Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016 13:16

Σταύρος Ζουμπουλάκης: «Δεν είναι δουλειά του σχολείου να κάνει κατήχηση», από την ΕτΣ

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Του Σταύρου Ζουμπουλάκη έχουμε διαβάσει δυο βιβλία του - "Η αδελφή μου" και πριν πολλά χρόνια το "Στη σκηνή του κόσμου, από το Βελιγράδι στην Τεχεράνη" - που μας άρεσαν και τον εκτιμήσαμε. Επίσης στη Σταγόνα στις αρχές του 2016 αναρτήσαμε μία συνέντευξή του με τον τίτλο "Τάσσομαι με την μεριά της αγάπης".

 

Ο συνομίληκος κ. Σταύρος Ζουμπουλάκης γεννήθηκε στη Συκιά της Λακωνίας, έχει σπουδάσει νομική και φιλολογία στην Αθήνα και φιλοσοφία στο Παρίσι, έχει δουλέψει στην μέση εκπαίδευση, από το 1992 γράφει δοκίμια και μελέτες και έχει αναθρέψει τέσσερα παιδιά.

 

Στο άρθρο αυτό υπάρχει στο τέλος άλλη μια συνέντευξή του. Την παραχώρησε στην Νόρα Ράλλη και δημοσιεύτηκε στην ΕτΣ με τον τίτλο "Σ.Ζ: Δεν είναι δουλειά του σχολείου να κάνει κατήχηση" στις 18.10.15, μακρυά δηλαδή από τον κουρνιαχτό που έχει σηκωθεί αυτές τις μέρες εξ αιτίας των αλλαγών που έκανε το υπουργείο Παιδείας στη διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών.

Προσωπικά και σχεδόν σε όλη τη συνειδητή ζωή μου ορκίζομαι ότι δεν έχω πιστεύσει σε καμιά θρησκεία και σε κανέναν Θεό. Αν τώρα επηρεάζομαι από τον κόσμο της Ορθοδοξίας, θα ήμουν αφελής αν απαντούσα όχι. Ακόμα και η ιδέα ενός Πατέρα σίγουρα βρίσκει μέσα μου μια ανάγκη που την καλύπτει και που είναι πολλή πιθανόν ότι την έχει θρέψει ο χριστιανισμός. Όμως έχω διαπιστώσει πως πολλοί συνάνθρωποί μας νιώθουν μια βαθύτατη ανάγκη να πιστεύουν σε κάτι που τους ξεπερνάει, αν βρίσκουν εκεί απόπειρες απαντήσεων στις μεταφυσικές τους αγωνίες. Για τους περισσότερους πιστούς η ανάγκη αυτή στην χώρα μας αιώνες τώρα καλύπτεται από τον Χριστιανισμό στην εκδοχή της Ορθοδοξίας. Ως εκ τούτου, υποστηρίζω το αυτονόητο και προσπαθώ να το τηρώ, πως δηλαδή οι θρησκευτικές πεποιθήσεις του καθενός, όποιες και νά'ναι αυτές, θα πρέπει να είναι σεβαστές από όλους μας και από το κράτος και πως αυτές αποτελούν ιδιωτική υπόθεσή του. Τα ίδια ισχύουν και για τους άθεους.

Αυτές οι δύο αρχές δεν αναιρούνται από το γεγονός πως η μεγάλη πλειονότητα των κατοίκων στην χώρα αυτή δηλώνουν Χριστιανοί ορθόδοξοι. Διότι η κατάκτηση των αγώνων που έδωσαν, προπάντων στη δύση, εκατομμύρια άνθρωποι τους τελευταίους αιώνες είναι ότι η υπόθεση της αλήθειας και της πίστης δε μπορεί να προκύψει από ψηφοφορία και δεν μπορεί να παρεμβάλλεται στις κοινωνικές σχέσεις των πολιτών. Πράμα που σημαίνει πως η ορθοδοξία δε μπορεί να έχει καμία προνομιακή σχέση με το κράτος μας. Και αν θέλουμε να συντονιστούμε με το πνεύμα της εποχής μας (εννοούμε τη σύγχρονη νεωτερική εποχή που ξεκίνησε στα τέλη του 17ου αιώνα περίπου) είναι ανάγκη όσο πιο γρήγορα γίνεται να χωρίσουν τα τσανάκια τους το κράτος και η εκκλησία. Αυτό πιστεύουμε ότι θα κάνει καλό και στους δύο και προπάντων σε όλους εμάς. Και ως προς την εκκλησία, που στην ουσία έχει χάσει κάθε επαφή με τη σύγχρονη ζωή, είναι υπόθεση ζωής ή θανάτου αυτό το διαζύγιο που μακάρι να μας προκύψει και βελούδινο.

Ένας λόγος που η εκκλησία στις μέρες μας πείθει όλο και λιγότερους είναι η δημοσιοϋπαλληλίστικη σχέση που έχει η μεγάλη πλειονότητα των ιερέων της με την θρησκεία τους. Αν αλλάξει αυτό ίσως αναγκαστούν οι ιερείς να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους μέσα από τις διδαχές της Ορθοδοξίας. Αντλώντας απ'αυτήν να προσπαθήσουν να κερδίσουν τον κόσμο και να ζεστάνουν την καρδιά του με τη φωτιά της πίστης και με τα τι και τα με πως που αυτή προσπαθεί να καλύψει τις σύγχρονες μεταφυσικές αγωνίες του. Κάτι που τον τελευταίο αιώνα συμβαίνει όλο και πιο αδύναμα και ανιαρά. Όλοι το γνωρίζουμε πως οι περισσότεροι απ'αυτούς που στην εποχή μας δηλώνουν Χριστιανοί στην καλύτερη των περιπτώσεων διατηρούν μια τυπική σχέση με τη θρησκεία που ουδόλως επηρεάζει τη ζωή τους. Και ένας σημαντικός λόγος που δεν την επηρεάζει είναι το μπάι μπας που έχει κάνει η εκκλησία στα δεδομένα της εποχής μας. Δεν εννοώ μ'αυτήν την παρατήρηση να υποταχθεί σ'αυτά, αλλά να συνδιαλλαγεί μ'αυτά σε μια προσπάθεια σύνθεσης. Ο δε ανώτερος κλήρος ως πόλος εξουσίας, δυσκολεύεται τα μάλα να εκπέμψει μηνύματα αγάπης και να δραστηριοποιηθεί σε ανάλογες πράξεις, μεγαλώνοντας έτσι διαρκώς την απόσταση της ουσίας του ντόπιου μυστικισμού από το μέρος εκείνο του λαού που έχει μια ροπή προς τα θεία.

Ως προς το σχολείο πιστεύω πως η βάση του προγράμματος των Θρησκευτικών δε θα πρέπει να είναι η δημιουργία πιστών, αλλά η δημιουργία ενημερωμένων μαθητών ικανών να αφομοιώσουν τα βασικά σημεία πρωτίστως της Ορθοδοξίας αλλά και όλων των θρησκειών, να τα σκεφτούν και να τα συζητήσουν συγκρίνοντάς τα και μιλώντας γι'αυτά τα θέματα μέσα αλλά και έξω από τις τάξεις όποτε τους προκύπτει η όρεξη. Όμως αυτό είναι κάτι που είναι εξαιρετικά δύσκολο να συμβεί στο ελληνικό δημόσιο σχολείο για όλα τα μαθήματα και ακόμα περισσότερο για τα θρησκευτικά που σχεδόν πάντα επιδιώκουν άμεσα όρκους πίστης. Ακόμα και αν δίνονται αυτοί όλοι το ξέρουμε πως σ'αυτό το δασκαλοκεντρικό περιβάλλον ψεύτικοι είναι. Προφανώς και είναι αναφαίρετο δικαίωμα της εκκλησίας να επιδιώκει να κάνει τους συνανθρώπους μας να πιστεύσουν σ'αυτά που θεωρεί η ίδια ως την αληθινή από τις εξ αποκαλύψεως αλήθειες της οικουμένης. Αλλά αυτό θα είναι πιο ωφέλιμο για την ίδια αν προσπαθήσει να το κάνει όσο καλύτερα μπορεί και δίνοντας τα πνευματικά της ρέστα δίχως τις πλάτες του σχολείου και του κράτους γενικότερα, μέσα από το εκτεταμένο δίκτυο που διαθέτει, ισότιμα όμως με όλους τις άλλες. Το σχολείο εξ ορισμού ανήκει σε όλους και το σωστότερο είναι να είναι προσανατολισμένο προς το επιστημονικό και παιδαγωγικό πνεύμα της εποχής του. Πράμα που σημαίνει πως κινούνται στα όρια του ανήθικου όταν οι εκκλησιαστικοί παράγοντες και οι θεολόγοι προσπαθούν να ψαρέψουν ψαράκια μέσα στο δημόσιο ελληνικό σχολείο. Η μαγκιά είναι να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους στην πιάτσα, προσπαθώντας να πείσουν με την εναρμόνιση πράξεων και λόγων, κάτι που όπως αφηγούνται οι γραφές, συστηματικά το έκανε ο γλυκύτατος Ιησούς.  

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί η συνέντευξη του κ.Ζουμπουλάκη. 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016 16:52
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση