Είσοδος χρήστη   

Εγγραφή στο newsletter  

Επικοινωνία: stagona4u@gmail.com

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018 17:27

Τι κρατά κολλημένο στο έδαφος το ελληνικό Πανεπιστήμιο; Του Κώστα Παπαδόπουλου

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

panepistimio aeiΟ χώρος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αποτελούσε πάντα ένα από τα προνομιακά πεδία ανάπτυξης του κενού πολιτικού λόγου.

Επικλήσεις στην καλλιέργεια της σκέψης, στην πρόοδο της νεολαίας και στην αυτονομία των Ιδρυμάτων αποτελούν κλασικά, όσο και φτηνά, εργαλεία επικοινωνιακής πολιτικής των κυβερνήσεων.

Νόμοι που αλλάζουν με ταχύτητες που αδυνατείς να παρακολουθήσεις, συνεντεύξεις Τύπου στις οποίες κάθε νέος υπουργός εκφράζει τη μεγαλόσχημη αγωνία του να προσφέρει στο κοινό καλό. Κάθε υπουργός και νέος νόμος!

 

Ομως η ουσία της συζήτησης για τις ανάγκες της ανώτατης εκπαίδευσης στην Ελλάδα μένει πάντα «για κάποια άλλη στιγμή». Μα δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε τον τροχό!

Το ελληνικό Πανεπιστήμιο χρειάζεται τέσσερα βασικά πράγματα: χειραφέτηση, αποτελεσματικότητα, διεθνοποίηση και αξιοκρατία.

Χρειάζεται τη χειραφέτηση από το κομματικό κράτος, που έρχεται όταν τα Ιδρύματα έχουν τη δυνατότητα αυτοχρηματοδότησης και διαχείρισης των αποθεματικών τους, αλλά και τις αρμοδιότητες λειτουργίας των μεταπτυχιακών προγραμμάτων τους.

Χρειάζεται την αποτελεσματικότητα που έρχεται με την πάταξη της «απίστευτης» γραφειοκρατίας και τη χάραξη στρατηγικής στην κατεύθυνση αξιοποίησης της άυλης και υλικής περιουσίας των Ιδρυμάτων, καθώς και της διασύνδεσής τους με την παραγωγή.

Χρειάζεται τη διεθνοποίηση που έρχεται με τη λειτουργία παραρτημάτων στο εξωτερικό, αλλά και ξενόγλωσσων προγραμμάτων που θα προσελκύουν αλλοδαπούς φοιτητές και θα πολλαπλασιάζουν τα έσοδα των Ιδρυμάτων.

Πάνω από όλα, όμως, το ελληνικό Πανεπιστήμιο χρειάζεται την αξιοκρατία που έρχεται με την αντικειμενική αξιολόγηση των διδασκόντων, αλλά και με την επιβράβευση εκείνων των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας που προχωρούν την επιστήμη τους μπροστά ή που εμπνέουν τους φοιτητές τους.

Η αξιοκρατία θα άρει τις χρόνιες εξαρτήσεις των Ελλήνων πανεπιστημιακών από τους ανώτερούς τους. Μια αναγκαία αρχή προς αυτήν την κατεύθυνση είναι η κατάργηση του πλαφόν της παρόδου τριετίας ή τετραετίας για την εξέλιξη των καθηγητών σε υψηλότερη βαθμίδα.

Το σύστημα «επετηρίδας» στις εκλογές των μελών ΔΕΠ, είναι αναξιοκρατικό και παράγει εξαρτήσεις.

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί κάποιος που αποδεδειγμένα, βάσει βιογραφικού, αξίζει πρέπει να περιμένει την πάροδο πολλών ετών για να προχωρήσει σε μεγαλύτερες βαθμίδες. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί πρέπει να διατηρεί καλές σχέσεις με τους δυνητικούς εκλέκτορές του και να «προσκυνά» αρκετές φορές σε θέματα εσωτερικής διοίκησης, για να έχει την εύνοιά τους.

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί είναι δίκαιο να του ασκείται κριτική –συχνά κακοπροαίρετη– από κάποιον με πολύ χειρότερο βιογραφικό, μόνο και μόνο επειδή τυχαίνει να είναι σε ανώτερη βαθμίδα και επιδιώκει να τον εξουσιάζει.

Ενας επιστήμονας με λαμπρά προσόντα στα 35 του έχει ίσως να προσφέρει περισσότερα ακόμα και από έναν ισάξιό του που όμως βρίσκεται στη δύση της ακαδημαϊκής καριέρας του.

Εχει βέβαια να προσφέρει πολύ περισσότερα από κάποιον πιο αδύναμο επιστημονικά, που όμως έχει βρεθεί υπό άλλες συγκυρίες σε ανώτερη θέση.

Πρέπει να δώσουμε χώρο στους άξιους ανθρώπους, να ανοίξουμε τις κλειστές πόρτες και να σπρώξουμε στην άκρη τους μηχανισμούς.

Να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον εργασίας χωρίς εξαρτήσεις και χωρίς φόβους, για όλους αυτούς τους ανθρώπους που δεν αξίζει να βιώνουν τη ματαίωση των κόπων τους.

Αυτές τις ανάγκες μοιράζονται όλοι όσοι νιώθουν ότι δεν χρωστάνε τίποτε σε κανέναν, γιατί απλούστατα ποτέ τίποτε δεν τους χαρίστηκε.

Για τους ανθρώπους αυτούς, αλλά και για τη χώρα μας που ψάχνει παθιασμένα το μέλλον της, οφείλουμε να προχωρήσουμε σε αυτόν τον δρόμο. Αυτός είναι ο δρόμος της προόδου και δεν έχει χρώμα.

Αντιθέτως, ο δρόμος στον οποίο περπατούν τα ελληνικά Πανεπιστήμια σήμερα έχει χρώμα: το σκούρο και απροσδιόριστο που δημιουργούν το μπλε, το πράσινο, το κόκκινο.

Τον δρόμο της αναξιοκρατίας, των περιορισμών και του κρατικού παρεμβατισμού. Τον δρόμο που κρατά κολλημένο στο έδαφος το ελληνικό Πανεπιστήμιο και τελικά τη χώρα.

Ας σταματήσουμε να βαυκαλιζόμαστε με τους δήθεν προοδευτικούς υποψηφίους πρυτάνεις που τελικά είναι πιο συντηρητικοί από εκείνους που με ευκολία αποκαλούμε συντηρητικούς.

Το ελληνικό Πανεπιστήμιο μπορεί να απογειωθεί. Και μαζί του να πετάξει και η χώρα.

*Καθηγητής Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής και αναπληρωτής πρύτανης Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Πηγή: http://www.efsyn.gr/arthro/ti-krata-kollimeno-sto-edafos-elliniko-panepistimio 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018 17:34

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση