Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018 10:15

Έφυγε για πάντα ο Φίλιπ Ροθ, ένας παρά τρίχα αγαπημένος συγγραφέας.

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

philip-roth 1Ο αμερικανός συγγραφέας Φίλιπ Ροθ  (Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ,1933) μας άφησε για πάντα. Το πρώτο του μυθιστόρημα "Αντίο Κολόμπους" κυκλοφόρησε το 1959. Από τα περισσότερα από τα τριάντα βιβλία του έχουμε διαβάσει τα "Η νόσος του Πορτνόυ", "Καθένας", "Η ταπείνωση", "Ο καθηγητής του πόθου", "Μάθημα ανατομίας", "Αγανάκτηση" και "Το Ζώο που ξεψυχά". Έχουμε δει και ταινίες που βασίστηκαν σε βιβλία του, όπως το "Αμερικάνικο ειδύλιο" και "Το ανθρώπινο στίγμα". Σαν ταινίες έτσι κι έτσι.  

Τα βιβλία του που διαβάσαμε μας άρεσαν όλα. Φέτες της σύχρονης ζωής στην Αμερική. Άνθρωποι, συχνά εβραϊκής καταγωγής όπως ο Ροθ, όταν αυτοί παλεύουν ανάμεσα στο ύπουλο κι αόρατο βάρος του παρελθόντος που τους δημιουργεί πάσης φύσεως ενοχές και νευρώσεις και σε ότι προσπαθεί μέσα τους να στήσει μια όαση όπου να αξίζει να ζήσεις τη ζωή.

Συγκρούσεις ανάμεσα σε ένα διαρκώς μεγενθυνόμενο ενοχικό εγώ που το ανικανοποίητο είναι το στίγμα του και στους "οι άλλοι γύρω τους", που η ρευστότητα ιδιαίτερα των σεξουαλικών τους επιθυμιών τους διαμορφώνουν πίστες θανάτου.

Καλοστημένες και ενδιαφέρουσες σύγχρονες ιστορίες εξιστορημένες με μία πόζα που σε κερδίζει, συνδυάζοντας, συνήθως πετυχημένα, την αμεσότητα του προφορικού λόγου με μια σκεπτόμενη αλλά χιουμοριστική λογιοσύνη. Μας άρεσε λοιπόν ο Ροθ, αλλά δεν μας σημάδεψε. Φχαριστιόμασταν τα βιβλία του όσο τα διαβάζαμε, αλλά ποτέ δεν μας ξετρέλαναν, ποτέ δεν μας δημιούργησαν την επιθυμία της επιστροφής σ'αυτά, ποτέ δεν έγινε ένας από τους αγαπημένους μας συγγραφείς. Και δεν ξέρουμε για ποιους λόγους συνέβη αυτό, αφού είχε όλα τα φόντα για να συμβεί. Ίσως γιατί αν και βρίσκαμε διάσπαρτα κομμάτια του εαυτού μας στα βιβλία του, παρέμειναν ως τέτοια μέχρι το τέλος.

Το ωραίο όμως είναι πως τα βιβλία του μας γεννούσαν την επιθυμία να γίνουμε φίλοι, να τα λέμε σε ταβερνάκια ιδιαίτερα εκείνα τα χειμωνιάτικα βράδυα που το μέσα μας αγριεύει κι εμείς θολώνουμε. Κι αυτό γιατί μας δημιουργούσε την εντύπωση πως παρόλες τις παραξενιές των ακραίων ηρώων του αυτός ήταν ένας κανονικός προσηνής άνθρωπος, απ'αυτούς που σε γειώνουν δίχως να σε αλλοιώνουν, που έχουν την ικανότητα να απλώνουν το όποιο θέμα αλλά να μην το εξαερώνουν. Και το πιο ουσιαστικό, απ'αυτούς που έχουν καλλιεργήσει την ικανότητα να ακούν και όχι μόνο να αγορεύουν, κάτι που χαρακτηρίζει πολλούς εξ ημών που συχνά νιώθουμε να μην μας χωρά ο κόσμος.

Αν και τα μυθιστορήματά του εξερευνούσαν συχνά την εμπειρία των εβραίων στην Αμερική, ο Ροθ που δήλωνε άθεος, ενοχλείτο με τον χαρακτηρισμό «Αμερικανοεβραίος συγγραφέας». «Δεν πρόκειται για ένα θέμα που με ενδιαφέρει. Ξέρω πολύ καλά τι σημαίνει να είναι κανείς εβραίος και πραγματικά δεν το βρίσκω καθόλου ενδιαφέρον» δήλωνε το 2005 στην εφημερίδα «Guardian», σημειώνοντας «Είμαι Αμερικανός».

Ο πολυβραβευμένος Ροθ μετά από 50 χρόνια συγγραφής αποφάσισε ότι το βιβλίο του με τίτλο «Νέμεσις» του 2010 και με θέμα μια τρομακτική επιδημία πολιομυελίτιδας που ξέσπασε στο Νιούαρκ του Νιού Τζέρσεϊ, όπου και μεγάλωσε, θα ήταν και το τελευταίο του.

Εκτοτε, όπως είχε δηλώσει το 2014 σε συνέντευξή του στο Book Review των New York Times, επιδόθηκε σε μια αναδρομή διαβάζοντας ξανά όλα τα έργα του για να δει, όπως είπε, αν επρόκειτο για χάσιμο χρόνου. Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε ήταν ότι «έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα με ό,τι είχα», επικαλούμενος ουσιαστικά τη φράση που είχε πει ο πρωταθλητής βαρεών βαρών της δεκαετίας '30 και '40, Τζο Λιούις.

Ο Ροθ βραβεύτηκε το 2011 με το Διεθνές βραβείο Μπούκερ για την συνολική προσφορά του στη λογοτεχνία.

10 βιβλία του Φίλιπ Ροθ που αξίζει να διαβάσετε  της Σταυρούλας Παπασπύρου. 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018 16:19
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση