Παρασκευή, 01 Ιανουαρίου 2016 10:14

2016, τι με ποιους, πως;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Τι σώζει και σώζεται μέσα σ'αυτόν τον ορυμαγδό από την πτώση όλων των ελπίδων που μας μοίρασαν αφειδώς όλα τα οργανωμένα συμφέροντα; Κάνοντας ταμείο απαντώ από τη θέση μου, οι άνθρωποι. Για να είμαστε ακριβείς, κάποιοι άνθρωποι απ'όλο το φάσμα των ιδεολογιών, των κομματικών προτιμήσεων, των νοοτροπιών, των θρησκειών, της καταγωγής, των επαγγελμάτων και των φύλων.

Ποιοι; Αυτοί που κάνουν καλά τη δουλειά τους, όποια και αν είναι αυτή, αυτοί που είναι εντάξει απέναντι στον εαυτό τους και στους άλλους. Αυτούς εγώ βάζω πάνω από όλους στην χρονιά που πέρασε, σ'αυτούς βγάζω το καπέλο μου.

Και μη νομίζετε ότι είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται, να είναι κάποιος εντάξει και απέναντι στον εαυτό του και στους άλλους και να κάνει καλά και τη δουλειά του και μάλιστα στην κατάστασή μας. Όσοι έχουν τέτοιες επιδιώξεις έχουν κατά καιρούς ομολογήσει πως εν τέλει πρόκειται για μια άσκηση επίτευξης της χρυσής τομής, για μία δυσκολότατη σύνθεση όταν δεν πρυτανεύει η λογική του μέσου όρου, αλλά το καλύτερο δυνατόν για όλους που τους αφορά το αποτέλεσμα. Θέλει για να το πετυχαίνεις αυτό να έχεις όνειρα, και να είσαι ικανός στο να τα υλοποιείς, θέλει να το ψάχνεις και να έχεις την αγωνία για ζωή, θέλει να έχεις τσαγανό, θέλει και άλλα πολλά. Προπάντων όμως θέλει να έχεις έννοια για εκείνους τους αλαφιασμένους που ζουν πέρα από το βασίλειο του εγωισμού σου και τριγυρνούν σαν σκιές στα περιθώρια παντός τύπου. Η μαγκιά της εποχής μας θαρρώ πως είναι να μπορείς να έρχεσαι στη θέση κατά προτεραιότητα αυτών των συνανθρώπων μας έχοντας αναμμένη τη μηχανή της διαθεσιμότητά σου για το "ότι ήθελε προκύψει".   

Όσο για την κατάστασή μας είναι σχεδόν η ίδια με άλλες πανάρχαιες, όπου οι έχοντες και κατέχοντες, άνθρωποι του πλούτου και της δύναμης, άνθρωποι με γόητρο και κάτοχοι αξιωμάτων, χρησιμοποιούν όλα τα μέσα για να καρπωθούν τη μερίδα του λέοντος απ'ότι είναι προϊόν συλλογικού κόπου. Και ταυτόχρονα με κάθε ευκαιρία σαν σαράκι κατατρώγουν τη δημοκρατία μιας και σχεδόν φυσικά όλο και πιο πολύ απομακρύνονται από την ανάγκη να πείσουν με επιχειρήματα και προτάσεις, με πράξεις και έργα.

Αναφερόμαστε σ'αυτούς που χιλιάδες χρόνια τώρα επιλέγουν να εξαργυρώσουν την ανιδιοτέλειά τους με αντάλλαγμα μια μεγάλη ποικιλία προνομίων και είναι επιρρεπείς στο να χρησιμοποιούν τους άλλους για την επίτευξη των δικών τους στόχων. Βρισκόμαστε δηλαδή μακριά από τον χώρο όπου οι κοινωνικές συναντήσεις έχουν ως ένα από τα πρωτεύοντα αιτήματα τη χειραφέτηση όλων. Είμαστε στο τσίρκο εκείνο που ότι προσφέρουν στο κοινό οι θεατρίνοι έχει ως τελικό αποδέκτη την πάρτι τους. Για τον εαυτό τους δουλεύουν ασταμάτητα, αυτού το εκτόπισμα επιδιώκουν να μεγαλώσουν, την ισχύ τους να τονώσουν. Οι άλλοι, όλοι οι άλλοι, είναι το μέσον, οι πελάτες τους.

Σε ποιους άλλους βγάζω το καπέλο μου; Σε εθελοντές που βοηθούν όπως και όσο μπορούν τους ανήμπορους, μια ομάδα που τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας όλο και μεγαλώνει. Μιλάμε για τη θερμή υποστήριξη που προσφέρουν σχετικά λίγοι συνάνθρωποί μας, προσωπικά ή μέσα από σχήματα αλληλεγγύης, που επέλεξαν να σταθούν δίπλα σ'αυτούς που έχουν μεγάλη ανάγκη, όπως άποροι, άστεγοι, άνεργοι, χρήστες, αδύναμοι και μόνοι, πρόσφυγες, μετανάστες. Θεωρώ ότι αξίζει να σκεφτούμε πως αυτοί οι συνάνθρωποί μας είναι ένα από τα πολυτιμότερα κομμάτια της κοινωνίας μας και ως εκ τούτου είναι ανάγκη να τους προσέχουμε ως κόρη οφθαλμού. Και να παραδειγματιζόμαστε βεβαίως βεβαίως. 

Κυκλοφορούν επίσης δίπλα μας, λίγο πιο εκεί ή πέρα στον ορίζοντα και μερικοί τύποι που δίχως να αγνοούν την πραγματικότητα και τα πανίσχυρα αυτονόητα του κύκλου τους, πασχίζουν για το ξεπέρασμα των αδιεξόδων του κόσμου πέρα απ'αυτά που προτάσσουν οι παντός τύπου τυφλοσούρτες. Κι αυτούς τους χαιρετώ και τους προσέχω, τους φιλώ και τους θαυμάζω.

Και τους φίλους φυσικά, που πέρα από τη χαρά των συνευρέσεων, όταν η καλή τους κουβέντα, είναι δεν είναι σοφή, τους βγαίνει αυθόρμητα και στέκονται πλάι σου όταν το έχεις μεγάλη ανάγκη. Και η φιλία είναι πάντα μία από εκείνες τις παρουσίες που μεγαλώνουν την επικράτεια του καλού, μια και ποτίζει με τα ιαματικά της ύδατα την αμοιβαιότητα των προσφορών.  

Τι άλλο μένει πέρα από τα κοντινά; Η πολύριζη Ευρώπη με την ποικιλομορφία της. Παρόλα τα χάλια της εξακολουθεί να είναι μακράν η πλέον κοσμική ήπειρος που δημιουργεί τις περισσότερες ελπίδες για μια ζωή στο ύψος των κατακτήσεων της εποχής μας. Για μια δημοκρατική ζωή που θα επιτρέπει να την χαίρονται οι ζώντες και όχι μόνο εξ αιτίας της κατανάλωσης ποικίλλων προϊόντων που συχνά ως διαστροφή οδηγεί και στην κατανάλωση των συνανθρώπων τους. Και μακάρι αυτή η ήπειρος ξεφεύγοντας από το σημερινό βάλτο, με την εκκοσμικευμένη πίστη της σε άνθηση στην πορεία της για κατάκτηση νέων κορυφών, να μπορεί να εμπνέει και τον υπόλοιπο κόσμο. Να μπορεί να του συμπαραστέκεται στα δύσκολα.

Αυτό επίσης που είναι αδιαμφισβήτητο και προβληματίζει όσους νοιάζονται για το κοινό καλό, είναι η κρίση που περνούν οι ιδέες και τα κινήματα που καταστατικά αμφισβητούν την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Το αποτέλεσμα είναι η εμφανής αδυναμία των ριζοσπαστών να συναντηθούν με το μεγάλο κοινό που δείχνει απρόθυμο ακόμα και κουβέντες να ανταλλάξει με τους προβλέψιμους αμφισβητίες όταν προπάντων το διακύβευμα είναι το τι μέλει γενέσθαι σε ένα πεδίο πέρα από την αυλή τους. Και αποτελεί θέμα προς διερεύνηση πως αυτό ισχύει ακόμα και όταν οι αναλύσεις τους για αυτά που συμβαίνουν είναι συμβατές με το κοινό αίσθημα. 

Στον επίσημο κόσμο αυτό που κάνει θραύση σε ότι αφορά τους διαχειριστές της εξουσίας, είναι η καλπάζουσα διαφθορά τους, που ελάχιστοι πια είναι εκείνοι από τους εκλεγμένους εκπροσώπους μας που της αντιστέκονται αξιοπρεπώς. Ευτυχώς πάντως που ένα μικρό μέρος του δικαστικού σώματος και των ΜΜΕ, αγωνίζεται για την καταπολέμηση της. Όσο όμως η πλειονότητα του κόσμου στην καθημερινή του συμπεριφορά δεν ανάβει κόκκινο στις πράξεις που ανάγονται στις διεφθαρμένες, τόσο αυτό το κακό θα απλώνεται παντού πολλαπλασιασμένο, μιας και έχει στο DNA του κάτι από τη μυθική λερναία ύδρα.

Για το 2016 ποια ευχή; Μακάρι να βρουν τρόπους συνάντησης για διάλογο βασισμένο στις νηφάλιες αλήθειες της ζωής τους όσο απελπισμένοι κι αν είναι, αυτοί που θέλουν κάποια πράματα της κοινωνίας μας απ'αυτά που τους αφορούν να προχωρήσουν προς το καλύτερο. Μιλάμε για εκείνο το καλό που προσφέρει δύναμη στην επιθυμία για ελευθερία, για δικαιοσύνη και για ισότητα. Στο δια ταύτα μιλάμε για χειραφέτηση. Και μακάρι οι συναντήσεις αυτές να οδηγούν, πέρα από εξαγγελίες, σε πράξεις ανάλογες των επιθυμιών των συνομιλητών. Αυτή η είναι η ευχή μου για τον καινούργιο χρόνο. Και νομίζω ότι έχει σημασία γιατί αφορά κι εμένα.  

Ο πίνακας που κοσμεί αυτό το άρθρο είναι του αγαπημένου Άγγλου ζωγράφου Φράνσις Μπέικον (1909- 1992)  

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 05 Μαρτίου 2016 15:34
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση