Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016 22:29

Η σιωπή των λογοκριτριών του φιλοξενούμενου κ.Σχιστού

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Οι λογοκρίτριες είναι η Πίστη, η Ελπίδα και η Νίκη.

Ο φιλοξενούμενος είναι ο Σχιστός, ή στην ινδιάνικη διάλεχτο ο «Αλλού πατά κι αλλού βρίσκεται».

Ο Σχιστός ήταν φιλοξενούμενος πριν καμιά τριανταριά χρόνια για μερικούς μήνες σ’ ένα γυμνάσιο κάποιου χωριού της Καστοριάς.

Ήταν επίσης φιλοξενούμενος σε μια προσωπική σελίδα στο fb με θέμα τα πολιτιστικά.

Και φιλοξενούμενος στο fb μιας άλλης σελίδας κάποιας κίνησης με θέματα αυτοδιοικητικά. 

 

Όσο για τη σιωπή των λογοκριτριών, αυτή δεν ήταν της υπαρξιακής αμηχανίας, αλλά πολιτική επιλογή.

Προκλήθηκαν από τον Σχιστό και προέκυψε εκείνο το αποστομωτικό «η σιωπή μου προς απάντησή σου».

Στο γυμνάσιο, η μία εξ αυτών ήταν υπεύθυνη των πολιτιστικών και λοιπών εκδηλώσεων του σχολείου.

Οι δύο άλλες γυναίκες είναι υπεύθυνες για την έγκριση των άρθρων στις σελίδες του fb.

Με λίγα λόγια, έχουμε τρεις γυναίκες, υπεύθυνες για θέματα πολιτισμού – η τρίτη αρμόδια για αυτά σ’ ένα δήμο, όνομα και μη χωριό, και, τώρα το λέμε αυτό, και οι τρεις είναι αριστερές.

Το τελευταίο συμβάν συνέβη πριν ένα μήνα με την υπεύθυνη για την σελίδα της δημοτικής κίνησης.

Τότε η μνήμη του τού έστειλε συστημένες και τις δύο άλλες περιπτώσεις.

Κι αποφάσισε να μην τις αφήσει να πέσουν κάτω.

Μάλιστα ο φίλος του ο Αεκτζής – υπόψη, αυτοί οι Αεκτζήδες δεν είναι μόνο ότι ξέρουν πολλά και καλά είναι και ότι τα ξεφουρνίζουν στην κατάλληλη στιγμή  – του ενίσχυσε την απόφασή του, λέγοντάς του ένα απόφθεγμα, που στην αρχή τους φάνηκε σαν κινέζικο, αλλά μετά το γκουγκλάρισμα έμαθαν ότι ήταν του Ιάν Φλέμινγκ, που το είπε ο Χρυσοδάκτυλος στον Τζέιμς Μπόντ.

Το απόφθεγμα: Την πρώτη φορά είναι τυχαίο, τη δεύτερη σύμπτωση και την τρίτη εχθρική ενέργεια.

Τα συμβάντα: Στο γυμνάσιο ο πρωτοδιοριζόμενος Σχιστός ανέλαβε την γιορτή για το Πολυτεχνείο. Και μια χαρά θα πήγαιναν όλα, αν δεν πρόσεχε ότι ένα τραγούδι δεν το έπαιξε το συγκρότημα των μαθητών. Και, όταν τους ρώτησε γιατί, του απάντησαν: «δεν μας το επέτρεψε η κυρία». Και, όταν ρώτησε την κυρία, που τον περνούσε καμιά εικοσαριά χρόνια, αυτή του γύρισε την πλάτη και απομακρύνθηκε καμαρωτή καμαρωτή.

Στην προσωπική πολιτιστική σελίδα ο Σχιστός, πριν δυο χρόνια περίπου, έβαζε προς έγκριση άρθρα σχετικά με τον πολιτισμό. Και δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα, μέχρι που, κάποια μέρα, διαπίστωσε πως δεν μπορούσε πια να βάζει τα άρθρα του. Αιφνίδια και αυθαίρετα δεν είχε πια πρόσβαση. Όταν ρώτησε γιατί, η απάντηση ήταν μια απύθμενη σιωπή, που, απ' ό,τι γνωρίζουμε, πολλούς τους πληγώνει πιο πολύ και από τα ψέματα.

Στην σελίδα με τα αυτοδιοικητικά, παρομοίως. Κάποια προβλήματα που είχαν προκύψει στην αρχή γρήγορα ξεπεράστηκαν. Και όλα για χρόνια έβαιναν καλώς, ώσπου, πριν ένα μήνα, ένα άρθρο δεν εγκρίθηκε. Και όταν ρώτησε γιατί, ήταν σαν να μην ρώτησε.

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι, μου είπε ο ξαναμμένος Σχιστός μια χιονάτη μέρα στο μετρό.

Προφανώς και δεν θεωρώ ότι, αν στερηθεί ο κόσμος τα άρθρα μου, δεν θα γίνει τόσο καλύτερος όσο θα γινόταν με αυτά. Ούτε ανήκουν σε εκείνη την κατηγορία που δεν θα μάθουν οι αναγνώστες τους εκείνες τις τρομερές αλήθειες που αποφεύγουν να τις διακινούν τα συστημικά ΜΜΕ. Τέλος, έχω πλήρη επίγνωση πως δεν είμαι ο Έντουαρντ Σνόουντεν ή ο Τζούλιαν Ασάνζ, που, αν και τους τιμώ, δεν με εξιτάρει η περίπτωσή τους. Να σου πω επίσης πως η λογοκρισία στις μέρες μας δεν πιάνει μπάζα σε σχέση με την λογοκρισία που υπήρχε ακόμα και πριν μισό αιώνα – πάντα μιλάμε για τις δυτικού τύπου κοινωνίες, γιατί για τις υπόλοιπες... που έτσι όπως έχουμε μάθει να ζούμε ποιος άραγε θα ήθελε να ζει σ'αυτές; Το θέμα είναι πως τη λογοκρισία εκείνο το κομμάτι της ανθρωπότητας που θέλει να εξουσιάζει εν λευκώ την έχει στο αίμα του. Πολύ παλιά έκοβαν κεφάλια και γλώσσες, έκαιγαν στην πυρά, αργότερα φυλάκιζαν, εξόριζαν, μετά έκαιγαν και απαγόρευαν βιβλία, κατέβαζαν πίνακες και έργα, πετσόκοβαν ταινίες και τραγούδια. Τώρα έχουν επινοήσει άλλους πιο περίτεχνους τρόπους να επιβάλλουν τις δικές τους απόψεις όσο πιο εύκολα γίνεται και να θάβουν τις ενοχλητικές, ιδιαίτερα στα ΜΜΕ, που είναι ένα προνομιούχο πεδίο συνάντησης με τον πολύ κόσμο. Το παράξενο είναι πως αυτοί που αποφασίζουν να λογοκρίνουν σπάνια έχουν την συναίσθηση του πόσο κοντόφθαλμο κι ανώφελο στο δια ταύτα είναι αυτό που κάνουν. Τέλος, δεν είναι η στιγμή για να σου μιλήσω για την πιο πολυδαίδαλη περίπτωση, που είναι η αυτολογοκρισία. Το θέμα μας, όμως, αγαπητέ αρθρογράφε μου, όπως δικαιολογημένα δεν θα έχεις αντιληφθεί ακόμα, δεν είναι η λογοκρισία. Είναι η σιωπή των αγαπητών μας λογοκριτριών, που τυγχάνουν γνωστές μου. Η σιωπή, όχι η απέραντη του θεού, αλλά γνωστών μου γυναικών. Δηλαδή, πώς να στο πω, είναι συμπολίτισσες και είναι πολύ πιθανόν αύριο να συναντηθούμε στο δρόμο, στην πλατεία, στο διάδρομο και στο γραφείο, σε μια συγκέντρωση, σε μια διαδήλωση και σε μια εκδήλωση, σε ένα μαγαζί, σ’ ένα σινεμά ή σε μια ταβέρνα αδελφέ. Φαντάσου τη σκηνή: Αυτές, που δεν μου απάντησαν στο γιατί μου έκοψαν τα άρθρα μου και το τραγούδι που είχα συμφωνήσει με τα παιδιά, τις σκέφτεσαι απέναντί μου, στα δυο τρία μέτρα; Θα κάνουν ότι δεν με βλέπουν ή ότι δεν συνέβη τίποτα μεμπτόν; Και λέγοντας αυτά ο Σχιστός μού έσκασε ένα μυστήριο χαμόγελο, φόρεσε το καπελάκι του και κατέβηκε στην επόμενη στάση με ένα «γεια και θα τα ξαναπούμε». 

Σκηνή: Ο Σχιστός και οι τρεις χάριτες όρθιοι στο κέντρο ενός τυχαίου καφενείου δίπλα στη θάλασσα.

Ο Σχιστός αφηγείται αυτά τα τρία επεισόδια στους θαμώνες. Αυτοί έχουν σταματήσει χαρτιά και τάβλι και τον παρακολουθούν με προσοχή. Και μετά, ποιος αμφιβάλλει ότι τα βλέμματα των περισσότερων θα στραφούν στις τρεις γυναίκες, περιμένοντας τις απαντήσεις τους για την άρνηση να εξηγήσουν το γιατί; Δεν έχει τόση σημασία αν θα συμφωνήσουν ή θα διαφωνήσουν με τις εξηγήσεις τους. Αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Το θέμα είναι πως στην εποχή μας, στις κοινωνίες μας, η απαίτηση για εξηγήσεις είναι μια υγιής αντίδραση του κόσμου, διότι, πώς να το κάνουμε, είναι αφύσικο να μην δίνεις εξηγήσεις, όταν κάνεις κατάχρηση εξουσίας, είναι μια στάση ακοινώνητη, εχθρική προς όλους. Και μάλιστα, ο παραπονούμενος υπήρξε φιλοξενούμενός τους, σε μια περίοδο που όλοι αναγνωρίζουν πως οι φιλοξενούμενοι, εκτός από υποχρεώσεις, έχουν και δικαιώματα, τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα της εποχής μας.

Υποθέσεις. Το να γίνει μια απόπειρα για να φωτιστεί η αντίδραση των τριών αριστερών και επί των πολιτιστικών γυναικών επιβάλλεται, αν φυσικά θέλουμε να προχωράμε μπροστά, μιας και δίχως εξηγήσεις είναι πάντα πιο δύσκολο να προκύπτει στον κοινό μας βίο το καλύτερο δυνατόν αποτέλεσμα. Επίσης έχουμε επίγνωση, πως ό,τι και να πούμε, πάντα κάτι θα λείπει και καμία εξήγηση δεν γίνεται ποτέ να είναι πλήρης τόσο, ώστε να βοηθάει όσο γίνεται καλύτερα στην διόρθωσή μας.

Από έξω λοιπόν βλέποντας τα πράματα, θα εστιάσουμε πρώτα στο ότι ήταν γυναίκες. Μην πείτε τυχαίο, διότι ο Χρυσοδάκτυλος το κάλυψε αυτό το ενδεχόμενο. Οι γυναίκες λοιπόν, και προς τιμήν τους, τούς τελευταίους αιώνες έχουν δώσει πολλές και μεγάλες μάχες για την ισότητα με τους άντρες, όπου υπήρχε μια αλληλοεπίδραση των δημόσιων και συλλογικών αγώνων με τους προσωπικούς και ιδιωτικούς. Συχνά, όμως, το πάνω χέρι δεν τον παίρνει η ισότητα, αλλά η ομοιότητα. Προσπαθούν δηλαδή πολλές γυναίκες να μοιάσουν στους άντρες και να αποδείξουν στον εαυτό τους και στους γύρω τους ότι κι αυτές μπορούν να κάνουν ό,τι κι αυτοί με τον τρόπο που το κάνουν. Κι αυτό μπορεί να είναι κάτι σπουδαίο και ξεχωριστό, μπορεί να είναι και μια μικρή ή μεγάλη αθλιότητα. Νομίζω, λοιπόν, ότι, στην περίπτωσή μας, οι τρεις αυτές γυναίκες προσπάθησαν να αποδείξουν ότι είναι και ικανές για να επιβάλλουν λογοκρισία και ικανές για να μην δώσουν κανέναν λογαριασμό, αν τους ζητηθεί.

Το δεύτερο κοινό χαρακτηριστικό είναι πως και οι τρεις είναι αριστερές. Να πω εδώ πως, αν συναναστρεφόμουνα δεξιούς ή κεντρώους, θα ήταν το ίδιο πιθανό να είχαμε τις ίδιες πάνω κάτω συμπεριφορές. Τώρα, όσοι έχουν μια εμπειρία της ελληνικής αριστεράς εκ των έσω, είναι σχεδόν βέβαιο ότι, αν η αριστερά μαχόταν με τον ίδιο ζήλο που μάχεται υπέρ της δημοκρατίας γενικώς στην κοινωνία και για την δημοκρατία εντός των τειχών της, γι’ αυτήν την καλλίφωνη πολυφωνία που επιτρέπει να ανθίζουν όλα τα λουλούδια, τότε τα πράματα θα ήταν σαφώς πολύ καλύτερα για όλους μας. Αυτό, όμως, δυστυχώς σπάνια συμβαίνει. Και μια βασική αιτία για τις άπειρες διασπάσεις, τις διαγραφές και για την συχνή περιθωριοποίηση της κομματικής βάσης, για τη χειραγώγηση των απλών μελών, ιδιαίτερα όταν τα θέματα είναι σημαντικά, είναι το χαμηλό επίπεδο δημοκρατικής ζωής μέσα στα αριστερά κόμματα. Που εντάξει δεν μπορώ να πω, βελτιώσεις γίνονται, αλλά με ρυθμό χελώνας και αναντίστοιχα με τις κατακτήσεις της εποχής μας. Στην περίπτωση δε που αρθρώνονται δημόσια πολλές απόψεις και προτάσεις, αυτές το σύνηθες είναι ότι πρόκειται για παράγωγα φράξιων, κλικών ή, και στην καλύτερη περίπτωση, αναγνωρισμένων συνιστωσών. Η ισχυρή τάση που ζει και βασιλεύει εντός της αριστεράς είναι αυτή της ομογενοποίησης, που ξεκινάει από πάνω και κατεβαίνει με δύναμη προς τα κάτω και που, σε ορισμένες δύσκολες φάσεις της ιστορίας της, διεκδικεί όλο τον μέσα κι έξω βίο του υποκειμένου. Όποιος αντιστέκεται και αδυνατεί να προσαρμοστεί, στην καλύτερη περίπτωση απομονώνεται. Ιδού το πρόβλημα: Για ποιους λόγους καλλιεργείται σε γλάστρες και όχι στην πεδιάδα των αριστερών κομμάτων η δημοκρατική παιδεία, αυτή που δημιουργεί ουσιαστικές σχέσεις και κλίμα εύκρατο, ήπιο κι υγιεινό όπου βοηθάει τα μάλα να τίθενται επί τάπητος όλες οι από χέρι ισότιμες απόψεις  και εν δυνάμει συνεισφέρουσες στη σύνθεση των τελικών αποφάσεων; Και, αλήθεια, θα έρθει κάποτε η μέρα που θα γίνουν ένα οι αριστεροί μας με την ιδέα ότι όποιος τους ασκεί ακόμα και δριμεία κριτική δεν είναι απαραίτητα κι αντίπαλός τους; Στο κάτω κάτω, όλοι, κρινόμενοι και κρίνοντες ατελή και θνητά όντα είμαστε, που αυτό δεν πρέπει να μας οδηγεί να αναρωτιόμαστε συχνά το πόσο σωστές μπορεί να είναι οι θέσεις μας και υπεράνω η οπτική της απολυτότητάς μας; 

Το τρίτο κοινό χαρακτηριστικό είναι ότι και οι τρεις έχουν σχέση με τα πολιτιστικά. Τα κατά τεκμήριο στοιχεία που ο πολύς ο κόσμος συνδέει με τους ανθρώπους που σχετίζονται με τα πολιτιστικά, είναι η ευαισθησία, η ανεκτικότητα, είναι το ανοιχτό του πνεύματος είναι η ευγένεια και ο σεβασμός ως μαγιά των διαπροσωπικών σχέσεων. Φαίνεται, όμως, πως υπόγεια σε αρκετούς απ’ αυτούς τους ανθρώπους που διαχειρίζονται τα του πολιτισμού δουλεύει και μια αντίρροπη δύναμη που τους ωθεί να αποδεικνύουν ότι δεν είναι ζυμάρι και πως, αν χρειαστεί, θα πάρουν και σκληρές αποφάσεις, θα παίξουν ρόλους ασύμβατους με τον πολιτισμό και τη σοφή επιείκειά του. Κι έτσι, αυτοί που παραδοσιακά θεωρούνται οι θεματοφύλακες του πλουραλισμού και των ανοιχτών οριζόντων μεταμορφώνονται σε μικρογραφίες στυγνών γραφειοκρατών που υπερασπίζονται την τάξη που τους ανέδειξε.

Κι άλλες υποθέσεις, πάλι εξωτερικές: Ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό των γυναικών μας είναι πως και οι τρεις, στον μικρόκοσμο που κινούνται, είναι κλειδοκρατόρισσες. Που αυτό από μόνο του μπορεί να επιτρέπει στο πνεύμα το πονηρό, το αντιδημοκρατικό, να κατακυριεύει ακόμα και τον πιο καλοπροαίρετο και ψαγμένο άνθρωπο. Τι επιπλέον μπορεί και να έφερε τις συναγωνίστριες στη φάση της "σηκωμένης μύτης" που απαξίωσε να απαντήσει στον Σχιστό; Την πρώτη, το βάθρο του ηρωισμού στα πέτρινα χρόνια και μάλιστα στην Καστοριά. Τη δεύτερη, οι λαμπρές σπουδές της στο εξωτερικό και μάλιστα εις Παρισίους. Και την τρίτη, η καρέκλα και μάλιστα η απρόσμενη.

Η αιφνίδια επίσκεψη του Σχιστού για καφέ, μια μέρα που μπήκε φουριόζος στο σπίτι μου, την ώρα που ήμουν έτοιμος να ξεκινήσω τον διαλογισμό μου. 

Ας υποθέσουμε, κύριε αρθρογράφε μου, μου είπε, πως δεν ήμουν ο «Αλλού πατάει κι αλλού βρίσκεται». Ας υποθέσουμε πως, για την Πίστη, ήμουν ο Φλωράκης, για την Ελπίδα, ο Παπαγιαννάκης και για την Νίκη ο Λαφαζάνης. Μπορείς να μου πεις, αν αυτοί οι επώνυμοι τις έθεταν προ ενός «γιατί», υπήρχε έστω και μία πιθανότητα να τους γράψουν; Άρα, μπορείς να μου εξηγήσεις, εμένα γιατί; Γιατί είμαι ένας κανένας; Γιατί γι’ αυτές μετράει πιο πολύ από τις αξίες τους η σχέση τους με τους δικούς τους και, προπάντων με τους ιεραρχικά ανωτέρούς τους; Γιατί κάτι τεμπέλικο τις καθορίζει, ένας -ας πούμε- εφησυχασμός, που τις έχει εξασκήσει στο να αποφεύγουν τις κακοτοπιές του αχαρτογράφητου; Γιατί το ψυχικό τους τοπίο έχει μια ροπή στο να συγκλίνουν σ’ αυτούς, που τελικά θα τη βγάλουν καθαρή, ως οι μόνοι που θα μπορούν να καθίσουν γύρω από ένα τύμπανο; Εσένα ρωτάω, μου είπε, και σε παρακαλώ συγκεντρώσου και, αμάν αυτός ο καφές κόκαλα έχει; Γιατί με καφέ πάει να σου εξομολογηθώ που είχα υποπέσει κάποτε στο αμάρτημα της άρνησης σε ένα «γιατί», που κάποιος πιο ασήμαντος από μένα μου έτριψε στη μούρη μου. Και με κρασί πάει να σου τραγουδήσω το πώς ξαλάφρωσα από το βάρος που έκτοτε ένιωθα. Το βράδυ λοιπόν στην ταβέρνα να φέρεις και τον μπαγλαμά σου.

Το βράδυ στην ταβέρνα:... Βλέπω φτωχούς ανθρώπους / με πληγωμένο εγωισμό / όμως είμαι ο τελευταίος  / γιατί δεν έχω ούτε κι αυτό … αυτό φίλε μου, αυτό μπορείς να το πιάσεις… να το τραγουδήσουμε.

- Και βέβαια μπορώ Σχιστέ… δεν μου είπες όμως πώς ξαλάφρωσες από εκείνο το βάρος.

Άντε στην υγειά μας ….. δες αυτό το κοκκινέλι, το βλέπεις καλέ μου τι ωραίο βαθύ κόκκινο έχει, ε, αυτό το χρώμα πήρα, όταν μια μέρα, ξαφνικά, είδα τον ασήμαντο στα πέντε μέτρα να έρχεται  προς το μέρος μου. Κατακόκκινος έγινα… παντζάρι σου λέω.. Και υποθέτω πως αυτή η εμφανής ντροπή μου ήταν η αιτία που με συγχώρεσε και με χαιρέτησε, κι έτσι τον χαιρέτησα κι εγώ κι έτσι λύθηκαν οι κόμποι.

- Ωραία φάση και δυνατή. Να σου πω, όμως, ρε Σχιστέ, σαν να δίνεις μεγάλο βάρος σε τέτοια συμβάντα. Μου φαίνεται ότι ο κόσμος έχει αλλάξει, ελευθερίες σε σχέση με το κοντινό παρελθόν υπάρχουν πολλές, όπως και υπάρχουν κι αλλού πολλές πορτοκαλιές έτσι δεν είναι; Αυτό που σε ρωτάω είναι μήπως οι λογοκριμένοι μπορούν εύκολα πια να βρίσκουν τρόπους να διαδίδουν τις όποιες αλήθειες τους. Πως να στο πω, μου φαίνονται τραβηγμένα από τα μαλλιά αυτά που υποστηρίζεις, ε τι λες;  

Κοίτα να σου πω, αν ρίξεις μια ματιά από ψηλά στον κόσμο με ορίζοντα μερικών αιώνων, είναι δύσκολο να μην διαπιστώσεις πως τα πράματα ποτέ δεν πάνε συνεχώς από το καλό στο καλύτερο. Αν και πολλές φορές, σε κάποια θέματα, πατώνουν και κάποια άλλα απογειώνονται. Πάντως, όλες οι κοινωνίες, όσο σταθερές και δυνατές κι αν φαντάζουν, στο βάθος του ιστορικού χρόνου είναι ασταθείς, και αυτό σημαίνει ότι οι όποιες σημερινές κατακτήσεις αύριο μπορεί και να έχουν γίνει σκόνη. Η Ιστορία που φτιάχνουν οι άνθρωποι, ξέρεις, βρίθει από σκαμπανεβάσματα κι αλλαγές πορειών, έχει πισωγυρίσματα και πλήθος από μεταμορφώσεις, ενώ δίνουν και παίρνουν οι παρεκτροπές και οι απρόοπτες εξελίξεις είναι τέτοιες που μέσα στους αιώνες ποτέ δεν μπορείς να φανταστείς τι ξημερώνει. Δες τι συμβαίνει σήμερα στην Τουρκία και φαντάσου ως αρχαίος Έλληνας το πέρασμα από την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία στη Βυζαντινή. Αυτό που εμένα μου φαίνεται σωστό είναι τέτοιες συμπεριφορές, σαν κι αυτές της Πίστης, της Ελπίδας και της Νίκης να μην τις προσπερνάμε ανέμελα, αλλά να τις καταδικάζουμε δημόσια ευθαρσώς και επωνύμως και ας φαντάζουν την σήμερον ημέρα παρανυχίδες. Εξ άλλου, έτσι δίνουμε και μια ευκαιρία σ’ αυτές τις γυναίκες αλλά και στους εαυτούς μας να κοιταζόμαστε όλοι που και που στους καθρέφτες μας για να προσπαθούμε να βελτιωνόμαστε ως πολιτικά υποκείμενα και εννοείται και ως άνθρωποι. Εντάξει, δεν λέω, έχεις δίκαιο, όλα αυτά σταγόνες στον ωκεανό είναι, αλλά ας πάρουμε υπόψη μας ότι το συνηθισμένο σε όλους τους πολιτισμούς είναι το από λίγο λίγο, αν δεν καταπολεμηθεί στην ώρα του, να γίνεται σιγά σιγά πολύ. Τότε ξεχύνεται από παντού εκείνη η γλίτσα που ταΐζει το τέρας του κακού που τρέφεται ακόμα και από την κοινοτοπία, εκείνη η βοθρίλα που φυσάει στα πανιά των αυταρχισμών για να πλεύσουν μες τον ναρκισσισμό τους προς τον ολοκληρωτισμό επιβάλλοντας, είτε με το γάντι είτε με ωμό τρόπο, απαγορεύσεις ως και στα στοιχειώδη.

Γκέγκε φίλε μου;

- Μμμμ, καλά δεν θα χαλάσουμε τώρα και τις καρδιές μας. Όμως θα τα ξανασκεφτώ όλα και μια άλλη φορά θα σου πω.

Ωραία, μια άλλη φορά. Τέρμα τώρα οι φιλοσοφίες. Άντε πάμε μαζί , πιάστο γλυκά, ρίχτο…. Μάνα μου όλα περνούνε / και όλα γίνονται ξανά / όμως τούτη η θητεία / δε σταματάει πουθενά…   

Ο υπότιτλος της φωτογραφίας: Αυτή είναι μια φράση από ένα συμβάν που το είχα διαβάσει πολύ παλιά σε ένα βιβλίο για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί. Πρόσφατα το ανέφερε μια ταινία και το θυμήθηκα. Ιδού το επεισόδιο: Ανάμεσα σ’ αυτούς που τους πηγαίνουν προς το θάλαμο αερίων είναι και μια μάνα Εβραία, που προχωρά  κρατώντας από το χέρι το παιδάκι της. Κάποια στιγμή γυρίζει ο μικρός και την ρωτάει, γιατί τους συμβαίνει αυτό. Και τότε ένας αξιωματικός των Ες-Ες, που άκουσε τον μικρό, πετάγεται ουρλιάζοντας «κομμένα τα γιατί». 

Τα στιχάκια στην τελευταία παράγραφο του άρθρου είναι από το τραγούδι  Λαϊκός τραγουδιστής  του Διονύση Σαββόπουλου  από την ταινία του Παντελή Βούλγαρη ΧΑΠΠΥ ΝΤΑΙΗ - HAPPY DAY (1976) .

Ερμηνεία: Mιχάλης Μενιδιάτης.

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016 13:08
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Τελευταία άρθρα από τον/την Λάκης Ιγνατιάδης

Σχόλια   

0 # Οδυσσέας Κουντουπίδης 24-11-2016 22:47
Χθες βράδυ τυχαία, συνάντησα τον κύριο Σχιστό. Είχα να τον δω απ' το καλοκαίρι. Τότε μου 'λεγε για την λογοκρισία που υπέστη και μου εξηγούσε πως τον άφησε άναυδο. Τώρα μου είπε για την απαξία που αντιμετώπισε όταν ζήτησε εξηγήσεις γι' αυτή τη φίμωση. Είχε τέτοια νεύρα που νόμιζες ότι όλα αυτά έγιναν χθες. Χθες την ώρα που συζητάγαμε. Τον συμπόνεσα και τον συμπάθησα. Μετά διάβασα και το σχόλιο της αγαπημένης μου φίλης Βιργινίας που με λόγιες εκφράσεις βγάζει την οργή και την αντίδραση της. Λόγω αυτής της λογιότητας χρειάστηκε να διαβάσω το σχόλιο της, πάνω από μία φορά για να το καταλάβω. Μετά απ' αυτά απευθύνομαι στον κύριο Σχιστό και στην φίλη μου Βιργινία για να τους πω τούτο: Αυτή η νομενκλατούρα δεν παίρνει χαμπάρι από λόγιες εκφράσεις και παραβολές. Αυτή τη νομενκλατούρα μόνο με γαμωσταυρίδια μπορείς να την αντιμετωπίσεις, μπας και πάρουν χαμπάρι εκεί πάνω, ότι ο Δήμος δεν είναι δικός τους, Μπας και πάρουν χαμπάρι ότι ο Δήμος είναι ολονών.
Παράθεση
0 # Αιγιάλη Βίρνα 15-11-2016 16:28
Η απαξίωση της Ελεύθερης Πρότασης του Πολίτη για την κοινή δημόσια ζωή εκ μέρους "δημοσίων προσώπων" σε καίριες θέσεις ισχύος (στελέχη της Δημοτικής Αρχής και κατ' αναλογίαν σε υπουργικά έδρανα...), σε ένα ευρύ φάσμα από την δεξιά ως την αριστερή κομματαρχία, καταστρέφει κάθε ελεύθερη δημιουργική και αξιόλογη κοινωνική, πολιτιστική, πνευματική Κίνηση προερχόμενη εκτός της στενής κομματικής τους μάντρας.
Πρόκειται για μορφή φασισμού, που λογοκρίνει μονομερώς τις δημιουργικές προτάσεις, εμποδίζει-απαγορεύει την επιμορφωτική διάδοση στο κοινό της Ιστορικής Αλήθειας, του Κοινωνικού προβληματισμού, της Σύγχρονης Επιστήμης και Διανόησης και της Ελεύθερης έκφρασης των Πολιτών, αναπαράγοντας τον μεσαίωνα της μαζοποίησης και υποταγής στις άνωθεν-έξωθεν διαταγές κι επιλογές του εξουσιαστικού μηχανισμού , με καταφανή έλλειψη Δημοκρατικής Παιδείας, Πλουραλισμού και Συμμετοχικού Διαλόγου.
Χαρακτηριστικά , άσχετα προς τον τομέα ευθύνης τους "κομματόσκυλα" σε σοβαρές δημόσιες θέσεις εμποδίζουν γραφειοκρατικά το έργο του Πολιτισμού, της Δημοκρατίας, της Ελεύθερης Δημιουργίας της Κοινωνικής Συνοχής και της Πνευματικής Ανέλιξης του κοινού , δρώντας ως στυγνοί γραφειοκράτες , πληρωμένα φερέφωνα του εξουσιαστικού κέντρου, στο οποίο μόνον λογοδοτούν, προσβάλλοντας το Δημόσιο αίσθημα και το Δικαίωμα του Λαού στις αποφάσεις περί του Δημοσίου Βίου του.
Η ΑΝΟΧΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΗ ΤΕΤΟΙΩΝ ΑΡΝΗΤΙΚΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΤΑΣΕΩΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΥΕΙ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ-ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΕΛΜΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΤΕΡΜΑ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΜΗ, ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΟ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ.
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση