Τρίτη, 01 Ιανουαρίου 2013 10:59

Μίλα σιγά

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Στα βαθοϊσκιωτα εισέβαλε αυθαίρετα το φως,                                                                                          

Πάνω στο τελικό ύψος του ήλιου 

Για μια στιγμή εκεί,
 
Εκεί που κρύβονται ψυχές με την  ανάρμοστη
 
Για τους καιρούς, ευαισθησία και γαλήνη. 
 
 
 
 
Στο τέλος των συστάδων της ιτιάς, 
 
Τα φώτα η πολιτεία αργοσβήνει
 
Και έχω μείνει,                              
 
Απ' τα πικρά και τ' άδικα εκεί,
 
Εκεί που κρύβονται ψυχές με την ανάρμοστη
 
Για τους καιρούς, ευαισθησία και γαλήνη. 
 
 
 
 
Σαν ταύρος άκου πως βρυχάται, 
 
Έρημος και αγκουσεμένος,
 
Ένας λαός που οργισμένος, 
 
Στην πέτρα πάνω το σπέρμα ρίχνει, 
 
Γιατί αρνιέται να γεννιέται
 
Σα σκλάβος, σαν ένας παρίας, 
 
Στ' απόνερα της ιστορίας.
 
 
 
 
Μίλα σιγά θέλω μονάχα να κοιμάμαι
 
Τον ύπνο της ξερολιθιάς,
 
Ακίνητης πάνω στο βράχο, 
 
Να ονειρεύομαι ότι  πορεύομαι
 
Μες τις αρχαίες μου στοές
 
Εκεί που σώζονται ψυχές με την ανάρμοστη
 
Για τους καιρούς, ευαισθησία και γαλήνη. 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018 10:42

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση