Πέμπτη, 07 Μαρτίου 2013 18:41

Ο Τσάβες πέθανε, αλλά το έργο του ζει!

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ο Ούγκο Τσάβες πέθανε. Ζήτω ο λαός της Βενεζουέλας*. Και πάνω απ’όλα οι πάμπολλοι φτωχοί κι αναλφάβητοι αυτής της χώρας, όπου δεν υπήρχε περίπτωση να δουν στη ζωή τους μία άσπρη μέρα, αν δε γεννούσαν μαζί με την Iστορία των πολύχρονων αγώνων τους, τον χαρισματικό ηγέτη τους.

Γιατί δικό τους τέκνο ήταν αυτός ο επαναστάτης πρόεδρος, που από τα σκόρπια που μαθαίναμε είχαμε σχηματίσει τη γνώμη πως ήταν ένας από τους λίγους αρχηγούς που εν ζωή γνωρίσαμε και που είχε μια μεγάλη αίσθηση καθήκοντος απέναντι στο λαό του. Πέρα από κάθε αμφισβήτηση ο Τσάβες κατέκτησε με το σπαθί του μία θέση στο πάνθεον των ξεχωριστών ηγετών της Λατινικής Αμερικής ανάμεσα στον Μπολιβάρ, στον Τσε, στον Αλλιέντε, τον Λούλα, κ.α. Ζήτω όμως κι όλοι οι πολίτες της Βενεζουέλας που αισθάνθηκαν αυτά τα 14 χρόνια να τους εμπνέει η πολιτική της εθνικής περηφάνιας και της κοινωνικής δικαιοσύνης που προσπαθούσε να υλοποιήσει ο τρεις φορές εκλεγμένος πρόεδρός τους και υποστήριξαν αυτήν την πολιτική με όλες τους τις δυνάμεις.


Αυτό που κατάφερε ο Τσάβες ήταν πως άλλαξε προς το καλύτερο τη χώρα του, προς το καλύτερο προπάντων για τα πιο αδύναμα στρώματα. Και το πέτυχε με ένα σύστημα, που με τα δικά μας μέτρα, μπορούμε να το πούμε σοσιαλδημοκρατικό. Το σύστημα αυτό της διακυβέρνησης στηρίχτηκε όχι μόνο στο πετρέλαιο και σε πρωτοεμφανιζόμενους θεσμούς γι’αυτό το κράτος, οι οποίοι επέτρεπαν στους φτωχούς να επωμίζονται ένα μέρος της διακυβέρνησης, αλλά και στις μαζικές κινητοποιήσεις του κόσμου όποτε αυτό ήταν αναγκαίο, όποτε οι μάχες ήταν κρίσιμες. Και η αλήθεια είναι πως αυτές οι μάχες που χρειάστηκαν να δώσουν ήταν πολλές. Αφού η ντόπια αντίδραση σε συνεργασία με αμερικάνικους κύκλους - που τις πιο πολλές φορές σχετίζονταν με κυβερνητικούς παράγοντες στην Ουάσιγκτον-  δεν σταμάτησαν λεπτό όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια να πολεμούν με κάθε μέσο τον Τσάβες και τους υποστηριχτές του.  


Ο Τσάβες πέθανε. Ας ελπίσουμε πως οι φιλολαϊκές δυνάμεις της χώρας του θα βρουν τους τρόπους για να συνεχίσουν το δύσκολο δρόμο μιας ακόμα πιο δίκαιας και απελευθερωτικής κοινωνίας, όπου οι άνθρωποι με το κεφάλι ψηλά θα πορεύονται όπως αυτοί ελεύθερα αποφασίζουν. Όπως επίσης θα  βρουν τη δύναμη να βάλουν τη δικιά τους σφραγίδα και να προχωρήσουν συλλογικά τις κατακτήσεις του Τσάβες, διορθώνοντας παράλληλα όλα εκείνα τα λάθη που έγιναν. Τα περισσότερα από αυτά, όπως μαρτυρούν αξιόπιστοι αναλυτές, έχουν να κάνουν με τη δημοκρατία. Λόγου χάρη υπάρχουν πολλές αναφορές για αυξημένη εγκληματικότητα, για περιορισμό της ελευθερίας του τύπου, για την ελλειμματική δημοκρατικότητα των νέων θεσμών, όπως και για τον ανεπαρκή έλεγχο της διαχείρισης των κρατικών εσόδων/εξόδων. Πράγμα που, ιδιαίτερα το τελευταίο, έχει σαν συνέπεια να κατέχει η Βενεζουέλα, στη λίστα του Παγκόσμιου δείκτη διαφθοράς 2011, την 172η θέση, θέση πολύ χειρότερη σπό την δικιά μας που ήταν στην 80η. Στην ουσία, αν οι επίγονοι επιλέξουν να δώσουν προτεραιότητα στην διόρθωση αυτών των αρνητικών πλευρών της κοινωνίας τους, νομίζω πως αυτό θα είναι στο πνεύμα του Τσάβες, αλλά ταυτόχρονα θα είναι και μια υπέρβαση της μεγάλης κληρονομιάς που άφησε ο Τσάβες στο λαό του και σε όλους τους λαούς της Λατινικής Αμερικής.

Όπως και σε όλους τους ανθρώπους του κόσμου, όπου ο Τσάβες υπενθύμισε πως πάντα υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι και πολιτικές για να προχωρήσουν οι λαοί, πέρα από αυτούς τους συνηθισμένους που τους επιβάλλουν οι επικυρίαρχοι του κόσμου. Δρόμοι που πρέπει όμως να τους χαράξουν αυτοί οι ίδιοι, που για χίλιους λόγους θα αποφασίσουν να γίνουν στην πράξη ενεργοί πολίτες, άνθρωποι δημιουργικοί κι αλληλέγγυοι, αλλά και δημοκράτες μέχρι το κόκαλο. 


* Η Βενεζουέλα έχει έκταση 912.050 τ.χιλ. και πληθυσμό 27 εκ. κατοίκους. 

Το 1498-1499 ο Χριστόφορος Κολόμβος και ο Αλόνσο ντε Οχέντα φτάνουν στη Βενεζουέλα, που κατοικείται από ιθαγενείς ινδιάνους. Το 1521αρχίζει η ισπανική αποίκιση από τις βορειοανατολικές ακτές. Το 1749 πραγματοποιείται η πρώτη εξέγερση ενάντια στην ισπανική κυριαρχία. 

Η Βενεζουέλα εκμεταλλευόμενη την εισβολή του Ναπολέοντα στην Ισπανία εξεγείρεται το 1810 και ανακηρύσσεται ανεξάρτητη το 1811, έχασε όμως μετά την μάχη με τους Ισπανούς. Ο Σιμόν Μπολιβάρ συνέχισε την μάχη, κερδίζοντας το 1819 τους φιλοβασιλικούς και δημιουργώντας την Δημοκρατία της Μεγάλης Κολομβίας (σημερινή Κολομβία, Βενεζουέλα, Ισημερινός και Παναμάς). Το 1821 κέρδισε την μάχη του Καραμπομπό, διασφαλίζοντας έτσι την ανεξαρτησία της Βενεζουέλας. 

Μετά από συνεχόμενες στρατιωτικές δικτατορίες το 1958 εξελέγη πρόεδρος ο Ρόμουλο Μπετανκούρτ, επικεφαλής του ιστορικού κόμματος της χώρας Δημοκρατική Δράση (AD). Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 η χώρα γνώρισε τεράστια οικονομική ανάπτυξη χάρη στο πετρέλαιο. Ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν ριζικά από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν η πτώση των διεθνών τιμών του μαύρου χρυσού έφερε οικονομική λιτότητα και κοινωνική αναταραχή. Το 1998 εξελέγη πρόεδρος για πρώτη φορά ο Ούγκο Τσάβες, ενώ το 2012 επανεξελέγη για τρίτη φορά ως υποψήφιος του Ενωτικού Σοσιαλιστικού Κόμματος της Βενεζουέλας παίρνοντας ποσοστό 55,25%.

 Το όνομα Βενεζουέλα αποδίδεται ιστορικά σε μεταμόρφωση του ονόματος Βενετία (Venezia), με την οποία είχαν σχέσεις οι ιθαγενείς της δυτικής Βενεζουέλας. Ο εξερευνητής Αμέριγκο Βεσπούτσι με τον Αλόνσο δε Οχέδα, ισχυρίζονται ότι έδωσαν αυτό το όνομα, όταν πρωτοείδαν σπίτια των ιθαγενών Άνιου που εξείχαν από το νερό και θύμισαν στον Ιταλό Βεσπούτσι την Βενετία. Σύμφωνα με μια άλλη, λιγότερο δημοφιλή θεωρία, το όνομα προέρχεται από μια λέξη των ιθαγενών και σήμαινε Μεγάλο Νερό όπως ήταν γνωστός ο κόλπος του Μαρακαΐμπο.

 

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013 05:35
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση