Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016 10:12

Συνειρμοί, της Όλια Λαζαρίδου, από το fb

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Κυττάζοντας τα πρώτα γκρίζα σύννεφα στον καλοκαιρινό ουρανό σκέφτομαι πως δεν ανήκα ποτέ στη ζώνη του γκρίζου.Το ακοίμητο μάτι μέσα μου ( τώρα του παιδιού ήταν, του θηρίου, ούτε που ξέρω) απαιτούσε πάντα άσπρο ή μαύρο, ναι ή όχι, ένταση κι όχι χλιαρότητα. Ακόμα έτσι είμαι.

 

Δε μιλάω βέβαια για το συμβιβασμό που σε αναγκάζει η ζωή να κάνεις είτε απο αγάπη, είτε από γνώση των ορίων των δικών σου και των άλλων όταν αρχίζεις και παίρνεις κάποια σοφή άποσταση. Μερικές φορές ένα "και αυτό και το άλλο" στη θεση του διαζευκτικού "ή" είναι σωτήριο. Αντί να χωρίζει,αγκαλιάζει.
Όσο το σκέφτομαι, τελικά νομίζω ότι όλα παίζονται στο κίνητρο.Τι σε σπρώχνει δηλαδή να λες αυτό που λες και να κάνεις αυτό που κάνεις. Κάπως έτσι.

 

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

Κι ένα σχόλιο του 

Θανάση Γιαννόπουλου: 

Μου θύμισες εκείνη τη στιχομυθία από το ριμέικ του "Χωρίς Ανάσα" με τον Γκιρ και την Καπρίνσκυ.

 

Όπου σε μια σκηνή του λέει η Καπρίνσκι: "ο Φώκνερ, ο αγαπημένος μου συγγραφέας, λέει οτι ανάμεσα στη θλίψη

 

και το τίποτα, προτιμάει τη θλίψη", για να απαντήσει ο ροκαμπιλάς Γκιρ "Διαφωνώ, εγώ είμαι όλα ή τίποτα μωρό μου!"

 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016 10:45
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση