Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013 16:59

Κάποιες παρατηρήσεις ενός εξωσχολικού για μερικές ορατές πλευρές της εκπαίδευσης

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Με απόφαση του υπουργείου Παιδείας θα αυξηθεί από την επόμενο σχολικό έτος το ωράριο των καθηγητών κατά δύο ώρες. Στο ίδιο νομοσχέδιο δίνεται το δικαίωμα στην υπηρεσία να προβαίνει σε υποχρεωτικές μεταθέσεις.

 

Επίσης σχεδιάζονται συγχωνεύσεις τάξεων και σχολικών μονάδων και καθορίζεται να είναι τριάντα ο αριθμός των μαθητών ανά τμήμα. Μία άλλη απόφαση, σ'αυτό το κλίμα που πιο πολύ είναι περικοπές παρά συμμάζευμα, είναι το κόψιμο κάποιων ειδικοτήτων. Εφ’όσον όλα αυτά εφαρμοστούν θα έχουν σαν συνέπεια τα επόμενα δύο χρόνια γύρω στις 10 χιλ. μόνιμοι εκπαιδευτικοί να μετακινηθούν αναγκαστικά και μάλιστα ένα μέρος αυτών μακριά από τον τόπο κατοικίας τους και γύρω στις 10 χιλ. αναπληρωτές να μην ξαναδιοριστούν. Υπάρχει και ο ορατός κίνδυνος να απολυθούν γύρω στις 5 χιλ. εκπαιδευτικοί των οποίων θα έχει καταργηθεί η οργανική τους θέση. Απ’ότι φαίνεται μαύρα είναι τα μαντάτα για τον χώρο της Α’βαθμιας και Β’βαθμιας εκπαίδευσης. Οι αγώνες με σαφή αιτήματα, καλή προετοιμασία και οργάνωση και καλά επεξεργασμένες προτάσεις φαίνεται πως για μια άλλη φορά είναι η τελευταία άμυνα του κλάδου των εκπαιδευτικών. Γενικά σα χώρα είμαστε σε μια πολύ δύσκολη περίοδο κι αυτή η δυσκολία εκφράζεται με τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση στον χώρο της παιδείας. Μέτρα των οποίων το στίγμα είναι το ρίξιμο του κοστολογίου και η ισχυροποιήση την ιεραρχίας της, συγκεντροποιώντας το διοικητικό της μηχανισμό. Ακόμα και πριν να παρθούν αυτά τα μέτρα υπήρχε στα σχολεία μια πτώση ηθικού και κυριαρχούσε μια μίζερη διάθεση.

Σε μια έρευνα που πραγματοποίησε ο ερευνητής Χ.Κάτσικας πριν μερικούς μήνες, διαπιστώθηκε το αναμενόμενο, πως δηλαδή το κλίμα στα περισσότερα σχολεία είναι βαρύ. Και αυτό έβγαινε κι από τους καθηγητές, αλλά και από τους μαθητές κι όχι μόνο από παιδιά από οικογένειες ανέργων. Συχνά ακούμε αυτά τα δύο τελευταία χρόνια, ιδιάιτερα τους καθηγητές του Λυκείου, να μιλούν για την αυξανόμενη αδιαφορία των μαθητών, που λόγω κρίσης και μεγάλης ανεργίας έχουν χάσει το εξωτερικό κίνητρο για να μελετούν. Έτσι μας φάνηκαν πολύ φυσιολογικά τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας. Μερικά χαρακτηριστκά σημεία της είναι τα εξής:

Από τη σκοτεινή πλευρά των αρνητικών συναισθημάτων έχουμε τα εξής αποτελέσματα: Έλλειψη ενθουσιασμού και προσδοκιών 68%, Απογοήτευση 61%, Πίεση 46%, Εξουθένωση 45%, Αναποτελεσματικότητα 41%, Απόγνωση 39%.

Από την φωτεινή πλευρά των θετικών συναισθημάτων έχουμε: Αποτελεσματικότητα 10%, Δημιουργία 8%, Ολοκλήρωση 7%, Ευχαρίστηση –χαρά 7%.

Σε μια προσπάθεια να ανιχνευτούν ποιοι παράγοντες δημιουργούν στους εκπαιδευτικούς αυτήν την εξουθένωση και τη δημιουργία άγχους, οι απαντήσεις έδειξαν πως κατά 93% αιτία είναι οι νέες ρυθμίσεις του υπουργείου Παιδείας, κατά 91% ο χαμηλός μισθός, κατά 90% η εγκατάλειψη από την πολιτεία, κατά 87% η οργανωτική και διοικητική δομή του σχολείου, κατά 78% η ανασφάλεια, κατά 52% τα αναλυτικά προγράμματα και τα βιβλία, κατά 51% η αδιαφορία των μαθητών, κατά 48% ο υπερβολικός φόρτος εργασίας και στο ίδιο ποσοστό ο αυταρχισμός της διοίκησης, κατά 45% το επίπεδο των μαθητών, κατά 42% η έλλειψη ευκαιριών για επιμόρφωση, και κατά 29% η έλλειψη  συλλογικότητας στο επίπεδο της σχολικής τους μονάδας.

Όλα αυτά τα βασικά που σχετίζονται με το διδακτικό προσωπικό, είναι πολύ σημαντικό να αναλυθούν και να μελετηθούν εξαντλητικά. Διότι πρέπει να αντιμετωπιστούν μιας και η ποιότητα της εκπαίδευσης βεβαίως κι εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, ανάμεσα στους οποίους όμως η δουλειά των λειτουργών της έχει αυξημένο βάρος. 

Ο στόχος αυτός της μελέτης θα έχει νόημα αν είναι να διαμορφωθούν, προπάντων από τη μεριά των εκπαιδευτικών, προτάσεις και σχέδια από αυτά που θα μπορούν να υλοποιούν αντιλήψεις και νοοτροπίες τέτοιες, που ενώ δεν θα παραγνωρίζουν πως χωρίς το μόχθο τίποτα δεν γίνεται, εντούτοις γνωρίζουμε πως πολλά πράγματα στην διαδικασία της μάθησης μπορεί να είναι και πιο ουσιαστικά και πιο αποτελεσματικά και πιο ευφρόσυνα. Σ’αυτήν την προοπτική έχει σημασία να διερευνηθούν οι καθηγητές εκείνοι που έχουν θετικά συναισθήματα από την εργασία τους στα σχολεία της πατρίδας μας. Ίσως κάποια από τα στοιχεία που θα προκύψουν, βοηθήσουν υπουργείο και εκπαιδευτικούς για να δώσουν έμφαση σε όσα στοιχεία και στάσεις βρεθούν να παίζουν ένα ξεχωριστό θετικό ρόλο. Τότε το επόμενο βήμα είναι το αυτονόητο. Δηλαδή, με παρεμβάσεις και μέτρα που θα παρθούν να βοηθηθεί το εκπαιδευτικό προσωπικό σε μια προσπάθεια να κάνει καλύτερα την καθημερινή του εργασία μέσα στις τάξεις.

Είναι γεγονός πως τα πράγματα στη χώρα μας βαραίνουν παντού και σκουραίνουν πολύ. Στα σχολεία αυτό το βάρος πολλαπλασιάζεται εξ αιτίας της πολύπλευρης αλληλοεπίδρασης ανθρώπων με έναν ιδιαίτερα δύσκολο στόχο, τη μάθηση. Όμως ταυτόχρονα εκεί βρίσκεται και η ελπίδα. Είναι η ίδια η ανθρώπινη παρουσία που μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην άρση των αδιεξόδων, επινοώντας στρατηγικές και μεθόδους, παιδαγωγικές και διδακτικές, που θα κάνουν τα πράγματα μέσα στις τάξεις και για όλο το φάσμα των μαθητών, πιο ενδιαφέροντα και ελκυστικά. Έτσι έχει νόημα να διαδίδονται προσεγγίσεις, ιδέες , προγράμματα και μέθοδοι που δοκιμάστηκαν σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης και είχαν κάποια θετικά αποτελέσματα. Η  πλατειά ενημέρωση, οι συζητήσεις, οι πειραματικές προσπάθειες, οι πολλαπλές συνεργασίες, τα μαθήματα αλληλοβοήθειας, τα σεμινάρια, η κριτική και η αυτοκριτική, είναι κάποιες από εκείνες τις δράσεις και στάσεις που μπορούν να ανορθρώσουν έστω και λίγο το πεσμένο ηθικό των εκπαιδευτικών. Και όλα αυτά βρίσκουν έδαφος να αναπτυχθούν αν τον τόνο τον δίνουν τα ανοιχτά μυαλά, τα πλούσια ερεθίσματα και οι δημοκρατικές ευαισθησίες. Αυτά το ξέρουμε σίγουρα πως συντείνουν στη διέγερση της επιθυμίας για προσφορά και παραγωγή έργου. Είναι μεγάλη ανάγκη όμως να συμβεί κάτι τέτοιο τώρα, διότι με καθηγητές ζόμπι, τα σχολεία που εδώ και χρόνια έχουν πάρει την κάτω βόλτα, πολύ γρήγορα ζόμπι θα γίνουν κι αυτά. Νεκρά σχολεία όμως στην πράξη σημαίνει κάτι που όλοι το διαισθανόμαστε κι ευκαιρία είναι να το πούμε. Σημαίνει λοιπόν, μια κοινωνία όπου οι ζωντανοί άνθρωποι θα δυσκολεύονται όλο και πιο πολύ να βρίσκουν μια θέση σ'αυτήν.

Σ’αυτήν τη λογική βρήκαμε κάποια στοιχεία μίας ενδιαφέρουσα ιδέας που αφορά σε ένα πρόγραμμα που εφαρμόστηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’90 στο Μπρόνξ και που είχε καλά αποτελέσματα. Ένα άρθρο από τον The Εconomist το παρουσιάζει σε αδρές γραμμές. Είναι μια νύξη που πιστεύουμε πως βοηθάει. Τίτλος αυτού του άρθρου είναι: " Η ευφυΐα δεν είναι ο πιο κρίσμος παράγοντας επιτυχίας". Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί.

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2013 17:14
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Τελευταία άρθρα από τον/την Λάκης Ιγνατιάδης

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση