Κυριακή, 07 Απριλίου 2013 19:28

Ως πότε θα μας καθηλώνουν τ' ακούνητα κι αμίλητα στρατιωτάκια που κουβαλάμε στην ψυχή μας;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

 

Εκπομπές στην τηλεόραση, που εκτός από ενημέρωση προσπαθούν να αρθρώσουν και μια κάποια άποψη, παρουσάζουν τελευταίως μία άνοδο του ποσοστού τους τηλεθέασης. Στο κοινό που στήνεται για να τις παρακολουθήσει, το μεγαλύτερο μερίδιο το έχει αυτό που η ηλικία του είναι πάνω από 45 ετών.

 

 

Ακόμα και αν οι παρουσιαστές τους είναι αμφιλεγόμενα πρόσωπα, εν τούτοις εξαιτίας των αξιόλογων προσκεκλημένων, τον ευπρεπή τρόπο που διεξάγεται η συζήτηση και του πλουραλισμού των απόψεων, καθώς και των θεμάτων τους που φαίνεται να ενδιαφέρουν τον πολύ κόσμο, καταφέρνουν να προσελκύουν ένα μεγαλύτερο κοινό από το αναμενόμενο.

Τον τελευταίο μήνα εκπομπές με θέματα όπως τα ελληνικά πετρέλαια, η προστασία των καταθέσεων, το τι συμβαίνει με τον χρυσό στις Σκουριές, ή οι απολύσεις στο δημόσιο, κατάφεραν να κερδίσουν αξιόλογα ποσοστά τηλεθέασης. Ταυτόχρονα καταγράφηκε και μία αύξηση της παρακολούθησης των δελτίων ειδήσεων, που όλοι ξέρουμε από πρώτο χέρι πόσο ελεγχόμενα και κατευθυνόμενα είναι. Ίσως αυτή η στάση του κοινού να είναι εντελώς συγκυριακή, αλλά ίσως σιγά σιγά να δημιουργείται ένα ρεύμα που αναζητεί τις βασικές πληροφορίες για το τι συμβαίνει στη χώρα μας, τις πολιτικές που προωθούνται και να μένει εις αναζήτηση η κριτική αυτών των κινήσεων. 

Αυτό πάντως που είναι ολοφάνερο σαν πολιτική γραμμή που πλασσάρουν οι υποστηριχτές της κυβέρνησης είναι πως οι επιλογές είναι μεν οδυνηρές για τον πολύ κόσμο, αλλά τι να κάνουμε πατριώτες, τελικά είναι μονόδρομος. Η αντιδημοφιλία της τρόικας δεν σημαίνει αυτομάτως πως μας έχει προκύψει και μία άλλη πολιτική πρόταση, εξαιρετικά σαφής και τόσο συγκροτημένη, ώστε εκ της δυναμικής της να προκαλεί αναταράξεις στο πολιτικό σκηνικό, πέρα από αυτές που καταγράφηκαν στις τελευταίες εκλογές. Έτσι αυτό που είναι διάχυτο παντού, ως αίσθημα και στάση του κόσμου, είναι μία παραλυτική ηττοπάθεια, που ακόμα και σ'αυτούς που συμμερίζονται τις κυβερνητικές επιλογές, είναι εμφανής. Ίσως ένας επιπλέον λόγος αυτής της αδράνειας, να είναι η κυριαρχία της λαμογιάς και στα λαϊκά στρώματα, πάνω από τριάντα χρόνια τώρα και η εξ αυτής αγκύλωση. Μία εξέλιξη αυτής της χρόνιας παθογένειας και στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να είναι εκείνη η παιδική λογική όπου όλα πρέπει να έχουν ως μέτρο σύγκρισης αυτούς που βρίσκονται στη χειρότερη θέση, διότι καλά να πάθουν. Και τέλος δεν είναι φυσικό να αναρωτηθεί ο τυχαίος που διαθέτει λίγο μυαλό, αν είναι δυνατόν οι άνθρωποι και οι ομάδες που μας οδήγησαν στην καταστροφή να μας "σώσουν" κιόλας. Αλλά αυτούς διαλέξαμε, οπότε δεν έχουμε όλοι ένα μερίδιο ευθύνης; Στη δημοκρατία εξάλλου πάντα υπάρχει η επόμενη φορά για να διορθωθούν τα όποια λάθη.

Το μόνο επί του παρόντος αισιόδοξο σημάδι, πέρα από τα διάσπαρτα και ποικιλόμορφα κινήματα αλληλεγγύης κι αλληλοβοήθειας, είναι όπως προείπαμε η έστω και τηλεοπτική άνοδος τους ενδιαφέροντος μιας μερίδας του κόσμου για τα κοινά. Αλλά στην κατάσταση που είμαστε η αναζήτηση γνώσεων, απόψεων και σκέψεων, η συμμετοχή σε πρόχειρες κουβέντες και οργανωμένες συζητήσεις, προφανώς είναι καλά σημάδια και δυνητικά μάλλον θα παίξουν ένα ρόλο στις αποφάσεις των εμπλεκομένων. Η μεγάλη απουσία όμως είναι εκείνο τό όραμα που θα μετουσιώνεται σε μια πολιτική πρόταση ικανή να ενεργοποιήσει το κόσμο σε πρωτοβουλίες κοινωνικές και πολιτικές. Τέτοιες που θα αλλάζουν την προοπτική των πραγμάτων, αλλάζοντας ταυτόχρονα τη συνείδηση και τις σχέσεις όσων συμμετέχουν. Κι αυτό μπορεί να συμβεί ή αν η κυβέρνηση καταφέρει να δίνει λογικές, αισιόδοξες και δικές της πειστικές απαντήσεις στην κατεύθυνση ότι τα πράγματα είναι αντιμετωπίσιμα και υπέρ του λαϊκού παράγοντα, ή αν η αντιπολίτευση προβάλλει ένα κυβερνητικό πρόγραμμα που θα πείσει τα πλατειά στρώματα της κοινωνίας, που τώρα υποφέρουν, ότι τα πράγματα δημοκρατικά μπορούν και να βελτιωθούν υπέρ τους και σύντομα.

Αυτό όμως που είναι ακατανόητο στη φάση αυτή, είναι η παραληματική εμμονή της ηγεσίας του ΚΚΕ, που εν όψει του 19ου συνεδρίου του, απορρίπτει ως καιροσκοπική τη συγκρότηση ενός Αντι- Μονοπωλιακού και Αντι - Ιμπεριαλιστκού Δημοκρατικού Μετώπου. Αυτού, που σύμφωνα με τους υποστηριχτές του - αυτούς δηλαδή που διαφωνούν με τις επίσημες θέσεις - οδηγεί και σε πολιτικές συμμαχίες και αφήνει περιθώρια για συμμετοχή του κόμματος σε κυβέρνηση της Αριστεράς. Αντί αυτής λοιπόν της επιλογής, η ηγεσία του ΚΚΕ προωθεί τη Λαϊκή Συμμαχία, μία πολιτική που εφαρμόζει στην πράξη το ΚΚΕ τις τελευταίες δεκαετίες και που εκ των πραγμάτων δεν επιτρέπει καμία συμμαχία. Αυτή, που μέσα στην κατάρρευση του δικομματισμού στις τελευταίες εκλογές, όχι μόνο δεν επέτρεψε στο ΚΚΕ να αποκομίσει κάποια κέρδη, αλλά το οδήγησε στο να χάσει σχεδόν τους μισούς ψηφοφόρους του.

Θα ήμασταν σε καλή φάση, αν παρόλο την κρίση, υπήρχε τουλάχιστον μια διαθεσιμότητα του κόσμου για συμμετοχή σε κινήσεις και δράσεις που θα είχαν ως ζητούμενο την ικανοποίηση των βασικών του αναγκών, με έναν τέτοιο συνολικό τρόπο ώστε να προέκυπτε διέξοδος στα αδιέξοδα. Αυτά που δημιουργεί οι πολιτικές που επιβάλλει με άκαμπτο τρόπο το Γερμανικό κεφάλαιο, τα γερμανικά συμφέροντα. Όμως αν όντως κάποιος προβληματισμός αρχίζει να κερδίζει πόντους στην αγκυλωμένη λαϊκή ψυχοσύνθεση, τότε ίσως αυτός αρχίζει να προκαλεί μια παραγωγή ενέργειας. Τέτοιας που θα μετασχηματίζεται σε στόχους, έστω και ρεαλιστικούς και θα οδηγεί σε πολιτική δράση που θα ξεφεύγει από τα καθιερωμένα. Αυτή από μόνη της μπορεί του ν'ανεβάζει το ηθικό και να διασπείρει νότες αισιοδοξίας ικανής να δημοιουργήσει ένα αίσθημα εμπιστοσύνης στις δυνάμεις του κόσμου. Όλα αυτές, οι κάπως αόριστες και συνηθισμένες σκέψεις, είναι στοιχεία ενός καλού σεναρίου. Αυτού που είναι και το πιο δύσκολο να μας προκύψει. Ίσως γιατί είμαστε πιασμένοι στο δόκανο μιας πραγματικότητας που μας έχει πλάσει καθ'εικόνα της κι ομοίωσή της. Το ξέρουμε όλοι πως η σύλληψη ενός άλλου κόσμου, έτσι ώστε αυτή να προκαλεί άλλες πράξεις, είναι πάντα τόσο δύσκολο να συμβεί όσο το ν'ανατείλλει ο ήλιος από τη δύση. Όχι φυσικά στην πραγματικότητα, αλλά στη φαντασία μας. Αλλά για να έχει αποτέλεσμα κάτι τέτοιο, αυτό πρέπει να συμβαίνει τον ίδιο χρόνο και στα μυαλά των περισσοτέρων. Αλλιώς έως τότε, τα γνωστά στρατιωτάκια θα μας καταδυναστεύουν.

 

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 08 Ιουνίου 2013 08:51

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση