Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2015 07:56

Ο Παντελής Βούλγαρης για το γιο του Σαούλ που προβάλλεται και στον Πειραιά

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Πρόκειται για μία Ουγγρική ταινία παραγωγής 2015 που τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο του Φεστιβάλ των Κανών. Σκηνοθέτης είναι ο 38χρονος Λάζλο Νέμες και για να ολοκληρώσει αυτήν την πρώτη του ταινία δούλεψε πέντε χρόνια. Παίζουν, Γκέζα Ρέριγκ και οι ηθοποιοί Λαβέντε Μόλναρ, Ούρς Ρεχν. Μουσική: Λάζλο Μέλις. Φωτογραφία: Ματίας Ερντέλι. Μοντάζ: Μάθιου Ταπόνιερ. Διάρκεια 107'.

 Υπόθεση: Τον Οκτώβριο του 1944 στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου δουλεύει ο Εβραϊκής καταγωγής Ούγγρος κρατούμενος Σαούλ. Ο Σαούλ είναι μέλος της Σοντερκομάντο, της ομάδας των Εβραίων κρατουμένων η οποία ανανεώνεται κατά περιόδους και έχει φτιαχτεί για να βοηθά τους Ναζί στον μηχανισμό των μεγάλης κλίμακας εξολόθρευσης των Εβραίων.

Ενώ δουλεύει σ' ένα από τα κρεματόρια ο Σαούλ ανακαλύπτει το πτώμα ενός αγοριού το οποίο θεωρεί ότι είναι παιδί του. Τις μέρες που ακολουθούν κι ενώ η Σοντερκομάντο σχεδιάζει εξέγερση μιας και πλησιάζει η σειρά τους για να εκτελεστούν, ο Σαούλ αποφασίζει να φέρει εις πέρας μια αδύνατη αποστολή: να σώσει το σώμα του παιδιού από τις φλόγες, να βρει ένα Ραββίνο να απαγγείλει την νεκρώσιμη ακολουθία (Kaddish) και να θάψει το αγόρι όπως πρέπει. 

Οι κριτικές: Για την ταινία αυτήν γράφτηκαν ύμνοι. Μερικοί μάλιστα, οι συνήθως υπερβολικοί, έφτασαν στο σημείο να γράψουν ότι πρόκειται για την ταινία της δεκαετίας. Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί η κριτική που έγραψε ο old boy στην ιστοσελίδα elculture.gr και πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί το άρθρο της Μαρίας Κατσουνάκη που στις 22.11 δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή με τον τίτλο "Η βιομηχανία του απόλυτου κακού". Επίσης διαβάσαμε και δύο συνεντεύξεις του Νέμες. Η πρώτη δημοσιεύτηκε από τη Λήδα Γαλανού στις 14.11 στην ΕτΣ με τον τίτλο "Δεν δίνω άφεση αμαρτιών στο Ολοκαύτωμα" (  εδώ  ) και η δεύτερη δημοσιεύτηκε στο Αθηνόραμα στις 12.11 από τον Χρήστο Μήτση με τίτλο "Το να μετατρέψεις τη φρίκη σε θέαμα είναι η απόλυτη ανηθικότητα" (  εδώ  ).

Στο τέλος υπάρχει ένα βίντεο ενός λεπτού, όπου ο σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης λέει δυο τρία πράγματα για τον Σαούλ και ένα τρέιλερ της ταινίας. 

Την ταινία την είδα τίγκα στις προσδοκίες ότι θα παρακολουθήσω ένα αριστούργημα. Όμως καθ'όλη τη διάρκεια της προβολής ούτε με τράβηξε εξ ολοκλήρου μέσα της, ούτε με μαγνήτισε ώστε να καρφωθώ όπως καρφώνομαι θαυμαστικά σε περαστικές καλλονές. Επιπλέον όταν βγήκα από το σινεμά ήμουν εγώ 100% στην φθινοπωρινή Αθήνα του 2015. Ενώ η συνηθισμένη μου κατάσταση που μου προκαλούν ταινίες που μου έχουν αρέσει πολύ, είναι να είμαι κάποιος άλλος και κάπου αλλού από ένα λεπτό έως μια ώρα το πολύ, κάτι που μου έχει τύχει πεντέξι φορές στη ζωή μου. Η μία ήταν με την Ευδοκία του Αλέξη Δαμιανού. 

Την άλλη μέρα και δίχως να το επιδιώξω σκέφτηκα τον Σαούλ και το αποτέλεσμα ήταν να αναγνωρίσω πως επρόκειτο για ένα έργο που ήταν τόσο συνεπές στον στόχο του, τόσο ευφυές και ευαίσθητο απέναντι στο θέμα του που δε μπορούσα παρά να του υποκλιθώ. Όμως είμαι σχεδόν βέβαιος πως μετά από καιρό δε θα μου βγει η επιθυμία να την ξαναδώ. Εν αντιθέσει με αυτό που μου συμβαίνει συχνά με ταινίες που με έχουν εξιτάρει. Και παρόλο που ο Σαούλ κάνει όλες τις άλλες ταινίες που έχουν γυριστεί με θέμα τα ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης να μοιάζουν τόσο λίγες, τόσο μικρές, εκτός από την ταινία του Κλόντ Λανζμάν " shoa " (1985), που δεν την έχω δει και για την οποία έχουν γραφτεί τα καλύτερα λόγια από τους πιο σοβαρούς και έγκριτους κριτικούς παγκοσμίως.

Εν ολίγοις, ότι στην ταινία είναι σε πρώτο πλάνο είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να μας κρατά απ'έξω, και δεν μας δίνει καμία πάσα για να έρθουμε στη θέση του Σαούλ, αν και παραδόξως η έκφρασή του νομίζω ότι θα τυπωθεί εντός μας, μαζί και η ταινία που μεταφέρει. Και οτιδήποτε παίζεται στον περίγυρο και στο βάθος των πλάνων, μας ενεργοποιεί εκείνη τη σκέψη, που για μια ακόμα φορά καταλήγει πως η κτηνωδία του ανθρώπου μπορεί να φτάσει σε επίπεδα απαγορευτικά για όλα τα ζώα του πλανήτη μας. Του ανθρώπου, είτε ως άτομο είτε ως μέλος μιας συλλογικότητας. Το ερώτημα είναι αν τέτοιες ταινίες μπορούν να βάλουν ένα φρένο σε ανθρώπους που εν δυνάμει είναι έτοιμοι να προκαλέσουν παρόμοια εγλήματα κατά της ανθρωπότητας. Αν δηλαδή ρίχνει γέφυρες σε υποψήφιους δολοφόνους που έχουν την εξουσία στα χέρια τους. Ή μήπως όλοι ανήκουμε σ'αυτήν την κατηγορία; 

Στην πρώτη φωτό είναι ο εγκατεστημένος στη Νέα Υόρκη ποιητής Γκέζα Ρέρινγκ που παίζει τον Σαούλ και στη δεύτερη ο σκηνοθέτης Λάζλο Νέμες που μεγάλωσε και σπούδασε στο Λονδίνο. 

Πατώντας  εδώ   θα σας εμφανιστεί το τρέιλερ της ταινίας. 

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2016 09:12
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Τελευταία άρθρα από τον/την Λάκης Ιγνατιάδης

Σχόλια   

0 # sofia mixailidou 30-11-2015 23:30
ΠΟΛΥ ενδιαφερουσα ταινια με εντονους συμβολισμούς που γινονται πιο φανεροι προς το τελος της ταινιας .ΟΙ ιστορικες αναφορες δινονται με τετοιο τροπο ,εικαστικο , ώστε η ταινια να μην γινεται ουτε θρίλερ, ουτε μελο. ΤΗΝ παρακολουθησα με ενδιαφερον και για τις ερμηνείες αλλα και για τα ηχητικα εφε που σε ορισμενα σημεια αντικαθιστουσαν ολόκληρες σκηνες.
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση