Τετάρτη, 06 Μαρτίου 2013 13:59

Το μαγκάλι

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(12 ψήφοι)

Ο γιός μου, σπουδάζει στη Κομοτηνή - 8 ώρες και 300 Ε μακριά μας.

Ήταν πάντα καλός μαθητής, διάβαζε (όχι όσο ήθελε η μαμά του) αλλά διάβαζε. Τώρα στο πανεπιστήμιο τα καταφέρνει. Χρωστάει λίγα μαθήματα για το έτος του και είναι πιθανόν να τελειώσει στην ώρα του ή με ένα χρόνο καθυστέρηση.

Τελειώνοντας θα είναι επιστήμονας.  Θα Αναλάβει εργασίες σύμφωνα με την επιστήμη του. Θα έχει την απαραίτητη μόρφωση για να κερδίσει τη ζωή του...


Αναρωτιέμαι όμως... με φόβο!
Ξέρει ότι δεν πρέπει - σε καμιά περίπτωση - να βάλει ένα μαγκάλι,  Μέσα στο σπίτι ;

Το παιδί μου είναι πιο τυχερό από τα παιδάκια που έφυγαν από ασφυξία,  γιατί είχε περίσσευμα 50 ευρώ. Αν δεν τα είχε, μπορεί να έκανε το ίδιο λάθος.


Το φροντιστήριο του (με τη βοήθεια του εκπαιδευτικού μας συστήματος),  τον προφύλαξε από το μπέρδεμα μεταξύ του ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ και του ΔΕΛΗΓΙΩΡΓΗ.  Τον προετοίμασε για τις πανελλήνιες επαρκώς. Από κει και πέρα ;


Εμείς,  προτρέπουμε και βοηθάμε τα παιδία μας τα σπουδάσουν, να μορφωθούν να φτάσουν κάπου. Από κει και πέρα;  


Πως να συμπαρασταθούμε  στους γονείς αυτών των παιδιών; Φτάνει μόνο να βουρκώσουμε από τον πόνο τους; Φτάνει να πούμε πως είναι και δικός μας;  


Κύριε Δήμαρχε, και για εσάς άκουσα ότι σαν ενοχλούν οι αναθυμιάσεις...  αντιμετωπίστε τες όπως τις προσφορές. Αδιαφορήστε,  από που προέρχονται. 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013 05:35

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση