Κυριακή, 31 Μαρτίου 2013 16:42

Μαθαίνοντας δυο τρία πράγματα γι'αυτήν, ζω τη ζωή μου;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

 

1)Bail –in: Λύση εσωτερική. Έχουμε όταν, λόγου χάρη, η Ευρωπαϊκή ένωση  προσφέρει κάποιους πόρους για επίλυση προβλήματος, όπως π.χ για τη διάσωση των τραπεζών μίας χώρας. Από εκεί και πέρα η χώρα αυτή θα πρέπει να διαχειριστεί την εθνική της κρίση, τόσο του δημόσιου χρέους όσο και των τραπεζών, με δικούς της πόρους.

 

Bail – out: Λύση εξωτερική.Έχουμε όταν ένας θεσμός, όπως π.χ ο EFSF, διαμεσολαβεί ανάμεσα στις αγορές και τα προβληματικά κράτη, ο οποίος με εγγύσεις, κι όχι με δημόσια χρήματα των ισχυρών οικονομιών, παρέχει ρευστότητα με αντάλλαγμα ένα μνημόνιο, κατά κανόνα βίαιης προσαρμογής των δημοσίων οικονομικών.

2) Σ’εμάς αυτή η προσαρμογή έγινε με περικοπές μισθών, συντάξεων, αύξηση κατά κανόνα της έμμεσης φορολογίας και περικοπές των δημόσιων δαπανών με έμφαση στα πεδία που χαρακτηρίζουν το κοινωνικό κράτος. Bail – out είχαμε κι όταν αποφασίστηκε η «διάσωση» της οικονομίας μας με αντάλλαγμα τα μνημόνια. Το ίδιο έγινε και με την Πορτογαλία και με την Ιρλανδία.

Η  Ισπανία όμως, η οποία  αρνήθηκε το μνημόνιο κι έτσι πήρε μία μικρή ενίσχυση, γύρω στα 100 δις, για να διασώσει κάποιες τράπεζές της. Η Ιταλία ευνοήθηκε από την παροχή ρευστότητας από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα, από όπου πήρε δάνειο 1 τρις. Τέλος στην Κύπρο, που παρουσίασε  πρόβλημα στο τραπεζικό της σύστημα, έχουμε bail – in και bail – out. 10 δις θα πάρει η Κύπρος από τον Ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης και 5,6 δις είναι η ίδια συμβολή μέσω του κουρέματος των καταθέσεων. Αυτή η απόφαση του Euro group για την Κύπρο εγκαινιάζει μία νέα στρατηγική. Πριν είχαμε τα διαφορετικά επιτόκια δανεισμού κάθε χώρας. Τώρα θα υπάρχουν και διαφοροποιημένα επιτόκια για κάθε μεμονωμένη τράπεζα στην ευρωζώνη. Οι εκτιμήσεις σοβαρών αναλυτών καταλήγουν στο ότι η επιλογή αυτής της διαδικασίας θα έχει απρόβλεπτες αποσταθεροποιητικές παρενέργειες και κυρίως στην πραγματική οικονομία. Πρόκειται λένε για την χειρότερη δυνατή περίοδο διαχείρισης της οικονομικής κρίσης της Ε.Ε που θέτει σε κίνδυνο όλες τις χώρες που ανήκουν σ’αυτήν.

3) Επιλογές αναγκαίες για να αντιμετωπιστεί με αυξημένες πιθανότητες η κρίση της Ε.Ε υπάρχουν και έχουν διατυπωθεί δημόσια. Οι πιο ουσιαστικές και αυτές που ένας μεγάλος αριθμός οικονομολόγων - από αυτούς που αποδέχονται το σύστημα - συμφωνεί είναι οι εξής: α) Ενοποίηση για όλη την Ε.Ε ενός μέρους του δημόσιου χρέους. Αυτό μπορεί να γίνει π.χ με έκδοση ευροομολόγων. β) Άμεση ανακεφαλαιοποίηση και τραπεζική ενοποίηση μέσω ESM, για την οποία υπήρξε απόφαση τον Ιούλιο του ’12 αλλά φαίνεται πως η Γερμανία την παραπέμπει στις καλένδες. γ) Δημοκρατική και στο πνεύμα της αλληλεγγύης μεταχείριση των αδύναμων χωρών της ευρωζώνης . Αντί αυτής της πολιτικής συμπεριφοράς αυτό που γίνεται αντιληπτό είναι μία βάναυση μεταχείριση όπου πρωτοστατεί μία αλλαζονική Γερμανία η οποία όπως πια αρχίζει να γίνεται φανερό κλίνει προς υπεράσπιση των δικών της συμφερόντων και όχι της Ε.Ε. Τα ερώτηματα είναι πολλά, αλλά ας περιοριστούμε σε δυο τρία. Ποιοι είναι αυτοί οι αφανείς και φανερές δυνάμεις - κοινωνικές και πολιτικές - που προωθούν άλλες λύσεις και αρνούνται τις παραπάνω, τι εκπροσωπούν και γιατί το κάνουν αυτό; 

Το ρεζουμέ: Όπως έγραψε κι ένας γνωστός αρθρογράφος, ο χειρισμός της Κυπριακής κρίσης είναι πολύ πιθανόν να καταγραφεί ως η «ιστορική στιγμή» που η Ευρώπη ξεπέρασε το σημείο μη επιστροφής στην ιδέα μιας ενωμένης ηπείρου η οποία σέβεται στην πράξη τις αρχές της λογικής, της δημοκρατίας και του αλληλοσεβασμού των λαών που την απαρτίζουν.

Αυτές τις στοιχειώδεις πληροφορίες δεν υπήρχε περίπτωση να τις αντλούσα από την ίδια τη ζωή μου. Ούτε φυσικά από τα δελτία ειδήσεων. Όπως επίσης δεν ξέρω αν μου είναι χρήσιμες για να καταλάβω το τι παίζεται και πως είναι δυνατόν να επηρεαστεί υπέρ μας αυτό το παιχνίδι. Αυτό, που με ένα τρόπο αλλά και με τις εκείνες τις σχέσεις που εν μέρει και μέσω αυτών θα ζω τη ζωή μου οδηγώντας με στο κέντρο της διαμόρφωσης της Πολιτικής. Το σίγουρο είναι το παραπάνω ρεζουμέ που ενισχύεται τόσο εξαιτίας της συνειδητοποίησης του άθλιου κλίματος που ζούμε όλο και περισσότεροι άνθρωποι όσο και με την αίσθηση ενός ζοφερού μέλλοντος που μας περιμένει. Το αποτέλεσμα που σκάει μύτη εντός μου είναι η ψύχρανση της Ευρωπαϊκής μου συμπάθειας. Αυτό μου γίνεται αισθητό ως μία στάση περηφάνιας που σηκώνει κεφάλι απέναντι στους Ευρωπαίους συμμάχους μας, αυτούς με τα γεμάτα πορτοφόλια, τις κρυφές καταθέσεις και τις κυνικές δηλώσεις. Αρκετοί διακρίνουν πάντως πως υπάρχει ένα αυξανόμενο έλλειμμα προσανατολισμού, μια απουσία πειστικής στρατηγικής σε όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων, κι εδώ και σε πολλές χώρες της Ε.Ε. Το πλέον αποκαρδιωτικό είναι ότι δεν ξέρω τι να κάνω, πως να δράσω, ώστε να συνεισφέρω κι εγώ και φαντάζομαι και χιλιάδες άλλοι συμπατριώτες που έχουν αυτή τη διάθεση και  ψάχνουν πως να "φτιάξουν" άλλες προτάσεις και σχέσεις για την ικανοποίηση των κοινών συμφερόντων μας. Αλλά μόνο βρίσκοντας μια άκρη σ'αυτό το ζήτημα είναι δυνατόν να αρχίσει να διαμορφώνονται οι δυνάμεις εκείνες που θα έχουν την ευθύνη του γυρίσματος της σελίδας. Ποτέ δεν γνωρίζουμε εκ των προτέρων αν αυτό είναι δυνατόν να συμβεί. Αυτό όμως που πάντα είναι το σημαντικό, είναι η προσπάθεια του να γίνει αυτό το γύρισμα της σελίδας. Αν συμβεί λοιπόν και βρεθώ, σ'αυτήν τη φάση, σε κοινή τροχιά μαζί με άλλους, έχω μια πίστη πως τότε θα ζω πέρα ως πέρα τη δημόσια ζωή μου. Και πως αυτές οι γνώσεις, αλλά και άλλες πιο σημαντικές που θα μαθαίνουμε, θα επινοούμε και τρόπους για να δοκιμάζουμε ποιες απ'αυτές κουμπώνουν με τις εμπειρίες μας. Και εν τέλει πιστεύω πως θα μου είναι το ίδιο χρήσιμες όσο τώρα είναι στους επαΐοντες του μονόδρομου, στους πλούσιους που τζογάρουν στο παγκόσμιο καζίνο* και στα επιτελεία των κομμάτων που παλεύουν με κάθε μέσον για ψήφους.

* Το ποσόν που είναι επενδυμένο στην πραγματική οικονομία, παγκοσμίως, ανέρχεται στα 63 τρις ευρώ. Το αντίστοιχο ποσόν που το "παίζουν" στην παγκόσμια αγορά του χρήματος, είναι δεκαπλάσιο. Αυτό κατά τεκμήριο συμβαίνει διότι τα κέρδη που αποφέρει στους κατόχους του το δεύτερο, είναι μεγαλύτερα, προκύπτουν πιο γρήγορα και είναι και πιο εξασφαλισμένα.

Στις δύο φωτόγραφίες του άρθρου αυτού εικονίζεται η ηθοποιός Άννα Καρίνα, η οποία πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες του Ζακ-Λυκ Γκοντάρ, όπως και για αρκετά χρόνια της δεκαετίας του '60 και στη ζωή του. 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 08 Ιουνίου 2013 08:54

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση