Τετάρτη, 04 Νοεμβρίου 2015 19:35

Λίγα και συγκρατημένα για το δίλημμα των ημερών περί γενοκτονίας ή εθνοκάθαρσης

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Τώρα ποιους έχοντας σώας τας φρένας τους απασχολεί έντονα το θέμα αυτό δεν ξέρω. Εκτιμώ ελάχιστους και βασικά αυτούς που τσιμπάνε στα τηλεοπτικά δολώματα ή μπλέχτηκαν στα αναμπουμπουλιασμένα του ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από απ'αυτούς που γέρνουν δεξιά κι έχουν τέτοια θέματα κάτι σαν επάγγελμα.

Προσωπικά με αυτά που έχω διαβάσει έχω πειστεί ότι στο θέμα των Ποντίων δεν είχαμε γενοκτονία. Επιπλέον αυτή η θέση μου ταιριάζει πιο πολύ. Φυσικά και δεν είμαι εκτός χορού μιας και στο σόι μας είχαμε θύματα την εποχή 1910 - 1925 στην Μικρά Ασία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και των υπολοίπων η γνώμη δεν είναι ισότιμη.

 Παρόλο που έχω κατασταλάξει, κάποιες φορές ακούω με προσοχή τους υποστηριχτές της γενοκτονίας όταν επιχειρηματολογούν και δεν σχίζουν τα ιμάτιά τους αφρίζοντας ή δεν διαχέουν στο περιβάλλον ένα ρυπογόνο μίσος ικανό να σε εκφοβίσει αν είσαι λίγο μπόσικος.

Αυτό πάντως που μου προκαλεί εντύπωση είναι το μένος που βγάζουν στο fb - κάτι που δε θυμάμαι να το έχω αισθανθεί ποτέ στην πραγματική ζωή - κάποιοι απόγονοι των θυμάτων που θεωρούν ότι πρόκειται για γενοκτονία. Μένος εναντίον αυτών που δεν έχουν την ίδια γνώμη. Οι της γενοκτονίας συχνά μου δημιουργούν την αίσθηση πως αν τους δοθεί η ευκαιρία είναι έτοιμοι να προκαλέσουν αντίποινα σε επίπεδο γενοκτονίας σε ομάδες και λαούς που σε κάποια συγκυρία θα θεωρήσουν πως τους απειλούν την ταυτότητά τους ή τη ζωή τους. Κι αυτό όπως και να το κάνουμε δεν είναι έργο θεάρεστο.

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί μία συνέντευξη του ιστορικού Αντώνη Λιάκου που έδωσε τον Ιούνιο του 2013 και που προσπαθεί να μιλήσει όσο γίνεται πιο νηφάλια για τα θέματα αυτά. Η συνέντευξη αυτή δημοσιεύτηκε στο tvxs με τον τίτλο "Να διαχωρίσουμε το λόγο μίσους από τον ιστορικό λόγο".  

Και πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί ένα άρθρο του Δημοσθένη Παπαδάτου - Αναγνωστόπουλου που δημοσιεύτηκε στο REDNotebook στις 4.11, με τον τίτλο " Περί γενοκτονίας ή ενάντια στον πολιτικαντισμό απ'όπου και αν προέρχεται. 

Έχω την αίσθηση ότι αυτά τα δύο άρθρα, όπως και άλλα πολλά, βοηθάνε, στο μέτρο που τους αναλογεί, τη ζωή να προχωράει και δεν εμποδίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις να ανθίζουν.

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 02 Ιανουαρίου 2016 14:02
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Σχόλια   

+1 # Ιγνατιάδης Λάκης 11-11-2015 17:29
Αγαπητέ κ. Απλακίδη. Η φράση " τον απασχολεί έντονα αυτό το θέμα" είναι ελλιπής. Συμπληρωμένη με το "αυτήν την περίοδο κι με τον τρόπο που τέθηκε το θέμα" γίνεται πλήρης. Το μόνο που θέλω να επισημάνω στο σχόλιό σας είναι η αντίθεσή μου στην άποψη που διατείνεται ότι την Ιστορία την μαθαίνουμε από τις προφορικές μαρτυρίες. Αυτό που κατ'εμέ μαθαίνουμε από τις προσωπικές μαρτυρίες είναι γεγονότα και συμβάντα που συμβάλλουν στην διαμόρφωση μιας Ιστορικής ματιάς,που μας προσφέρει μια ακόμα εκδοχή της Ιστορίας εκείνης που επιδιώκει να προσεγγίσει την αντικειμενικότητα.
Παράθεση
+1 # ΑΠΛΑΚΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ 06-11-2015 09:41
Αγαπητέ κ.Ιγνατιάδη
Είμαι ένας από αυτούς που « έχουν σώας τας φρένας και όμως τους απασχολεί το θέμα αυτό»
Επίσης είμαι ένας από αυτούς που αποκαλείται « οι της γενοκτονίας» και θα ήθελα να εκφράσω τα εξής
• Αν αυτά που έχετε διαβάσει σας οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι δεν ήταν γενοκτονία έχει να κάνει προφανώς με το είδος των αναγνωσμάτων σας και την ευκολία με την οποία εσείς πείθεσθε
Γιατί «εμείς οι της γενοκτονίας» την ιστορία δεν την μάθαμε από τα βιβλία αλλά από τις προφορικές μαρτυρίες των επιζώντων, τους τάφους και τα λείψανα των δικών μας ανθρώπων. Και όπως βέβαια γνωρίζεται η νεότερη ιστορία δεν γράφεται από τις ανακαλύψεις της αρχαιολογικής σκαπάνης αλλά από αυτές τις μαρτυρίες.

• Τέλος θα μου επιτρέψετε και μια κάποιος πιο προσωπική τοποθέτηση
Εμένα « αυτόν της γενοκτονίας» δεν με ενόχλησε η τοποθέτηση του Φίλη για το αν είναι ή δεν είναι κλπ. Αλλοίμονο αν η περιμέναμε να το μάθουμε από το τι πιστεύει ο Φίλης . Για αυτό αποφάνθηκαν οι Ιστορικοί που μάλλον ο σπιθαμιαίος Φίλης δεν μπορεί να σταθεί μπροστά στις αποδείξεις και τα τεκμήρια.
Αυτό που με ενόχλησε εμένα « αυτόν της γενοκτονίας» είναι η έκφραση « τους συμπονάμε τους Πόντιους» Θα πρέπει να ξέρει αυτός και οι όμοιοί του ότι εμείς οι απόγονοι των θυμάτων των σφαγών δεν λυπόμαστε για αυτούς που χάθηκαν . Είμαστε περήφανοι και τους έχουμε για παράδειγμα στη ζωή μας. Στους τάφους τους δεν κλαίμε αλλά χορεύουμε . Και τέλος θα έπρεπε να ξέρει ότι ο λαός όπου η μάνα πνίγει τα μωρό της σφίγγοντάς το στην αγκαλιά για να μην κλάψει δεν χρειάζεται συμπόνια αλλά ΣΕΒΑΜΟ.
Αλλα αυτά κύριε Ιγνατιάδη δεν τα μαθαίνεις σε βιβλία αλλά τα ΖΕΙΣ.

Με εκτίμηση
Απλακίδης Γιάννης
Βέροια
Παράθεση
+1 # ΒΑΚΗΣ 05-11-2015 18:43
Το πραγματικό δράμα, κ. Ιγνατιάδη, είναι ότι έχουμε φλύαρους και ανόητους υπουργούς.
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση