Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2016 02:29

Ζούμε σε άλλη χώρα, της Άννας Δαμιανίδη

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Το άρθρο που ακολουθεί και δημοσιεύτηκε στην ΕτΣ το επέλεξα γιατί έχει διαλέξει η δημιουργός του την πιο άβολη θέση. Μέσα στο δίκαιο ξεσηκωμό του συνόλου σχεδόν της Ελληνικής κοινωνίας, μοιάζει παράταιρο να μην εγκρίνεις μια τέτοια μαχητικότητα.

Ίσως όμως οι σκέψεις που διατυπώνει η δημοσιογάφος Άννα Διαμιανίδη να περνούν από το μυαλό αρκετών συμπολιτών μας που ανησυχούν για μια κατάσταση όπου το μέτρο έχει χαθεί κι όπου η στιγμή του να κρέμονται όλα από μια κλωστή δεν είναι μακριά. Όσοι λοιπόν μπορούμε ας το αντιμετωπίσουμε ως άρθρο μιας άλλης λοξής οπτικής γωνίας. Που στην τελική αναλαμβάνει το ρόλο του δικηγόρου του διαβόλου και ας είναι ο διάβολος στην περίπτωση αυτή μία κυβέρνηση που σ'αυτήν οφείλεται ο χαμός αυτός, μιας και απ'όσα υποσχέθηκε υπέρ των λαϊκών στρωμάτων ελάχιστα φαίνεται ότι θα μπορέσει να τηρήσει. Ας το δούμε λοιπόν οι ανοιχτοί, σαν μια νύξη που στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να αποδειχθεί ως ένα από εκείνα τα ζωοποιά σπέρματα της αμφιβολίας πλάι στις πανίσχυρες κάθε φορά βεβαιότητές μας. 


 

Ζηλεύω τους αγρότες που ζουν σε κάποια άλλη χώρα με πλούσιο κράτος, όχι αυτό το χρεοκοπημένο, καταδανεισμένο και καταϋποχρεωμένο, κι έχουν την πολυτέλεια να κάνουν ωραία χάπενινγκ με τα τρακτέρ τους. Τους ζηλεύω που ζουν σε υπέροχη αγωνιστική ατμόσφαιρα, τι πιο ωραίο, τι πιο αξιομνημόνευτο;

Θα έχουν να λένε στα εγγόνια τους, στους φίλους και στον εαυτό τους για τα παθήματα των οδηγών στους δρόμους που κλείνουν, και τι γέλια που θα κάνουν. Συναρπαστικά περνάν. Αν είχα κι εγώ εγγόνια, θα τα πήγαινα στο Σύνταγμα να δούνε τρακτέρ, τώρα που θα έρθουν κι εδώ, τα παιδιά έχουν πάθος με τα τρακτέρ, ειδικά αυτά τα χρωματιστά, τα γυαλιστερά που βλέπω τώρα στα μπλόκα.

Να παίρναμε κι εμείς λίγη αγωνιστική δόξα από τους προνομιούχους αυτούς, εμείς οι άλλοι, που ζούμε στη χώρα του χρεοκοπημένου κράτους, με τα σπάνια τρόλεϊ, τα σπασμένα πλακάκια, τα παρατημένα πάρκα, τα χωρίς γάζες νοσοκομεία, τα παγωμένα σχολεία, τα ξενοίκιαστα μαγαζιά, τις φτηνοδουλειές, τους ευερέθιστους δημόσιους υπαλλήλους, τους σνομπ αστυνομικούς, τους κακοπληρωμένους νεαρούς φίλους.

Ζηλεύω και τους συνδικαλιστές, τους απεργούς εν γένει, τους εμπόρους που έκλεισαν τα μαγαζιά στη γενική απεργία, τους ελεύθερους επαγγελματίες αλλά και τους υπαλλήλους, τους αγωνιστές εν γένει που ζουν σε μια χώρα με κράτος δυνατό, το οποίο είναι σε θέση να παίρνει αποφάσεις και να τις τηρεί, κράτος ισχυρό που μαζεύει ένα σωρό λεφτά από μια πολύ ισχυρή οικονομία, με σφύζουσα ανάπτυξη, και δεν έχει παρά να τα μοιράζει δίκαια, ζηλεύω λοιπόν αυτούς τους σοφούς ανθρώπους που αγωνίζονται σε δρόμους και πλατείες για να το βοηθήσουν να πάρει τις σωστότερες και δικαιότερες αποφάσεις μοιρασιάς.

Τι ωραία ανεμίζει ο αέρας τα μαλλιά τους και τις σημαίες τους και τα κασκόλ τους και τις γραβάτες τους! Μόνο τις κουκούλες δεν ανεμίζει ο αέρας και τους φερετζέδες των παλικαράδων των μολοτοφούχων, αλλά οι φερετζέδες των παλικαράδων δεν αμαυρώνουν τις γραβάτες των ελεύθερων επαγγελματιών, έτσι δεν είναι; Αλέκιαστες γραβάτες είν’ αυτές, όχι σαν κάτι άλλες που ξέρω, οι οποίες λεκιάζονται αμέσως, με μια τυρόπιτα.

Ζηλεύω τους αγωνιστές με τα μεγάλα πανό, τα μεγάλα λόγια, τις μεγάλες σιγουριές, τις έτοιμες φράσεις, τις ασίγαστες ορέξεις, όλους αυτούς που θα έχουν να θυμούνται στα γεράματα όσα εμείς οι άλλοι, οι ξενέρωτοι, που ζούμε στην εξαθλιούμενη χώρα του πτωχευμένου κράτους, θα προσπαθούμε να ξεχνάμε.

Ζηλεύω τους ανθρώπους που ζουν στην πολυτελή αυτή χώρα, όπου υπάρχουν ακόμα περιθώρια να καταστρέψουν, να μουντζουρώσουν, να γκρεμίσουν, να πετάξουν μολότοφ, κροτίδες, να κάψουν λάστιχα, να σπάσουν μούτρα και κάδους, γραφεία και κομπιούτερ, να κάνουν καταλήψεις δημόσιου χώρου και να αφήσουν τα ίχνη τους.

Πρέπει να είναι η πιο πλούσια χώρα του κόσμου, τέτοια άνετη καταστροφή, τέτοια διαρκή διεκδίκηση δεν βιώνεται αλλού. Πολύ τους ζηλεύω, εδώ στην υποβαθμισμένη πρωτεύουσα του αδύναμου, χρεωμένου, αμήχανου κράτους, που το νιώθω να κρέμεται από μια κλωστή. Ζούμε δίπλα δίπλα σε άλλη χώρα, ζούμε σε παράλληλο σύμπαν.

Πηγή : Εφημερίδα των Συντακτών

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 10 Απριλίου 2016 12:09

Σχόλια   

0 # Γ.Τ. 13-02-2016 16:01
http://epitheorisi2014gt.blogspot.gr/2016/02/blog-post_12.html
Παράθεση
0 # Μπεκετιάδης Τρύφωνας 13-02-2016 11:15
Κύριε Μήλτσο, να σας διευκρινίσω μόνο πως στην Εφημερίδα των Συντακτών, εργάζονται αρκετοί μόνιμοι δημοσιογράφοι που δεν συμπλέουν πάντοτε με τις θέσεις της εφημερίδας στα βασικά. Η Άννα Δαμιανίδη ανήκει σ'αυτήν την ανομοιογενή ομάδα που προ της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ αμφισβητούσε τις επιλογές του σε πολλά θέματα, κάτι που εξακολουθεί να το κάνει και μετά. Το ίδιο προσωπικό βλέμμα διαθέτει και για άλλα θέματα και συχνά στέκεται κριτικά απέναντι και κάποιες κυρίαρχες νοοτροπίες και επιλογές συμπολιτών μας, όπως φαίνεται και σ'αυτό το άρθρο. Δηλαδή, εκτιμώ ότι δεν σιγοντάρει τις όποιες κεντρικές κατευθύνσεις της ΕτΣ, ανεξάρτητα αν κάποιες φορές συμπίπτουν.
Παράθεση
0 # Ανώνης Μήλτσος 11-02-2016 12:00
Λάκη, τα λόγια της ΕτΣ είναι προφανέστατα υποκριτικά και μεταχρονολογημένα. Αφού εναρμονισμένα με όλο το πολιτικό σύστημα εκτρέφει από καιρό τον εθνικολαϊκισμό, ζητά τώρα να τονε συμμαζέψει, γιατί δυναμιτίζει τα μερικότερα πολιτικά της συμφέροντα. Η, ούτως ή άλλως, επίκληση του λαού μας και της κοινωνίας του γίνεται πάντοτε για να τα χειραγωγήσει στα ιδιαίτατα... και δεν προσεγγίζει κατ` ελάχιστο τα συμφέροντα και τις ανάγκες τους... Με εκτίμηση και διαθέσιμος... https://www.academia.edu/.../%CE%9F_%CE%95%CE%BC%CF%86%CF...
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση