Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016 02:15

Αφίσες από και για τους ξεχασμένους στους δρόμους της Αθήνας

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Θα τις πάρει το μάτι σας και θα σταθείτε περίεργος να τις περιεργαστείτε, όσο βιαστικός ή και αδιάφορος κι αν είστε στην απέραντη, καταξεσκισμένη, άθλια ταπετσαρία αφισών που καλύπτει τους τοίχους του κέντρου.

Κάτι μικρές, ασήμαντες, απλές αφισούλες είναι. Λευκό το φόντο και στο κέντρο σλόγκαν, γραμμένα με μαύρα κεφαλαία γράμματα, στα ελληνικά και αγγλικά. Σλόγκαν που στην Αθήνα της οργής δεν έχεις συνηθίσει να βλέπεις, ακόμα κι αν μιλάνε για θέματα που όχι μόνο αντέχουν αλλά και επιβάλλουν σηκωμένες γροθιές.

 

«Μένω επτά χρόνια σ’ αυτή τη γειτονιά και κανείς δεν μου έχει πει καλημέρα». «Δεν έχω τίποτα, ούτε καν χαρτιά». «I want my life to be worth something». «I want my child to be able to go to school. I have no problem if it is greek or arabic. It’s all education». «Να υπάρχουν λουλούδια παντού». «I am scared of loneliness». «Θέλω να γίνω το ίδιο με σας, θέλω να γίνω ίσος με σας, παρότι εσείς είστε Ελληνες κι εγώ είμαι από κάπου αλλού». «Ι will stay here till the end».

Το απόγευμα της Δευτέρας ένα Διεθνές Βραβείο Ιψεν κυκλοφορούσε στο κέντρο της Αθήνας και έλεγχε ενθουσιασμένο τις αφίσες. Ο Βρετανός Τιμ Ετσελς, ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής της ονομαστής πειραματικής θεατρικής ομάδας Forced Entertainment, αλλά και διάσημος εικαστικός, βρίσκεται πίσω από αυτό το πρωτότυπο poster project, που λέγεται «And for the rest» και εντάσσεται στο Fast Forward Festival της Στέγης.

Δεν είναι δικά του τα σλόγκαν. Ανήκουν σε κατοίκους της Αθήνας, που δεν έχουν το δικαίωμα να ψηφίζουν. Παιδιά, πρόσφυγες που έχουν ζητήσει άσυλο και οικονομικούς μετανάστες (από Ακτή Ελεφαντοστού, Νιγηρία, Καμερούν, Κένυα, Πολωνία, Αλβανία, Μπανγκλαντές, Αφγανιστάν, Ιράν, Πακιστάν, Συρία, Ιράκ...).

Είδαν πολλούς, κουβέντιασαν μαζί τους και τους έθεσαν, όπως μας λέει, δυο πολύ απλά ερωτήματα, «που ελάχιστοι πριν από μας τους είχαν κάνει». «Τι θα ’θελες να αλλάξει στον κόσμο, στη ζωή σου, στην πόλη σου;» Οι απαντήσεις τους βρήκαν τον δρόμο προς τα πόστερ.

«Μου έκανε εντύπωση με πόσο απλό τρόπο και χωρίς υπεκφυγές εξέφρασαν αυτό που έχουν βαθιά στην καρδιά τους» λέει ο Τιμ Ετσελς. Και μετά έπιασε κι αυτός δουλειά, στη δεύτερη και καθοριστική φάση του πρότζεκτ. «Εκανα ένα είδος μοντάζ, προσπάθησα να διαλέξω μέσα από όλο το υλικό που είχε συγκεντρωθεί τις απαντήσεις που διέθεταν περισσότερο από τις άλλες τις αρετές της ειλικρίνειας και της αμεσότητας», εξηγεί.

Και κάτι ακόμα, που του το επισημαίνω ως Αθηναία, μπουχτισμένη από την επιθετικότητα, πολλές φορές το μίσος, σε συνθήματα και αφίσες στην Ελλάδα της κρίσης. Τα σλόγκαν του δικού του πρότζεκτ έχουν ευγένεια, τρυφερότητα, παιδικότητα, αγάπη. «Εχετε δίκιο, όλα αυτά τα χαρακτηριστικά τα συνάντησα στους ανθρώπους με τους οποίους μιλήσαμε, αλλά και φρόντισα να τα αναδείξω, γιατί ταιριάζουν και σε μένα», λέει ο Τιμ Ετσελς.

Κάτι άλλο που εκπλήσσει είναι η απλότητα των πόστερ. Η σύγχρονη τέχνη έχει αναγάγει σε αξία την υπερβολή και την πρόκληση. Γιατί επέλεξε μια λιτή, στοιχειώδη εικαστική γλώσσα;

«Ο δημόσιος χώρος είναι γεμάτος από εντυπωσιακές, πομπώδεις, πολύπλοκες διαφημίσεις και σοφιστικέ εικόνες. Το ίδιο ισχύει πολλές φορές και στη σύγχρονη τέχνη. Ισως είναι καιρός να επιστρέψουμε σε κάτι πιο απλό και άμεσο», απαντά ο Τιμ Ετσελς. «Στη δική μου δουλειά με ενδιαφέρει πάνω απ’ όλα η γλώσσα.

Σ’ αυτήν δίνω έμφαση, είτε κάνω θέατρο είτε παρουσιάζω εικαστικά πρότζεκτ σε γκαλερί ή σε δημόσιους χώρους. Η γλώσσα έχει την ικανότητα να εμφανίζει ως διά μαγείας μια ιδέα ή μια ερώτηση και να τη βάζει κατευθείαν στο μυαλό του ανθρώπου, που διαβάζει ή ακούει.

Είναι κάτι που με συναρπάζει. Ηθελα να δώσω στους περαστικούς την εμπειρία μιας πολύ ευθείας συνάντησης και επαφής με τις λέξεις και τις σκέψεις που γράφονται στα πόστερ. Γιατί μπορεί να έχει μεγαλύτερη σημασία η εμπειρία των ανθρώπων που συμμετείχαν στις συνεντεύξεις, αλλά με ενδιαφέρει και η αντίδραση των Αθηναίων».

Πώς του φαίνεται, λοιπόν, που δεν πρόλαβαν να κολληθούν οι αφίσες σε κεντρικά μέρη της Αθήνας (Δευτέρα πρωί) και άρχισαν αμέσως να σκίζονται, να καταστρέφονται; Το poster-project «And for the rest» πρωτοέγινε στις Βρυξέλλες το 2014 και επαναλήφθηκε ένα χρόνο μετά στη Βασιλεία. Είχε κι εκεί ανάλογη εμπειρία; Οι σκισμένες αφίσες θα αντικατασταθούν;

«Θα μείνουν όπως είναι», απαντά ο Τιμ Ετσελς. «Είναι η αλληλεπίδραση πόλης και πρότζεκτ. Περίμενα ότι θα υπάρχουν αντιδράσεις. Οταν τοποθετείς έργα σε δημόσιο χώρο, πάντα υπάρχει η πιθανότητα να τα καταστρέψουν, να κάνουν παρεμβάσεις, ακόμα και να γράψουν κάτι δικό τους, εντελώς διαφορετικό».

info: Το πρότζεκτ διαρκεί έως 29 Μαΐου.

Πηγή:  ΕτΣ, Βένα Γεωργακοπούλου  

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016 08:38

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση