Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015 09:34

Με του λιναριού τα πάθη το ζευγάρι μας εφτιάχθη

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Συνήθως η ιστορία του ζευγαριού, εξαιρώντας τα παιδιά, έχει και κάποιες καλές στιγμές, όταν φυσικά το πλοίο σαλπάρει με ούριο άνεμο και οι επιβάτες είναι αποφασισμένοι να το ρισκάρουν. Αλλά ακόμα και αν δεν γκεμοτσακιστεί στους σκοπέλους της ανθρώπινης φύσης και των πολέμων που την ακονίζουν, συνήθως πέφτει στα βράχια της βαρεμάρας λόγω του περιορισμένου ρεπερτορίου της μονογαμίας και των χύμα πειρασμών ολούθε. Νομοτελειακό; Εξαρτάται.

 

Πάντως δε θα κάνουμε καλούς λογαριασμούς αν υποκρινόμαστε ότι βλέπουμε την πραγματικότητα. Όχι όλες, ούτε για όλους και όχι μια κάποια τάχα μου παντονινή. Μιλάμε γι'αυτήν την πρόσφατη των τελευταίων αιώνων, αυτήν για τους πολλούς, με τους καταμερισμούς και τις ανισότητές της, με τους περιορισμούς και τους παραλογισμούς της, αυτήν την πολύμορφη. Την πάντα όμως σκληρή πραγματικότητα που σφυρηλατείται και από σχεδόν όλους τους εν δυνάμει κομπιναδόρους ανθρώπους του μεροδούλι μεροφάι, από τις μάχες για το γόητρό τους, από τις κατασκευασμένες πια ανάγκες τους που τους παίζουν στα δάκτυλα.

Πολλοί υποστηρίζουν, ότι δεδομένων των συνθηκών, η τρέχουσα πραγματικότητα είναι πάντοτε η βέλτιστη λύση για τους ανθρώπους της κοινής γνώμης. Αυτή λοιπόν η βέλτιστη, που δουλεύει αγόγγυστα 24 ώρες, είναι που με φανερούς δόλιους τρόπους λίγο μας ποτίζει και σαν πληρωμένη δολοφόνος ακατάπαυστα μας αποστραγγίζει. Τότε, αν και δεν είναι φανερό τα πως και τα γιατί, είναι φανερό το αποτέλεσμα. Οι επιθυμίες κατρακυλούν στο ναδίρ και στις πιο υγιείς καταστάσεις το προβάδισμα το παίρνει η σκύλα αυτοσυντήρηση. Αλλά σκύλα ξεσκύλα έχει κι αυτή η επιλογή τη σοφία της. Κι αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να το ξέρει και ο τελευταίος τηλεθεατής, ότι δηλαδή οι πόνοι δεν αντέχονται παιδιά και οι φόβοι μας ξεχαρβαλώνουν. Κι έτσι οι άνθρωποι - άνθρωποι, μάλλον εξ ενστίκτου πιάνουν στον αέρα, πότε και πως θα πρέπει να κάνουν οικονομία δυνάμεων δουλεύοντας υπόγεια και στο ρελαντί τις ζουζούνες της ύπαρξης προσδοκώντας τις καλύτερες μέρες. Οι υπόλοιποι με τα νεκρωμένα ένστικτα, βγαίνουν στη γύρα σαν όποιον πάρει ο χάροντας, πληρώνοντας όλους τους προβολείς της αγοράς τους να πέφτουν πάνω τους και με τρυκ να υπερυψώνουν το βάθρο τους.

Αυτό πάντως που είναι σίγουρο είναι ότι δεν προχωράει ο μύθος όπως το επιθυμούν οι πρωταγωνιστές του, ίσως διότι ο καθένας έχει προεπιλέξει ως πρώτο βιολί στην πίστα του έρωτα τον εαυτό του. Και γιατί επιπλέον το αρσενικό δυσκολεύεται πιο πολύ από ότι το θηλυκό να ανοιχτεί και να παραδοθεί, μιας και αν εκ παραδρομής προχωρήσει σε κάτι τέτοιο όλες οι άλλες πόρτες που διαβαίνοντάς τες του υπόσχονται την καταξίωσή του προπάντων στα μάτια του, κλείνουν. Για να ζήσουν λοιπόν αυτοί καλά επί της γης των κρατών, δυσκολεύεται ο άντρας να πετάξει με τα μάτια κλειστά στον ουρανό της γυναίκας του, δυσκολεύεται να την ζήσει με την εσωτερικότητα μιας παρθένας ανατολής που ντοπάρει στο έπακρο τα συναισθήματα. Κι αυτό που ακούγεται συχνά είναι ότι, άντρες από όλη την υφήλιο ομολογούν την αδυναμία τους αυτήν αν όχι στους άλλους σίγουρα στον εαυτό τους. Αποτέλεσμα; Σχεδόν ασυνείδητα κόβει και ράβει την καλή του στα μέτρα του, διευκολύνοντας να χάνεται στο δάσος ότι πιο πολύ μέσα της αψηφά την πεζότητα.  Ή πιο επιθετικά διατυπωμένο, την εκπαιδεύει εγκλωβίζοντάς την στις επιδιώξεις του. Καθόλου φεμινιστικό, ε; Δεν έχει όμως στενή σχέση με την αλήθεια;

Υπάρχουν κι αυτές που σαν να πληθαίνουν στις μητροπόλεις της οικουμένης, που λες και τις έχει ξαμολύσει ένα πνεύμα ανυπόταχτο και δεν καταλαβαίνουν Χριστό και που ανακατεύουν διαρκώς την τράπουλα. Αποτέλεσμα; Παραζαλισμένες φυλές των πόλεων μπλεγμένες στα δίχτυα τους χάνουν τ'αυγά και τα πασχάλια της ευταξίας και δραπετεύουν από τις υπολογιστικές πρακτικές. Τότε, με ένα ουράνιο αλληλούια, παραδίδονται στην ηδονή ενός πακέτου ήλιου και βροχής που αυτή του κάνει ότι θέλει κι αυτός της κάνει όσα τραβά η ψυχή της. Αλλά αυτοί είναι η εξαίρεση. 

Για όλους όμως τους γενναίους, ο πανάρχαιος πόθος φουσκώνει και από την επιθυμία τους να γλυκαίνει η ψυχή – οι αγκαλιές των αγγέλων ως βάλσαμο που λένε και οι οικολόγοι – κι επειδή οι εμπειρίες δε μεταβιβάζονται καθώς θέλουμε ούτε με λόγια ούτε με βιώματα, το παιχνίδι παίζεται και ξαναπαίζεται αέναα εις τους αιώνας των αιώνων. Κερδισμένοι είναι, θεωρώ ότι είναι, όσοι συμμετέχουν έστω και μια φορά και ας φάνε τα μούτρα τους. Μέσα στο έρεβος των ματιών αυτών των καραβοτσακισμένων, ένα φωτάκι τρεμοσβήνει που τους σώζει και μας σώζει, άγνωστο πως. Ενώ των άλλων, δυστυχώς, μια μαύρη τρύπα σαν σμέρνα παραφυλάει, και αλίμονο αν την πλησιάσει απρόσεχτα ζωντανό πλάσμα. Γι’αυτό, όποτε οι δυστυχείς της σκοτεινής δύναμης καταφέρνουν να ψιθυρίσουν βοήθεια, τότε ο κάθε θεός που δε θα ντραπεί για τον εαυτό του, ακαριαία παύει να είναι θεός. Δηλαδή όλοι.

Και είναι σ'αυτό το κενό εξουσίας μια από τις στιγμές που ανάβοντας τα αρπακτικά ένα ατέλειωτο τσιγάρο πάνω από τους γκρεμούς τους - γιατί έχουν και τέτοιους κι ας είναι φλατ από επιλογή - πιθανόν να αναβλύσει το ιερό φως της προσφοράς από μέσα τους καθώς εκστασιασμένοι θα βλέπουν να περνούν μπροστά από τα μάτια τους όλα όσα τους έκλεψαν όταν ήταν παιδιά. Πράμα που σημαίνει ότι κανείς δεν είναι καταδικασμένος. Αλλά αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να επαληθεύεται εσαεί. Και προπάντων όταν ο ένας βρίσκει την αναπνοή του στην αγκαλιά του άλλου, στο φιλί του άλλου, όπως στον πίνακα του Γκούσταφ Κλιμτ ( Βιέννη, 1862 - 1918) που κοσμεί αυτό το άρθρο. 

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 06 Δεκεμβρίου 2015 16:37
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση