Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016 18:13

Γεια σου, Νίκο Παναγιωτόπουλε, της Μαρίας Κατσουνάκη

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ο σκηνοθέτης Νίκος Παναγιωτόπουλος ( Μυτιλήνη, 1941, Αθήνα, 12.1.16) γύρισε 17 ταινίες ακολουθώντας μία έμφυτη τάση του, να κάνει όπως είχε πει, απλές και φτηνές ταινίες με το τίποτα για το τίποτα. Κάτι που αυτό έφτανε σ'εμένα ως πρόκληση να φτιάξω κι εγώ τις δικές μου ταινίες, έστω και μόνο στο μυαλό μου.

Η πρώτη του ταινία ήταν "Τα χρώματα της Ίριδος" (1974) και η τελευταία "Η κόρη του Ρέμπραντ" ( 2015). Σχεδόν όλες τις έχω δει και όλες μου άρεσαν, μα πιο πολύ με έφτιαξαν "Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας", ¨Μελόδραμα¨, "Ονειρεύομαι τους φίλους μου", "Αυτή η νύχτα μένει", "Delivery", "Αθήνα - Κωνσταντινούπολη", και "Η κόρη του Ρέμπραντ".

Η όλη εκπομπή του, όπως την μετέφραζα μέσα από τις ταινίες του και τις συνεντεύξεις του, ήταν ενός ανθρώπου που είχε ένα ιδιόμορφο πνευματικό βάρος συνδυάζοντας εύστοχα τα ασύνδετα και ταυτόχρονα την ελαφρότητα που έχει το χάδι αυτού που αγαπάει σ'αυτό που δίνεται.

Προσπάθησα δυο τρεις φορές να γράψω κάτι γι'αυτόν τον άνθρωπο, που πιστεύω πως θα ήταν ιδανικός συμπότης σε ταβέρνες, εκεί που η παρουσία του θα άνοιγε απρόβλεπτες κι ενδιαφέρουσες τρύπες στην πραγματικότητά μας αυξάνοντας όμως το οξυγόνο της παρέας, αλλά ότι έγραψα δεν μου άρεσε. Στην προσπάθεια πάνω συνειδητοποίησα πως οι αγαπημένοι που φεύγουν απ' τη ζωή μας, προπομποί της δικιάς μας αναχώρησης, θα τους χάσουμε στ'αλήθεια όταν φύγουμε κι εμείς. Όμως φεύγοντας αυτοί, όπως και να το κάνουμε όπως και να το δούμε, όση ενέργεια κι αν μας έχει απομείνει, όσο και αν ελπίζουμε ακόμα σε κάτι, στη ζωή μας όσο περνούν ακατάπαυστα τα χρόνια η μελαγχολία είναι αυτή που αθόρυβα κερδίζει σταθερά έδαφος. Μόνο αν όσοι της ίδιας γενιάς που αγαπιόμαστε και εκτιμιόμαστε πεθαίναμε όλοι μαζί, τότε ίσως η μελαγχολία να ερχόταν ισοπαλία με την ευφροσύνη. 

Ο Κωστής Παπαγιώργης είχε γράψει γι’ αυτόν, στην αφιερωματική έκδοση του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 2003: «Μορφωμένος χωρίς να κουβαλάει τη μόρφωση στην πλάτη του, αγχίνους που μπορεί να λέει, μειδιώντας ότι “είναι ανόητος καθότι δεν βρήκε το βάθος κανενός πράγματος”, ενσαρκώνει μια ύπαρξη μ’ ένα είδος δυσεύρετης έμφυτης ελευθερίας».

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου στην Αθήνα και ξεκίνησε την καριέρα του ως βοηθός σκηνοθέτη σε ελληνικές αλλά και ξένες παραγωγές. Το 1960-1973 έζησε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα κινηματογράφου στο ινστιτούτο Φιλμολογίας της Σορβόνης, ενώ την ίδια περίοδο συνήθιζε να περνά τον χρόνο του στην en:Cinémathèque Française, γαλλική ταινιοθήκη όπου κατέχει ένα από τα μεγαλύτερα αρχεία ταινιών στον κόσμο. Το 1973 επιστρέφει στην Αθήνα. Πλάι του καθ'όλη την διάρκεια, η σύντροφός του Μαριάννα Σπανουδάκη, η οποία, ως ενδυματολόγος, συμμετέχει σε όλες του τις παραγωγές. Από το 1974 σκηνοθέτησε, με ξεχωριστό αφηγηματικό στυλ, ταινίες που θεματικά προσεγγίζουν ζητήματα ερωτικής αυταπάτης και φθοράς των ανθρωπίνων σχέσεων. Ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε διεθνή φεστιβάλ και έχουν τιμηθεί με σημαντικές διακρίσεις.("Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας", "Delivery", "Αθήνα-Κωνσταντινούπολη").

Από αυτά που διάβασα γι'αυτόν στις εφημερίδες κάποια μου άρεσαν, όπως π.χ το αφιέρωμα της Βένας Γεωργακοπούλου στην ΕτΣ, μα πιο πολύ μου άρεσε το μικρό άρθρο που έγραψε η Μαρία Κατσουνάκη στην Καθημερινή της 17.1 με τίτλο "Γεια σου, Νίκο Παναγιωτόπουλε" 

Πατώντας   εδώ      θα σας εμφανιστεί αυτό το άρθρο. 
Και πατώντας   εδώ    το βίντεο του τραγουδιού "Αυτή η νύχτα μένει" του Κραουνάκη με τη Παπίου από το ομώνυμο φιλμ. 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016 08:43
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση