Τετάρτη, 02 Μαΐου 2018 16:30

Ποια παράσταση του Λευτέρη Βογιατζή έμεινε χαραγμένη στη μνήμη σας; 5 θεατράνθρωποι θυμούνται...κι εγώ ως απλός θεατής

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

vogiatzisΟ Λευτέρης Βογιατζής (Αθήνα, 12.10.1944 - 2.5. 2013) σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Παρακολούθησε για δύο χρόνια το Reinhard Seminar στη Βιέννη και τελείωσε τη σχολή Κ. Μιχαηλίδη στην Αθήνα. Για αρκετά χρόνια δίδαξε στην ιδιωτική εκπαίδευση ως καθηγητής Αγγλικών. Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973. Ακολούθησαν συνεργασίες με τον Σπύρο Ευαγγελάτο, και αργότερα με την Έλλη Λαμπέτη. Τα χρόνια αυτά, έπαιξε πολλούς ρόλους του κλασικού κυρίως ρεπερτορίου.

Το 1981 ίδρυσε την Εταιρία Θεάτρου «Η ΣΚΗΝΗ» με τον Βασίλη Παπαβασιλέιου, τη Σμαράγδα Σμυρναίου, την Άννα Κοκκίνου το Δημήτρη Καταλειφό και τον Τάσο Μπαντή, και μετά την αποχώρησή τους το 1988, τη «νέα ΣΚΗΝΗ». Σκηνοθέτησε και έπαιξε σε πολλές παραστάσεις, ενώ το 1989 ιδρύει το Εργαστήριο Αρχαίου Δράματος με τον Σπύρο Σακκά, τον φιλόλογο Γ. Λεντάκη και τον ζωγράφο Αλέκο Λεβίδη, στην αρχή της ενασχόλησής του με το αρχαίο ελληνικό δράμα, σκηνοθετώντας την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή σε μετάφραση του ποιητή Νίκου Παναγιωτόπουλου. Ακολούθησαν επιτυχημένες παραστάσεις, όπως τα «Με δύναμη από την Κηφισιά», ο «Μισάνθρωπος», «Ελένη», «Η νύχτα της Κουκουβάγιας», οι «Πέρσες», «Τέφρα και σκιά», «Καθαροί, πια» και άλλες μεγάλες θεατρικές επιτυχίες με κύκνειο άσμα του τον Αμφιτρύωνα του Μολιέρου στο Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, τον Αύγουστο του 2012. Στον κινηματογράφο πρωταγωνίστησε σχεδόν αποκλειστικά στις ταινίες του Νίκου Παναγιωτόπουλου, με τον οποίο τον συνέδεε μεγάλη φιλία.

Πατώντας  lifo.gr  θα σας εμφανιστεί το άρθρο με τους 5 καλλιτέχνες ( Όλια Λαζαρίδου, Ρούλα Πατεράκη, Δημήτρης Καραντζάς, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος και Δημήτρης Δημητριάδης ) να μιλούν για το έργο εκείνο που τους σημάδεψε. 

Εμείς είχαμε δει αρκετά έργα του και πάντα νιώθαμε τυχεροί. Το έργο που ακόμα παίζει μέσα μας η αίσθηση της ταραχής που μας προκάλεσε είναι ο "Μισάνθρωπος" του Μολιέρου. Ήμουν στην ασφάλεια της καρέκλας μου ένας τρελλαμένος πάνω στη σκηνή κάνοντας κόντρα ρελάνς στον Μισάνθρωπο από τα ακόμα πιο άγρια της μισανθρωπίας, όλα αυτά που στην πραγματική ζωή μου διοχετευόντουσαν (από τι;) σε κρυμμένα ορυχεία. Θυμάμαι επίσης τι ωραία που ένιωσα  όταν στο διάλειμμα του "Καθαροί πια" της Σάρον Κέιν, φύγαμε τρέχοντας από την παράσταση. Τέλος στο "Με δύναμη από την Κηφισιά" των Κεχαΐδη - Χαβιαρά, ένιωσα έντονα την επιθυμία να έπαιζα έναν από τους τρεις γυναικείους ρόλου σαν εκείνο τον άντρα που κάθε γυναίκα κρύβει μέσα της. Όσο για ταινία, ακόμα και σήμερα έχω την επιθυμία να παίξω το ρόλο του στο "Αθήνα Κωνσταντινούπολη" του Νίκου Παναγιωτόπουλου, ένα ρόλο που κάποια άνυδρα απογεύματα τον παίζω στο μυαλό μου.

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 04 Μαΐου 2018 08:52
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση