Τετάρτη, 02 Ιανουαρίου 2013 10:53

Να μην πεθάνουν για δεύτερη φορά τον Στέλιο Αλεξανδρόπουλο.

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

 

Το 2001 ο Στέλιος Αλεξανδρόπουλος, σε ηλικία 48 ετών, εκλέχτηκε αναπληρωτής καθηγητής στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου της Κρήτης. Στις 3 Μαΐου του 2006 αποχώρησε από εκείνη, τη μία επεισοδιακή Γενική Συνέλευση του τμήματος.
Λίγα λεπτά αργότερα σε συνθήκες αφόρητης πίεσης πέθανε μέσα στο γραφείο του από καρδιακή προσβολή. Αρκετές εφημερίδες είχαν εκείνες τις μέρες ως τίτλο το « Ποιοι σκότωσαν τον Στέλιο Αλεξανδρόπουλο;».
 
 
 
Στη γενική αυτή συνέλευση κατηγορούμενος ήταν ο Στέλιος και κατήγορος η Πρυτανεία του Πανεπιστημίου της Κρήτης. Αυτή είχε παραπέμψει τον Στέλιο στο Ανώτατο Πειθαρχικό Όργανο των καθηγητών του ιδρύματος. Ο Στέλιος είχε καταγγείλει ότι οι διαδικασίες στο Πρόγραμμα των Μεταπτυχιακών Σπουδών του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης ήταν αναξιοκρατικές. Η Πρυτανεία, αντί να διερευνήσει ενδελεχώς τις καταγγελίες του, πέρασε στην αντεπίθεση και τον κατηγόρησε για κατ’ εξακολούθηση συκοφαντία του ιδρύματος, παραπέμποντάς τον στο Ανώτατο Πειθαρχικό ΄Οργανο των καθηγητών με εξουσία να αποφασίσει ως και την απόλυσή του. Η αντίδραση αυτή της πρυτανείας φαίνεται πως είναι πάγια τακτική όλων όσων βρίσκονται σε άμυνα. Να, τις προάλλες, εισαγγελέας στη Σάμο άσκησε δίωξη εναντίον Σαμιωτών για διασπορά ψευδών ειδήσεων. Οι κατηγορούμενοι κατήγγειλαν ότι δεν μπορούσαν να εντοπίσουν μία ομάδα μεταναστών που είχε αποβιβαστεί στο νησί. Τα ίχνη τους είχαν χαθεί.
 
 
 
Αυτό που είχε υποπέσει στην αντίληψη του Στέλιου και τον οδήγησε στο να υποβάλει σειρά ενστάσεων ήταν οι παράτυπες διαδικασίες στο τμήμα των μεταπτυχιακών. Μέσα από τις καταγγελίες του αναδείκνυε τις παρασιτικές σχέσεις διαπλοκής μεταξύ μελών του προσωπικού και κάποιων φοιτητών και κλίκες που δρούσαν πέρα από κάθε νομιμότητα. Τα γεγονότα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2005, όταν ο Στέλιος ζήτησε εξηγήσεις για την απόρριψη από το επίμαχο μεταπτυχιακό πρόγραμμα αριστούχων υποψηφίων με συναφές πτυχίο προς τις Πολιτικές Επιστήμες και την επιλογή άλλων με κατώτερα τυπικά προσόντα. Στα στοιχεία που συγκέντρωσε περιλαμβάνονται μέχρι και συστατικές επιστολές πολιτικών προσώπων για την επιλογή των ευνοούμενων φοιτητών που ήθελαν να ενταχθούν στο μεταπτυχιακό. 
 
 
 
Στην ουσία αυτού του τύπου οι αδικίες δεν διακρίνονται για την πρωτοτυπία τους. Ανθίζουν σε όλη την Ελληνική επικράτεια. Στο δημόσιο τομέα, κυρίως, είναι ο δρόμος, που επιλέγουν οι μέτριοι, οι κακοί και οι δίχως αναστολές για να προσπεράσουν τους καλούς, τους ικανούς και αξιοπρεπείς. Βασική αιτία στη διαμόρφωση αυτής της νοοτροπίας  είναι η ανικανότητα της εξουσίας να πείσει με λόγια και με έργα ότι κινείται με γνώμονα το κοινό συμφέρον κι εργάζεται για το καλό όλων. Έχοντας μάθει να λειτουργεί με γνώμονα την ιδιοτέλειά της η εκάστοτε εξουσία κι έχοντας το συμφέρον ενός πολύ μικρού τμήματος της κοινωνίας μας πάνω απ’ όλα, προσεταιριζόταν κόσμο και κοσμάκη κατεβάζοντας τον πήχη των αξιακών στοιχείων: της συγκρότησης, της εργατικότητας και της απόδοσης, της πρωτοβουλίας και της προσωπικής ευθύνης. Ο κανόνας της καθεστωτικής εξουσίας αλλά συνήθως κι αυτής που ιδεολογικοπολιτικά την αμφισβητεί, συγκροτείται από τέτοιου τύπου «εξυπηρετήσεις». Πιστούς ψάχνουν οι άνθρωποι να βρουν κι όσο αυτοί σπανίζουν, βολεύονται, σε μια λογική του δούναι και λαβείν και με τσιράκια. 
 
 
 
Μ’ αυτόν τον άκρως αντικοινωνικό και αντιδημοκρατικό τρόπο που έχουν εκτοπίσει τον δημόσιο διάλογο,  πορεύεται τα περισσότερα από τα 180 χρόνια τώρα, ένα κλειστό κύκλωμα. Αυτό που πετυχαίνει να έχει υπό τον έλεγχό τους ένα μεγάλο κοινό υπηρεσιακών παραγόντων και προσωπικού ιδρυμάτων πάσης φύσεως. Καταφέρνουν οι άνθρωποι αυτοί να προωθούν με λίγες αντιστάσεις τις επιλογές τους και να αναπαράγουν δίχως κόπο και αξιοκρατικά κριτήρια το στελεχικό τους δυναμικό βασιζόμενοι πιο πολύ σε μια «μαφιόζικη» συμπεριφορά. Σε άλλους τόπους με διαφορετικές νοοτροπίες, υπάρχουν κοινωνίες που με νόμους έθεσαν όρια και προσπάθησαν να περιορίσουν τη δύναμη των αθέμιτων εξυπηρετήσεων, της αβασάνιστης υποκειμενικότητας και των «βισμάτων που παίρνουν φωτιά». Ήταν αυτές που κατάλαβαν πως δεν υπήρχε περίπτωση με τέτοιες παρωχημένες επιλογές να προωθήσουν τα συμφέροντα ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας τους στον παγκόσμιο και άκρως ανταγωνιστικό στίβο. Εμείς δεν είχαμε τέτοιες φιλοδοξίες. Βολευόμασταν με τα ψέματα, το κλείσιμο του ματιού, τις φτηνιάρικες πολιτικές, την αδιαφάνεια και τις ευτελείς σχέσεις. Κόντρα στην κοινή λογική και στο κοινό καλό, προσπαθούσαμε πάση θυσία να τη «βγάζουμε καθαρή», δίνοντας λίγα και κρατώντας, είτε νόμιμα είτε παράνομα, τα πολλά για πάρτη μας. Κι όποτε εμφανίζονταν πρόβλημα, προσπαθούσαμε, , να το λύσουμε -  συνήθως με επιτυχία - με το κλασσικό «κλείνουμε στόματα ταΐζοντάς τα». Ο καθένας στην επικράτειά του, αυτό το όνειρο δεκαετίες τώρα, υπαγορεύει με τις πράξεις του στα παιδιά του. Κι έτσι σόι πάει το βασίλειο. 
 
 
 
Τώρα, γιατί Στέλιος, ο κ. Αλεξανδρόπουλος;  Διότι στις αρχές της δεκαετίας του ’80 τον είχα γνωρίσει. Μαζί με τον Γιώργο Παπαδάκη είχαμε βρεθεί μια δυο φορές για να συζητήσουμε. Τι μας απασχολούσε εκείνον τον καιρό; Ήταν η εποχή που οι νεολαίες των αριστερών κομμάτων περνούσαν την πρώτη τους μεγάλη κρίση Από την μεταπολίτευση και μετά οι νεολαίες των κομμάτων της αριστεράς είχαν μεγάλο σουξέ. Η μεγάλη πλειονότητα του κόσμου, απ’αυτούς που ένοιωθαν την ανάγκη να συμμετάσχουν στα κοινά και να προσφέρουν στους αγώνες για μια καλύτερη ζωή, στα κόμματα αυτά έτρεχε. Είχαν αίγλη, είχαν ένα μαρτυρικό κι ηρωικό παρελθόν, είχαν το  φωτεινό στεφάνι της ηθικής ακεραιότητας κι ένα όραμα με την πατίνα του χρόνου ως εγγύηση. Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 έγιναν οι πρώτες διαγραφές κι άρχισαν να γίνονται αισθητοί προς τα έξω οι πρώτοι τριγμοί. Μία από τις ομάδες που απεχώρησε εκείνη την εποχή από το Κ.Κ.Ε έγινε γνωστή με το όνομα « η κίνηση των 400». Αποτελείτο βασικά από έμπειρα στελέχη που είχαν πρωτοστατήσει στον αντιδικτατορικό αγώνα. Τα στελέχη αυτά είχαν αρχίσει να αισθάνονται πως μέσα από τα παραδοσιακά κόμματα ήταν δύσκολο να αποφέρουν οι αγώνες τους κάποια απτά αποτελέσματα και κάποια αντίστοιχα εκλογικά που θα ξεπερνούσαν τα στενά όρια της αριστεράς. Είχαν επίσης αναπτύξει μία προβληματική για την ανάγκη να ξαναδώσουν φωνή στο στρατευμένο άτομο, να αναδείξουν την πολύριζη ιδιομορφία του πέρα από τα ταξικά χαρακτηριστικά και να πριμοδοτήσουν την τάση του για συμμετοχική παρεΐστικη χαρά που δεν θα την ισοπέδωνε ένας απρόσωπος μηχανισμός ελέγχου. Τόσο, όμως, αυτή, όσο κι οι άλλες κινήσεις που ακολούθησαν τη δεκαετία του ’80, δεν κατάφεραν να εμπλουτίσουν την εσωτερική ζωή των κομμάτων τους καθώς και την αποτελεσματικότητα της πολιτικής τους παρέμβασης. Ήταν περισσότερο ιδεολογικές και υπαρξιακές αναζητήσεις και ήταν πολύ δύσκολο να βρουν ερείσματα στην κοινωνία που στριμώχνονταν για ν’ακολουθήσει κάποιον αρχηγό με ζιβάγκο που θα τ’άλλαζε όλα «εδώ και τώρα». 
 
 
 
Ένας από τους πρωτεργάτες των « 400 » ήταν και ο Στέλιος, όπως ήταν και πρωτεργάτης στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Επειδή κι εδώ στη Δραπετσώνα υπήρχε μία παρόμοια ομάδα ατόμων που είχαν κοινές αγωνίες κι αναζητούσαν συνομιλητές για μια άλλη πορεία της αριστεράς, κάπως έτσι κανονίστηκαν αυτά τα ραντεβού. Εμείς, εδώ, στην εξέλιξή μας δημιουργήσαμε σε τοπικό επίπεδο τους «Ανένταχτους της Αριστεράς», μια μεγάλη παρέα που η δράση της περιορίστηκε σε θέματα της τοπικής κοινωνίας κι εκφράστηκε μέσα από την εφημερίδα «Δημογραφία». Τον Στέλιο δεν τον ξανάδαμε, όμως, έγραψε εντός μας. Μειλίχιος, έξυπνος, ευγενικός, ανοιχτόμυαλος κι ευαίσθητος, αισιόδοξος και καλός συζητητής. Όταν 26 χρόνια αργότερα διάβασα στις εφημερίδες για το θάνατό του, τον θυμήθηκα αμέσως. Και στενοχωρήθηκα για τον ξαφνικό θάνατο ενός ανθρώπου που είχα συνομιλήσει μαζί του όλες κι όλες τέσσερις το πολύ ώρες.
 
 
 
Αν με είχατε απέναντί σας, εύλογα θα με ρωτούσατε «και γιατί τώρα, κ. Λάκη, μας γράφεις όλα αυτά;». Διότι αυτήν την εποχή γίνεται μια δίκη στην Κρήτη. Αυτοί που κάθονται στο ειδώλιο του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ρεθύμνου είναι ο τότε πρύτανης κ. Γιάννης Παλληκάρης, κατηγορούμενος για το παράτυπο της παραπομπής του Στέλιου. Επίσης κατηγορούμενοι είναι και οι καθηγητές Κωνσταντίνος Λάβδας, Δημήτρης Κοτρογιάννος και Μαρία Μενδρινού. Αυτοί κατηγορούνται ως εμπλεκόμενοι στις παράτυπες εισαγωγές και αποκλεισμούς φοιτητών από το μεταπτυχιακό του τμήματος. Από τον Οκτώβρη που ξεκίνησε η δίκη, το κλίμα στην αίθουσα του δικαστηρίου είναι ιδιαίτερο φορτισμένο και γεμάτο εντάσεις. 
 
 
 
Η οικογένεια Αλεξανδρόπουλου, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, εξέδωσε μία ανακοίνωση που χαρακτηρίζει τη δίκη αυτή παρωδία, καταγγέλλοντας τη στάση της προέδρου και της εισαγγελέως. Μεταξύ άλλων αναφέρουν πως έγιναν προκλητικές εξαιρέσεις μαρτύρων που γνωρίζουν την υπόθεση βιωματικά. Οι μάρτυρες που επιλέγονται, συνεχίζει η ανακοίνωση, είναι ως επί το πλείστον όσοι  προτείνονται από την υπεράσπιση. Τα  αστυνομικά μέτρα που ισχύουν, είναι σε τέτοιο βαθμό επιθετικά, ώστε διαμορφώνεται κλίμα τρομοκρατίας. Μάλιστα ούτε η πρόεδρος  γνωρίζει, ποιοι έχουν διατάξει αυτά τα μέτρα. Τέλος, στην ανακοίνωση  αναφέρεται πως διαπιστώθηκε ότι το δικαστήριο δεν έχει ελέγξει τα έγγραφα της δικογραφίας και ότι από τη δικογραφία λείπει ένα ολόκληρο κιβώτιο εγγράφων. Μετά τη δημοσιοποίηση αυτής της ανακοίνωσης, οι δικηγόροι των κατηγορουμένων  δήλωσαν ότι θα καταθέσουν μήνυση στον Άρειο Πάγο εναντίον της οικογένειας Αλεξανδροπούλου για την προστασία του κύρους της δικαιοσύνης και των δικαστών. Είπαμε, η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση, δες δίωξη Μπαξεβάνη και λίστα Λαγκάρντ. Φαίνεται πως όσο κι αν περνούν τα χρόνια η απονομής της δικαιοσύνης δε γίνεται απαραίτητα όλο και καλύτερη.   
 
 
 
 
Ένας από τους καθηγητές που κατέθεσαν είναι κι ο κ. Πυργιωτάκης. Αυτός, την περίοδο του 2006 είχε αναλάβει να ερευνήσει τις καταγγελίες του Στέλιου και είχε τότε αποφανθεί ότι όλα είχαν γίνει νόμιμα. Τώρα παραδέχτηκε πως δεν είχε εξετάσει ούτε τους φοιτητές που κατήγγειλαν τον άδικο αποκλεισμό τους, ούτε εκείνους που φαίνεται να ευνοήθηκαν, ούτε και τον ίδιο τον κ. Αλεξανδρόπουλο. Άλλος μάρτυρας που κατέθεσε ήταν ο τότε φοιτητής κ. Σ. Τσουκαρέλλης. Αυτός ανέφερε ότι ήταν από τα στελέχη της ΠΑΣΠ που καθαιρέθηκαν, διότι στάθηκαν στο πλευρό του κ. Αλεξανδρόπουλου. Ο Τσουκαρέλλης αλλά κι ο καθηγητής Βερναρδάκης στις καταθέσεις τους ανέφεραν και το όνομα της οικογένειας Κεφαλογιάννη. Ο καθηγητής ισχυρίστηκε πως φοιτητές της ΔΑΠ του έλεγαν τότε ότι δέχονταν πιέσεις από τον πατέρα Γιάννη και την κόρη Όλγα – νυν υπουργός - ώστε στην υπόθεση να πάρουν το μέρος του καθηγητή Λάβδα. 
 
 
 
 
 
Ανάμεσα στους μάρτυρες που κατέθεσαν είναι και οι τρεις παρακάτω, γνωστοί πανεπιστημιακοί καθηγητές. 
Γ.Γραμματικάκης, πρώην πρύτανης Πανεπιστημίου Κρήτης. Ανάμεσα στα άλλα τόνισε πως υπήρχαν φοιτητές που είχαν ευνοηθεί στο μεταπτυχιακό και μάλιστα ήταν και συνδικαλιστές. Χαρακτήρισε αψυχολόγητη την παραπομπή  του κ. Αλεξανδρόπουλου στο πειθαρχικό από την πρυτανεία.   
Χρ. Βερναρδάκης, συνάδελφος του Στέλιου εκείνη την εποχή. Στην κατάθεσή του έκανε λόγο για ένα δίχτυο συναλλαγής μεταξύ καθηγητών και μελών των φοιτητικών παρατάξεων ΠΑΣΠ και ΔΑΠ με εκατέρωθεν κέρδη. 
Ηλ. Νικολακόπουλος, καθηγητής. Ανάφερε πως είχε συμβουλέψει τον Αλεξανδρόπουλο να μην εμφανιστεί στο πειθαρχικό νομιμοποιώντας με την παρουσία του μία παράτυπη διαδικασία. Καταδίκασε επίσης την τότε πρυτανεία, η οποία σε κανένα στάδιο της διαδικασίας δεν κάλεσε τον Αλεξανδρόπουλο για να καταθέσει την άποψή του. 
 
 
 
Ένας γραφιάς είμαι που κάθεται μπροστά σε μια οθόνη μακριά από την αίθουσα του δικαστηρίου. Όταν όμως σκέφτομαι όλους αυτούς που οδήγησαν στο θάνατο τον Στέλιο, είμαι συνωστισμός ερωτήσεων. Ρωτάω, θα κοιμούνται με όνειρα γλυκά; Ρωτάω, θα τρώνε κι η μπουκιά δε θα κάθεται στο λαιμό τους; Ρωτάω, θα κάνουν έρωτα κι από το μυαλό τους δε θα περνάει ο Στέλιος λυπημένος μες τη στάχτη; Ρωτάω, θα διδάσκουν και θα ρέουν οι αλήθειες τους από το στόμα τους; Ρωτάω, θα κοιτάζουν στα μάτια τα παιδιά τους; Ένας άνθρωπος που πέθανε εξ αιτίας τους, τούς άλλαξε έστω και στο ελάχιστο τη ζωή τους; Ρωτάω.
 
 
 
Μετά σιωπή. Το ξέρω πως συνήθως απαντήσεις δεν υπάρχουν. Όπως, ακόμα κι αν ρωτήθηκαν, απαντήσεις δεν έχουν δοθεί από εκατομμύρια ανθρώπους για τις αδικίες, τις βιαιότητες και τους φόνους που διέπραξαν. Πράγματα που συμβαίνουν σε όλες τις εποχές και σε όλες τις κοινωνίες. Όχι φυσικά παντού με την ίδια ένταση και με την ίδια ατιμωρησία. Οι θύτες όμως, ας πούμε εκτός από τον Ρασκάλνικωφ, πάντα βρίσκουν τρόπους και δικαιολογούν τις πράξεις τους απέναντι στον εαυτό τους, απέναντι στους άλλους. Ή ακόμα χειρότερα, δεν αισθάνονται καν την ανάγκη να το κάνουν αυτό. Συνεχίζουν ανέμελοι τη ζωή τους σα να μη συνέβηκε κάτι το μεμπτόν. Γι’αυτό, ρωτάω, ο μέσος άνθρωπος, στην κοινωνία μας, νοιώθει εσωτερικά ελεύθερος για να διαπράξει ακόμα και φόνο; Εν ονόματι τίνος πράγματος, μη με ρωτήσεις. Γιατί θα σου απαντήσω, δεν έχει σημασία. Λοιπόν, νοιώθει ελεύθερος; Υποστηρίζω πως ναι. 
 
 
 
 
Και κάποια στιγμή σκέφτομαι τον Στέλιο. Τι έχει απομείνει απ’αυτόν; Τίποτα. Ούτε η σκόνη του. Και τι νόημα έχει γι’αυτόν να αποδοθεί δικαιοσύνη; Κανένα. Είναι ένας νεκρός και ως εκ τούτου είναι πέρα από οτιδήποτε ανθρώπινο. Όμως μήπως έχει νόημα για τις ιδέες του Στέλιου; Για το πνεύμα του; Μήπως με κάποιο τρόπο, όσοι τόσο ξεδιάντροπα καταπατούν βασικές αξίες της ζωής μας θα πρέπει να τιμωρούνται, θα πρέπει οι πράξεις τους να στιγματίζονται; Γιατί πώς μπορούμε να καλλιεργούμε την αντίληψη πως η ζωή είναι κάτι που αξίζει τον κόπο να τη ζει κανείς, όταν όχι μόνο περνούν απαρατήρητες οι πράξεις που τινάζουν στον αέρα τα υγιή κύτταρά της, όπως το δίκαιο, η αλήθεια, η ισότητα, ο σεβασμός, αλλά εν έτει 2012 εξακολουθεί να μας κυβερνά μια εξουσία που επιβραβεύει όσους τα καταστρέφουν; Πόσοι, όμως, συμμερίζονται τέτοιες σκέψεις; Ίσως πολλοί. Και ίσως η επίσημη πολιτεία συχνά να πηγαίνει κόντρα σ’ αυτό το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Οπωσδήποτε κάτι σημαίνει αυτό για το ηθικό της ανάστημα. Όλο και περισσότεροι μιλάνε «έξω από τα δόντια»  για ένα σάπιο σύστημα που είναι ανίκανο να μας εξασφαλίσει όρους ουσιαστικής νομιμότητας. Αν η σαπίλα πάρει το πάνω χέρι και στην περίπτωση του Στέλιου, έκπληξη δε θα προκαλέσει. Κι αυτό διότι όλοι το ξέρουν πως η δικαιοσύνη στα μέρη μας ακόμα δεν έχει χειραφετηθεί από την πολιτική εξουσία. Αναρωτιούνται πως μπορεί να γίνει αυτό κι από ποιους. Αναρωτιούνται επίσης, αν κάποτε οι αποφάσεις των δικαστών θα διαλέγονται με το κοινό περί δίκαιου αίσθημα. Το κακό είναι ότι έχουμε εθιστεί με  αποφάσεις που πυροδοτούν την έξαρση της αυθαιρεσίας και της αυτοδικίας, που ρίχνουν λάδι στη φωτιά ακόμα κι όταν οι νόμοι είναι εναρμονισμένοι με το πνεύμα της εποχής. 
 
 
 
Το παρήγορο μ’αυτήν την ιστορία είναι πως για μια άλλη φορά έγινε φανερό ότι όλοι δεν είναι ίδιοι. Λόγου χάρη, σ’αυτήν την ιστορία αποδείχθηκε πως όλοι οι Πασπίτες και Δαπίτες, αλλά κι όλοι οι καθηγητές, δεν συμμορφώθηκαν με τις άνωθεν υποδείξεις κι αντέδρασαν στις αφόρητες πιέσεις των τσοπαναραίων. Πέρα απ’αυτά τα επιμέρους, ξέρω πως το πιο βαρύ για μένα θα είναι μια άδικη απόφαση που θα σκοτώσει μέσα μου για δεύτερη φορά τον Στέλιο. Κι αυτό, θέλω δε θέλω, θα καταγραφεί σα νίκη του θανάτου κ.δικαστές. Αν λοιπόν, μετά το τέλος της δίκης διακρίνετε μια απόκοσμη σκοτεινιά στο βλέμμα μου, θα ξέρετε πού οφείλεται. Κι αν δείτε μια τρυφερή λάμψη, τότε να ξέρετε ότι αυτή θα είναι το ευχαριστώ του Στέλιου.

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2018 10:46
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Σχόλια   

0 # Γιώργος Παπαδάκης 11-01-2013 13:34
Θυμάμαι τον Στέλιο όπως και εσύ, δεν παρακολούθησα τη συνέχεια της ζωής του μέχρι που έμαθα το θάνατο του από τα νέα. Ο Στέλιος φίλε, ναι, πρέπει να δικαιωθεί, ωστόσο έχει νικήσει και μόνο που η ιστορία του σ’ έκανε να γράψεις ότι έγραψες.
Άνθρωποι σαν το Στέλιο που οι ιδεολογικές τους αναζητήσεις, οι αγωνιστικές τους αρετές και το ηθικό τους ανάστημα δεν ευδοκίμησαν εύκολα σε κομματικά σχήματα, που δεν ευτύχησαν να έχουν εύκολους πολλαπλασιαστές, θέσεις, μέσα, οπαδούς, κάνουν ότι κάνουν έστω και μόνο από ευθύνη στον εαυτό τους. Όλοι οι Στέλιοι έχουν άλλη μια νίκη κάθε φορά που ένας άνθρωπος ξεφεύγει από την καθημερινότητα του, βγαίνει από κάθε είδους σκοπιμότητες και θυμάται τις αξίες της συλλογικής ζωής. Να σαι καλά.
Παράθεση
0 # Ιγνατιάδης Λάκης 07-01-2013 18:04
Επίσης και καλή δύναμη.
Παράθεση
0 # Βασιλική Μάντη 05-01-2013 22:06
Αχ! αγαπητέ Λάκη, πώς μου ματώνεις την καρδιά... Με 34 χρόνια υπηρεσίας στο Δημόσιο, φαντάζεσαι πόσο έζησα στο πετσί μου την αναξιοκρατία.
Ίσως αυτό κάνει τον πόνο μου πιό ελαφρύ, για το μικρό μου γυιό, που εργάζεται έξω απ' αυτό τον έρμο τόπο.
Άκου παράδειγμα:
πριν 3 χρόνια προσπάθησε να πάρει μιά καλύτερη θέση στη δουλειά, αλλά απέτυχε.
Γιατί παιδί μου, τον ρώτησα. Και μου απάντησε: γιατί αυτός που πήρε τη θέση, μάνα, ήταν καλύτερος, με 3 χρόνια προϋπηρεσία στο αντικείμενο. Τόσο σίγουρος ήταν ότι δεν αδικήθηκε.
Έτσι κι εγώ, καταπίνω τα φαρμάκι μου και παρακαλάω μόνο νάναι καλά.
Όσο για την Ελληνική Δικαιοσύνη, δεν ξέρω αν κι εδώ μπορούμε να πούμε ο,τι είπε ο Γερμανός μυλωνάς, στα μούτρα του Γεωκτήμονα ("υπάρχουνε και δικαστές στο Βερολίνο"), όταν ο πρώτος απαίτησε να του πάρει το χωράφι, με το μύλο του μαζί.
Καλή χρονιά
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση