Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018 17:14

Ο Γ. Πανουσόπουλος στον Κ. Καϊμάκη για το "Σ'αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει"

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

panousopoulosΗ Ικαρία βαφτίστηκε Αρμενάκι και φιλοξένησε μια ιστορία που δεν κατατάσσεται εύκολα σε ένα μόνο είδος. Τι ακριβώς πραγματεύεται η ταινία σας;
Όταν άρχισα να γράφω το σενάριο το 2012 έκανα διακοπές στην Ικαρία. Διηγούμενος την ιστορία σε κάποιους φίλους ντόπιους, μου λένε αυτό που περιγράφεις είναι η δική μας ζωή. Μια ζωή ελευθερίας, χαλαρότητας και χωρίς οικονομικές έγνοιες – όσο είναι βέβαια δυνατόν κάτι τέτοιο. Ε, τότε αποφάσισα να κάνω εκεί τα γυρίσματα μιας ταινίας που θα φέρνει στην ίδια γειτονιά τον θεό Απόλλων και τον θεό Διόνυσο.

Τι εννοείτε;
Ότι σε έναν τόπο μαγικό, όπως εκείνο το νησί, αυτό που μετρά περισσότερο είναι ο έρωτας κι όχι το χρήμα. Για αυτό και εκεί συγκατοικούν αυτοί οι δύο θεοί.

Δεν σας δυσκόλεψαν τα γυρίσματα στο νησί; 

Με ταλαιπώρησαν αφάνταστα. Ακόμη δεν έχω συνέλθει από τους Ικαριώτες. Έρχονταν ότι ώρα γούσταραν στα γυρίσματα. Κι αν είχαν και κανένα πανηγύρι την προηγούμενη μέρα, άσ’ τα να πάνε.

Παρότι η ταινία μιλά για τον έρωτα και την ειδυλλιακή ζωή των κατοίκων ενός απομονωμένου νησιού, στο σενάριο διακρίνουμε αναφορές στην κρίση των τελευταίων ετών.
Ο στόχος μου δεν ήταν αυτός. Και να σας πω γιατί; Βαριέμαι αφόρητα το πολιτικό σινεμά. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου μα καθόλου.

Τι σας ενοχλεί στο πολιτικό σινεμά;
Η μιζέρια του. Ίσως μέχρι πρότινος να πούλαγε αυτό, ειδικά αν ήταν καλοφτιαγμένο όπως στις ταινίες του Αγγελόπουλου. Αλλά με τους αντιγραφείς του Αγγελόπουλου, οι ξένοι δείχνουν να ξυπνούν και καταλαβαίνουν πλέον ότι όλο αυτό είναι δήθεν. Μια γραφικότητα. Είδατε πώς έχουν μειωθεί τελευταία οι βραβεύσεις αυτών των ταινιών στο εξωτερικό;

Ποτέ δεν σας άρεσε το πολιτικό σινεμά;
Ποτέ.

Ούτε τις ταινίες του φίλου σας Νίκου Περάκη βλέπετε;
Του Νίκου είναι οι μόνες πολιτικές ταινίες που αξίζει να δει κανείς. Άντε και του Βούλγαρη. Η «Λούφα και παραλλαγή» είναι μοναδική. Βλέπεται και ξαναβλέπεται με άνεση. Όμως και οι άλλες ταινίες του, που επίσης είναι πολιτικές, έχουν αξία. Ξέρετε γιατί; Επειδή ο Νίκος και ξέρει από σινεμά και δεν είναι καθόλου μίζερος. Είναι κυρίως κωμικές οι ταινίες του επειδή κι ο ίδιος έχει χιούμορ. Το σινεμά του Περάκη είναι η εξαίρεση στον κανόνα των πολιτικών ταινιών.

Αν δεν κάνω λάθος είναι αρκετά πολιτικοποιημένος ο Περάκης. Όταν μιλάτε μαζί δεν πηγαίνει ποτέ η κουβέντα στην πολιτική;
Ναι, φυσικά και πηγαίνει.

Και τότε τι γίνεται;
Τσακωνόμαστε συνέχεια.

Πάντως προσωπικά θεωρώ πως και η ταινία σας «Σε αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει» είναι αρκετά πολιτική.
Εντάξει, έχει μια πολιτική χροιά αλλά εμένα δεν με ενδιαφέρει αυτό. Και να σας πω και κάτι άλλο; Δεν μπορώ εγώ να κάνω καριέρα πάνω στην ήττα της Αριστεράς. Θα μπορούσα, αλλά το βρίσκω τρομερά ανήθικο.

Το γνωρίζετε, βέβαια, ότι την Ικαρία που κάνατε τα γυρίσματα της ταινίας σας την λένε το «Κόκκινο νησί».
Ναι, δυστυχώς. Αλλά τι να κάνουμε. Έχει και τα αρνητικά του το νησί.

Ας μιλήσουμε λίγο για τους νέους Έλληνες κινηματογραφιστές. Παρακολουθείτε το νέο weird Greek cinema, όπως έχει χαρακτηριστεί στο εξωτερικό; Τι θετικά ή αρνητικά εντοπίζετε σε αυτό;
Δυστυχώς οι περισσότεροι από αυτούς δεν ξέρουν τι ακριβώς θέλουν να κάνουν και βρίσκονται κάτω από την αυτιστική ομπρέλα του Αγγελόπουλου. Με εξαίρεση τον Γιώργο Λάνθιμο και τον Γιάννη Οικονομίδη, που γνωρίζουν το κινηματογραφικό μέσο και κάνουν κανονικό σινεμά, οι περισσότεροι –όχι όλοι, αλλά κάποιοι που έχω δει τις ταινίες τους επειδή είχαν διακρίσεις από φεστιβάλ του εξωτερικού– δεν ξέρουν πού πάν’ τα τέσσερα. Θεωρούν ότι με το να βρίζουν τους πάντες κάτι κάνουν. Ναι, αν θες, βρίσε ό,τι δεν γουστάρεις, αλλά να έχεις πρόταση, να ξέρεις πώς γίνεται αυτό. Αυτό που κάνουν δεν είναι σινεμά, είναι μαλακίες.

 

Γιώργος Πανουσόπουλος
© Μαργαρίτα Νικητάκη

Έχετε αγωνία για την πορεία που θα έχει η ταινία στις αίθουσες;
Όχι. Από εδώ και πέρα ξεκινάει η δική μου απουσία και αδιαφορία σε σχέση με το φιλμ. Μέχρι και το μιξάζ, αγωνιώ, παλεύω, προσπαθώ να κάνω όσο καλύτερα μπορώ τις ταινίες μου. Μετά παύει να μου ανήκει και ανήκει σε άλλους. Στον διανομέα, σε εσάς τους κριτικούς, στο κοινό. Ειλικρινά σας το λέω. Δεν έχω καμιά αγωνία για το πώς θα πάει η ταινία στις αίθουσες. Πιο πολύ με νοιάζουν οι κριτικές.

Τις διαβάζετε όλες; Και τις αρνητικές και τις θετικές;
Ναι, όλες. Μη σας πω ότι περισσότερο με ενδιαφέρουν οι αρνητικές για να δω τα λάθη που έκανα, ενώ τις καλές τις βαριέμαι. Η κριτική είναι ωφέλιμη, όταν είναι αρνητική. Αλλά τις καλοπροαίρετες αρνητικές κριτικές θέλω. Όχι τις εμπαθείς, σαν εκείνες που είχαν γραφτεί τότε για το «Μ’ αγαπάς» το οποίο χαρακτήριζαν πορνό.

Είχαν γραφτεί τέτοια σχόλια για το «Μ’ αγαπάς»;

Βέβαια, αν ανατρέξετε στις κριτικές της εποχής θα τις βρείτε. Κι από «μεγάλους» κριτικούς που γράφουν ακόμα. Και να σας πω εδώ ότι το συγκεκριμένο φιλμ μου είναι το μόνο που δεν το βαριέμαι και το απολαμβάνω κάθε φορά που το ξαναβλέπω. Για την ακρίβεια είναι το μόνο μου φιλμ που μπορώ να ξαναδώ.

Πηγή:  athensvoice.gr  

Κωνσταντίνος Καϊμάκης: Η επιστροφή του Γιώργου Πανουσόπουλου στο σινεμά μετά από 14ετή απουσία δεν θα μπορούσε φυσικά να περάσει απαρατήρητη. Πόσο μάλλον όταν η νέα –ερωτικής απόχρωσης κι αυτή, όπως οι περισσότερες από τις προηγούμενες ταινίες του– δημιουργία του σκηνοθέτη των «Μ’ αγαπάς», «Απέναντι» και «Μανία», προτείνει μια επαναστατική λύση απέναντι στην οικονομική και πολιτική κρίση που μαστίζει την ελληνική κοινωνία. Ποια είναι αυτή; Φυσικά ο έρωτας και το «αιώνιο ελληνικό καλοκαίρι».

Μια ρομαντική ίσως άποψη αλλά ο σκηνοθέτης έχει έτοιμη την απάντηση. Στην Ικαρία (από όπου εμπνεύστηκε και το σενάριο της ταινίας κατά τη διάρκεια των διακοπών του στο νησί του βορείου Αιγαίου) οι κάτοικοι ζουν όπως πρέπει να ζει κάθε άνθρωπος, λέει ο Πανουσόπουλος. Ξένοιαστα, χαρούμενα, ερωτικά και, κυρίως, χωρίς οικονομικά άγχη. Το φιλμ έχει την κατασκευή μιας ρομαντικής κομεντί που, πίσω από τη φαινομενική χαλαρότητά της, διαθέτει την ειλικρίνεια της φάρσας που λειτουργεί ως ισχυρό αντίδοτο στα επώδυνα επεισόδια της ζωής. Στιγμές ειδυλλιακές ανακατεύονται με την αύρα των τοπικών διονυσιακών γιορτών, η σοφία ως καταστάλαγμα ζωής που μετριέται με άλλα –μη οικονομικά– μεγέθη και μια φυσική περιέργεια για το πώς, διάολε, καταφέρνουν μερικοί άνθρωποι να ζουν χωρίς σκοτούρες (ο τυπικός Ικαριώτης, δηλαδή) είναι στοιχεία ενός φιλμ που δεν χάνει στιγμή την αισιοδοξία ή το κέφι του. Ακόμη κι όταν κινδυνεύει να γλιστρήσει σε κάποιες μπανανόφλουδες αφέλειας ή μπουφονικής υπερβολής, ο Πανουσόπουλος έχει τον τρόπο να ξεφεύγει με θαυμαστή δεξιοτεχνία και να συνεχίζει να χαμογελά.

• H ταινία «Σε αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει» του Γιώργου Πανουσόπουλου κυκλοφορεί στις αίθουσες στις 20 Σεπτεμβρίου σε διανομή Feelgood Entertainment.

 Οι Νύχτες Πρεμιέρας φέτος κάνουν αφιέρωμα στον Γιώργο Πανουσόπουλο με προβολή όλων του των ταινιών. 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018 12:21
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση