Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017 10:57

Έτρεχα βιαστικά όλο λαχτάρα κάτω... της Όλιας Λαζαρίδου από το fb

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Θα προσπαθήσω να περιγράψω ένα αίσθημα, που δύσκολα περιγράφεται, αλλά που αν ήμουν ο Λέοναρντ Κόεν ίσως  να μπορούσε να γίνει τραγούδι.

Τον εσωτερικό μου χώρο, τον έχει καταλάβει κυρίως ξαπλωμένο φαρδιά πλατιά το εγώ.

Έχει τα χούγια του.

Κρίνει, αμύνεται, θίγεται, διεκδικεί.

Κούραση. Μεγάλη.

Όταν καμμιά φορά - σπάνια - αποκοιμιέται, κάτι άλλο ανοίγει.

 

 

Ένα καμίνι, κάτι άπειρο, που όλα τα χωράει όλα τα αγαπάει όλα τα εννοεί κι ας μη τα καταλαβαίνει.

Μια θάλασσα φλεγόμενη.

Λαχταράς να σε καταπιεί όλον, αλλά είναι μόνο για μια στιγμή.

Και μετά ξαναρχίζει το μαγγανοπήγαδο.

 

Κάποτε έβλεπα συχνά ένα όνειρο. Ήμουν σ'ένα πολυσύχναστο δρόμο λέει, στο Μοναστηράκι - στην Πανδρόσου ας πούμε - κι έβλεπα ξαφνικά ένα ενοικιάζεται. Ένα παλιό σπίτι, μια μεγάλη ξύλινη σκάλα, ανέβαινα, άνοιγα και ήταν ένα υπέροχο δωμάτιο που εντελώς αναπάντεχα από το μπαλκόνι έβλεπες μόνο θάλασσα. Τόσο κοντά που καδράριζε όλο το πλαίσιο.Την άκουγες σχεδόν. Έτρεχα βιαστικά όλο λαχτάρα κάτω κι ο ιδιοκτήτης μου έλεγε "δυστυχώς νοικιάστηκε".

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017 19:17
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Τελευταία άρθρα από τον/την Λάκης Ιγνατιάδης

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση