Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013 19:28

Γερμανικές αποζημιώσεις ...κι εμείς

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ένα θέμα που ανακινείται αυτό το διάστημα, ελπίζουμε όχι για να το «κάψουν». Πρόσφατα, στην ελληνική Βουλή, «κυβέρνηση και αντιπολίτευση συμφώνησαν πως το ζήτημα παραμένει ανοιχτό και θα ακολουθήσουν όλες οι απαιτούμενες ενέργειες με προσεκτικά βήματα.»

 

 

Επίκαιρη επερώτηση κατέθεσε ο Μανώλης Γλέζος. Παρευρίσκονταν επιζώντες αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και συγγενείς τους. Βουλευτές κατέθεσαν ιστορίες από τους μαρτυρικούς τόπους καταγωγής τους, όπως το Δίστομο, τα Καλάβρυτα, κ.λπ).

Ο Μανώλης Γλέζος υποστήριξε ότι «Το θέμα είναι ηθικό, όχι οικονομικό».

 

Αφήνουμε έξω από τη δική μας παρουσίαση τις απόψεις που εξέφρασαν τα κόμματα, πέραν της απούσας Χρυσής Αυγής. Δεν είναι στόχος μας το ρεπορτάζ. Εμείς θέλουμε να παρουσιάσουμε συνοπτικά το εθνικό αυτό ζήτημα, ώστε να γίνει κατανοητό σε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο. Πρωτίστως, να γίνει γνωστό στις διαστάσεις που του πρέπουν.

 

Παραθέτουμε κάποια από τα λόγια του Μανώλη Γλέζου στην επίκαιρη επερώτησή του: «Δεν ζητώ από τον γερμανικό λαό να πληρώσει. Ζητάμε να πληρώσουν οι εταιρείες που θησαύρισαν στη διάρκεια του πολέμου και το γερμανικό Δημόσιο που φορολογεί περισσότερο τους πολίτες του».

Έκλεισε την ομιλία του λέγοντας: «Το καθήκον μας είναι, παραμερίζοντας οποιεσδήποτε κομματικές διαφορές, να συστρατευτούμε στην υπεράσπιση της ιστορίας μας και να μην παραιτηθούμε από έναν αγώνα που είναι πάνω απ’ όλα ηθικός».

 

Έχουμε έντονους φόβους, μήπως το θέμα ανακινείται – αυτή τη χρονική στιγμή – για εσωτερική κατανάλωση, όπως συνηθίζεται. Και, μέχρι εδώ, καλώς. Μαθημένα τα βουνά από τα χιόνια…. Μήπως, όμως, οδηγηθούμε και στην οριστική «λύση» του με τη μέθοδο του «καψίματος»;

 

Σε συνέντευξη που είχε δώσει ο Μανώλης Γλέζος στο tvxs και στην Κρυσταλία Πατούλη, υποστήριζε: «Έχω πει επανειλημμένως ότι αυτή η υπόθεση του χρέους της Γερμανίας προς την Ελλάδα, πρέπει να περάσει στα χέρια του ελληνικού λαού. Πρέπει να δημιουργηθούν οργανώσεις σε ολόκληρη την Ελλάδα, οι οποίες θα διεκδικούν το δίκαιο. Αυτό που δικαιούμαστε. Δεν ζητάμε τίποτα παραπάνω από το δίκαιό μας. Δεν επαιτούμε. Απαιτούμε και αξιώνουμε να μας δώσουν οι Γερμανοί αυτά που μας οφείλουνε, και που τα έχουν δώσει σε όλα τα άλλα κράτη εκτός από την Ελλάδα!»

 

Κάνει και κάποιες διευκρινίσεις για το χρέος της Γερμανίας προς την Ελλάδα κατηγοριοποιώντας το. Όπως υποστηρίζει, «Οι οφειλές τις Γερμανίας προς την Ελλάδα, είναι δύο κατηγοριών: Οφειλές προς το Δημόσιο, τις οποίες ονομάζει «επανορθώσεις» και οι οποίες δημιουργήθηκαν από τη στιγμή που η Γερμανία επενέβη στην οικονομία της χώρας μας, και άρπαξε, λήστεψε, και στην ουσία την κατέστρεψε. Αναγνωρίζει και τις οφειλές προς τους πολίτες, τις οποίες ορίζει ως «αποζημιώσεις προς τους πολίτες».

 

Ας παρουσιάσουμε το χρέος της Γερμανίας προς την Ελλάδα, σε σημερινή αξία:

 

α. Χρέος 108,43 δισ. ευρώ χωρίς τους τόκους λόγω των καταστροφών που προκάλεσε στις υποδομές της Ελλάδας στην Κατοχή. Το ύψος της συγκεκριμένης οφειλής αποτιμήθηκε το έτος 1946, από τη Διασυμμαχική Επιτροπή στο Παρίσι, σε 7,1 δισεκατομμύρια δολάρια, αγοραστικής αξίας έτους 1938.

β. 54 δισ. ευρώ χωρίς τους τόκους. Πρόκειται για το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο. Μόλις τελείωσε ο πόλεμος, η Γερμανία αναγνώρισε το δάνειο και το ποσό υπολογίζεται στα 3,5 δισ. δολάρια, αγοραστικής αξίας έτους 1938.

γ. αποζημιώσεις στους συγγενείς των θυμάτων, ανυπολόγιστης οικονομικής – αλλά κυρίως ηθικής αξίας.

δ. το τελευταίο χρέος δεν είναι αίτημα αποζημίωσης. Είναι εθνικό αίτημα επιστροφής των κλεμμένων αρχαιολογικών θησαυρών που ανήκουν στον ελληνικό λαό.

 

Παραθέτουμε αποσπάσματα από τη συνέντευξη του Μανώλη Γλέζου, για όσους θέλουν να μάθουν περισσότερες λεπτομέρειες από έναν άνθρωπο που το έχει ψάξει το θέμα και το γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα.

 

Τα μέτρα, λοιπόν, που πήρε τότε η κυβέρνηση της Γερμανίας, ο κατοχικός στρατός, είναι τα εξής:

  1.  
  2. 1.Το 51% όλων των μετοχών, όλων των κρατικών επιχειρήσεων (των λεγόμενων ΔΕΚΟ) και όλων των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων, εμπορικών και βιομηχανικών και όλων των τραπεζών, αμέσως πέρασαν στα χέρια των Γερμανών.
  3. 2.Το 10% της αγροτικής παραγωγής υποχρεωτικά πέρασε στα χέρια τους, χωρίς κανένα αντάλλαγμα.
  4. 3.Υπήρχε μία διάταξη της Χάγης, που έλεγε ότι ο λαός μιας χώρας ο οποίος έχει κατακτηθεί, υποχρεούται να διαθρέψει τον στρατό κατοχής. Το 1907, όμως, ύστερα από επεμβάσεις ανθρωπιστικών οργανώσεων, τέθηκε μία ακροτελεύτια φράση, η οποία έλεγε: «Εάν δύναται». Δηλαδή, να τους διατρέφει, αλλά, εάν δύναται! Το εκστρατευτικό σώμα της στρατιάς του Βίλχεμ Φον Λιστ που κατέκτησε τη χώρα, το αποτελούσαν 500.000 στρατός. Ακολούθησαν και 250.000 του στρατού της Ιταλίας που ήταν στην Αλβανία, οπότε σύνολο ήταν 750.000. Ακολούθησε και το πρώτο σώμα στρατού της Βουλγαρίας, που ήταν 60.000, και φτάνουμε στο σύνολο 810.000 στρατού! Ήταν δυνατόν ο ελληνικός λαός να διαθρέψει 810.000 στρατό; Και επιπλέον, όλων αυτών, υποχρεώθηκε μόνο η Ελλάδα, κατ’ εξαίρεση όλων των άλλων εθνών που είχαν κατακτήσει οι Γερμανοί, να διατρέφει και το εκστρατευτικό σώμα της Γερμανίας που πολεμούσε στην Αφρική (για το οποίο αγνοώ τον ακριβή αριθμό του). Άρα, δεν μπορούσε να πληρώσει αυτή την υποχρέωση. Δεν ήταν δυνατόν. Και γι’ αυτό οι Γερμανοί, που ήταν πάντοτε νομότυποι και ήθελαν να είναι εντάξει με τους νόμους της Χάγης, άρα και με το «εάν δύναται», έκαναν (μαζί με τους Ιταλούς, βέβαια) τον εξής… λογαριασμό: Ό,τι είναι παραπάνω (κάτι που οι ίδιοι το καθόριζαν) από το «εάν δύναται», μετατρέπεται σε δάνειο της Ελλάδας, προς τη Γερμανία και την Ιταλία. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, δημιουργήθηκε και το αναγκαστικό δάνειο.

 

Αυτό ήταν, λοιπόν, και το αναγκαστικό δάνειο, όπως το περιέγραψε ο Μανώλης Γλέζος. Και συνεχίζει, αποτυπώνοντας με εικόνες την έκταση αυτού του αναγκαστικού δανείου.

  1.  
  2. 1.Όλοι οι Γερμανοί στρατιώτες ήταν εφοδιασμένοι με το πλαστό κατοχικό χαρτονόμισμα, το οποίο, συνήθως, ήταν πενηντάρικο. Με αυτό το πενηντάρικο έτρωγαν στα εστιατόρια, πήγαιναν στα καφενεία, αγόραζαν ό,τι ήθελαν από τα περίπτερα, έμπαιναν γενικά στα καταστήματα, αγόραζαν και πλήρωναν με αυτά τα «λεφτά». Οι Έλληνες, λοιπόν, δεν καταλάβαιναν τι έγραφαν τα γοτθικά γράμματα, έβλεπαν μόνο τον αριθμό «50» και καταλάβαιναν ότι είναι ένα πενηντάρικο. Την άλλη μέρα που πήγαν στις Τράπεζες για να εισπράξουν την αντιστοιχία του σε δραχμές, το πήραν οι υπάλληλοι της Τράπεζας, και ανέλαβαν τα ανώτερα κλιμάκια, για να δουν τι είναι ακριβώς αυτό το χαρτονόμισμα, δηλαδή, τι αντιπροσωπεύει. Τους είχαν πει, τότε, απ’ ό,τι θυμάμαι, ότι ένα μάρκο αντιστοιχούσε σε μία δραχμή. Εξέτασαν, λοιπόν, το τραπεζογραμμάτιο για να δούνε ποια τράπεζα το έχει εκδώσει. Έγραφε επάνω, ότι το έχει εκδώσει η Reichs Credit Kassensheine, ένα κρατικοπιστωτικό ίδρυμα. Ανοίξανε, λοιπόν, τον κατάλογο των τραπεζών, και δεν αναφερότανε στον κατάλογο των τραπεζών το Reichs Credit Kassensheine, δηλαδή, αυτό το συγκεκριμένο κρατικοπιστωτικό ίδρυμα. Επίσης, ούτε υπογραφή υπουργού οικονομικών υπήρχε, αλλά ούτε και υπογραφή του τραπεζίτη που εξέδωσε αυτό το τραπεζογραμμάτιο. Υπήρχε μονάχα ένας κόκκινος αριθμός, ο οποίος ήταν ο αύξων αριθμός του συγκεκριμένου τραπεζογραμματίου.

 

Και σ’ αυτά, να προσθέσουμε τις συναλλαγές των Γερμανών με το πλαστό χαρτονόμισμα, οι οποίοι ζητούσαν και ρέστα σε κανονικές ελληνικές δραχμές. Αυτό, σήμερα, θεωρείται κλοπή. Τότε ήταν διαφορετικά τα δεδομένα;

  1. 2.Επίσης: έλιωσαν όλα τα μεταλλικά νομίσματα που βρήκαν και αντ’ αυτών μας έδωσαν 109 χρυσές λίρες Αγγλίας. Όταν η κατοχική Κυβέρνηση παραπονέθηκε και ζήτησε να αποσυρθεί το πλαστό χαρτονόμισμα, οι Γερμανοί ζήτησαν να το «αγοράσουμε» έναντι του ποσού των 530.000 χρυσών λιρών Αγγλίας.
  2. 3.Πέρα από αυτά, βέβαια, υπήρχαν και οι επιτάξεις, σε ακίνητη και κινητή περιουσία των Ελλήνων.

Και προχωρώ με τις άλλες οφειλές, προς τους πολίτες:

Δηλαδή, για τις κατασχέσεις και για τις καταστροφές που έχουν υποστεί, όπως και για τα θύματα των ολοκαυτωμάτων. Αυτές είναι οι αποζημιώσεις στα θύματα. Αυτή η ορολογία χρησιμοποιείται.

Όπως είναι γνωστό, με την τελευταία απόφαση του δικαστηρίου της Χάγης, που δεν μπαίνει στην ουσία του θέματος, και αφήνει το ζήτημα να το λύσουν με διακρατικές συμφωνίες τα εμπλεκόμενα στις υποθέσεις αυτές κράτη, το θέμα είναι πολιτικό. Και φυσικά τίποτα δεν μας έχει δώσει!»

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013 20:42

Σχόλια   

0 # X.K.K. 27-04-2013 08:16
Οι νεο-Καλαβρυτινοί δεν πρέπει "αγωνίζονται" για να εξαργυρώσουν το αίμα των νεκρών
της λάκκας του Καππή με χρήματα, με ΕΥΡΩ! ΚΡΙΜΑ! Με τα χρήμα δεν φέρνεις πίσω τους αδικοχαμένους (δύο θείοι μου) ούτε τους 8 πίνακες ζωγραφικής του πατέρα μου, που κάηκαν ή αρπάχτηκαν απ τους ναζί παράφρονες,ούτε το καμένο σπίτι και την κινητή περιουσία της γιαγιάς μου Χαρίκλειας, ούτε την ψυχική ηρεμία όσων μεγάλωσαν από τότε με μαυρισμένη ψυχή. Το μόνο που σώθηκε, λίγο καμένο, ήταν ένα άδειο μπαούλο που πριν μερικά χρόνια δώρισα στο Δ.Μ.Κ.Ο. Πολλά πρέπει να κάνουν οι απόγονοι των ναζί όπως έχω ξαναγράψει, και στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο κόσμο που δεινοπάθησε τότε. Αν ποτέ δοθούν αποζημιώσεις θα πρέπει να διατεθούν μόνο για καθαρά φιλανθρωπικούς σκοπούς και όχι για πλουτισμό δικό μας. Χρήστος Κ.Κουτσουρής
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση