Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2013 18:07

ΒΙΟ.ΜΕ: υψωμένες συνειδήσεις, μυαλά και γροθιές

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Το μαθαίνεις και σου ανοίγει η καρδιά. Το κλωθογυρίζεις στα σπλάχνα σου και τα χείλια σου από μόνα τους ψιθυρίζουν « θα’ θελα να ήμουν κι εγώ εκεί, μαζί τους».

Το ψάχνεις πιο πολύ και σε πιάνει μία ανησυχία μήπως και στραβοπατήσουν, μήπως και λυσσάξουν να τους αφανίσουν. Κοιτάζεις πέρα τα ψηλά βουνά της Ιστορίας και σιγουρεύεσαι πως θα τα καταφέρουν, πως θα προχωρήσουν ενωμένοι, πως θα κερδίσουν το στοίχημα. Ποιοι; Οι εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ. Που πάει να πει Βιομηχανική Μεταλλευτική. Στη Θεσσαλονίκη παρακαλώ. 

Ιστορία: Από τον Μάιο του 2011 παραμένουν απλήρωτοι οι 70 εργαζόμενοι σ’αυτήν την μονάδα. Οι ιδιοκτήτες στην κυριολεξία τους εγκατέλειψαν. Είδαν και αποείδαν και αποφάσισαν να λειτουργήσουν μόνοι τους αυτό το εργοστάσιο. Εργοστάσιο που παρήγαγε χημικά προϊόντα και υλικά για οικοδόμους, εργολάβους όπως και προϊόντα οικιακής χρήσης. 

Τα βήματα: Το πρώτο βήμα που έκαναν ήταν η απόφασή τους να είναι όλοι ίσοι και να συναποφασίζουν μέσα από γενικές συνελεύσεις τις κινήσεις και την διαχείριση που θα κάνουν. Το δεύτερο είναι να λειτουργήσουν σαν συνεργατική επιχείρηση με νομική μορφή. Περιμένουν από το υπουργείο Εργασίας να προωθήσει σύντομα το νομικό πλαίσιο για τέτοια εγχειρήματα. Με λίγα λόγια όλη αυτή η πρωτοβουλία των 70 περίπου αντρών που ο μεγαλύτερός τους είναι 45 ετών, είναι αυτό που τα βιβλία ονομάζουν αυτοδιαχείριση με εργατικό έλεγχο.

Τα χρήματα: Διαθέτουν σε πλειστηριασμό τα προϊόντα που ήδη έχουν. Έχουν δείξει ενδιαφέρον κοινωνικά κινήματα, μαγαζιά, μεμονωμένοι άνθρωποι και πρωτοβάθμια σωματεία. Ζητήσανε από το υπουργείο Εργασίας να τους δοθούν προκαταβολικά τα επιδόματα ανεργίας τους και να τους εντάξει σε ένα πρόγραμμα της Ε.Ε που χρηματοδοτεί κάθε άνεργο που ανοίγει επιχείρηση με 23.000 ευρώ. Αν το υπουργείο πάψει να κωλυσιεργεί και έρθει την κατάλληλη στιγμή αυτή η χρηματοδότηση, που αγγίζει τα 2εκ. ευρώ, τους αρκεί για να κάνουνε ένα καλό ξεκίνημα. Μέχρι τότε θα προσπαθήσουνε να παράγουνε βιολογικά προϊόντα καθαρισμού για οικιακή χρήση και άλλα υλικά χαμηλού κόστους.

Τα Μ.Μ.Ε. Για τα περισσότερα απ’αυτά είναι σαν να μην υπάρχουνε. Στο εξωτερικό έχουν γράψει και έχουν κάνουν ρεπορτάζ πολλά περισσότερα από όσα εδώ. Η αμερικανίδα Μαρίνα Σιτρίν, στο βιβλίο της για τις αντιστάσεις στην κρίση, τους έχει σαν ένα από τα βασικά της θέματα.


Το σύνθημα: Μπορούμε και χωρίς αφεντικά. Στην πράξη η ΒΙΟ.ΜΕΤ ανοίγει και είναι στα χέρια των εργατών. Τη Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου, πρώτη μέρα επαναλειτουργίας του εργοστασίου, όλοι όσοι ξεναγήθηκαν και παρακολούθησαν τις εργασίες των εργατών ήταν σαν να συμμετείχαν σε μία γιορτή.

Το παράδειγμα: Είναι όντως ένα παράδειγμα, που πιθανόν να λειτουργήσει ως ντόμινο εμπνέοντας κι άλλους εργαζόμενους που τα εργοστάσιά τους ή οι επιχειρήσεις τους έχουν βαρέσει κανόνι ή πρόκειται να βαρέσουν. Αν το σκεφτείς λίγο παραπάνω ίσως αντιληφθείς πως πρόκειται για ένα άλμα. Ένα από αυτά τα άλματα που κάνουν οι άνθρωποι όταν η πραγματικότητα τους ζορίζει και η ανάγκη επιβίωσης είναι μεγάλη. Τότε βλέπουν διαφορετικά και με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη τον εαυτό τους, τότε η συνείδησή τους μεταμορφώνεται σε κάτι που απαιτεί άλλη σχέση πιο ενεργητική και δυναμική με τον κόσμο. Είναι η στιγμή που οι συνεργαζόμενοι παίρνουν την τύχη τους στα χέρια τους κι αποφασίζουν να κινηθούν σε άγνωστα μονοπάτια, γράφοντας έτσι τη δικιά τους ιστορία. Αλλάζουν οι ίδιοι, εμπλουτίζουν τους ρόλους τους, βαθαίνουν τις σχέσεις τους κι ανυψώνουν αν όχι τον κόσμο, σίγουρα τον πλατύ μικρόκοσμό τους. 

Προϊστορία: Τέτοιες κινήσεις αυτοδιαχείρισης έχουν γίνει πολλές σε διάφορες χώρες. Στη Γαλλία, στην Ιταλία, στην Ισπανία είναι οι πιο πολλές και οι πιο γνωστές. Οι τελευταίες καταλήψεις κλειστών εργοστασίων που ανέλαβαν οι εργαζόμενοι σ’αυτά να τα λειτουργήσουν με δικιά τους ευθύνη συνέβησαν στην Αργεντινή την προηγούμενη δεκαετία.  

Η συναυλία: Στη συναυλία οικονομικής ενίσχυσης των εργατών, που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 12/2/13 στο “Ιβανώφειο” στη Θεσσαλονίκη, με τη συμμετοχή των Γ. Χαρούλη, Θ. Παπακωνσταντίνου και τους Χαϊνηδες, επικράτησε το αδιαχώρητο. Μακάρι όλοι αυτοί οι χιλιάδες πολίτες, που γιόρτασαν μαζί με τους εργαζόμενους το άνοιγμα του εργοστασίου, να παραμείνουν στο πλευρό τους στα όμορφα και στα δύσκολα που έρχονται.

Επαφή: http://biom-metal.blogspot.gr/ 


Ένα ντοκιμαντέρ: Πατώντας εδώ  θα σας ανοίξει ένα ντοκιμαντέρ για τη Ζανόν, ένα εργοστάσιο στην Αργεντινή που λειτουργεί από τους εργαζόμενους σ'αυτό.
  

 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 09 Μαΐου 2013 09:24
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Όχι που θα γλύτωνες! Ο Αγωγός »

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση