα καλύτερα και τα πιο ανέμελα. Απ' αυτά λαμβάνουμε ερεθίσματα και εμπειρίες που μας καθορίζουν ως το τέλος. Αγαπούσα πολύ τις τέχνες και γι' αυτό ήθελα να περάσω στη σχολή Καλών Τεχνών. Ποτέ μου δεν είχα φανταστεί ότι θα γινόμουν νοσηλεύτρια.

Πιστεύω ότι η επιλογή μου επηρεάστηκε καθοριστικά από το ότι επιδίωκα την οικονομική σταθερότητα ώστε να μην επιβαρύνω τους γονείς μου. Ταυτόχρονα δεν ήθελα χάσω το ανθρωπιστικό κομμάτι που με γοήτευε στις τέχνες. Οπότε, συνειδητά επέλεξα τη Στρατιωτική Σχολή Υγείας, ειδικότερα τον κλάδο της Νοσηλευτικής».

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί ολόκληρη η συνέντευξη. 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2018 10:16
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση